به نام خدا

نوشتن با تایپ کردن خیلی فرق می کنه ، این عقیده منه .
به هر صورت این اولین نوشته ایی هست که می خام در ویرگول منتشر کنم . خیلی قبل ها فکر می کنم 13 ساله که بودم آخر شب توی یک دفتر سررسید می نوشتم تا سالها بعد هم همین کار رو می کردم ولی هیچ وقت نگهشون نمی داشتم . دلیلش واضح بود مثل همین حالا که می نوسم چیز خوبی در نمی اومد و کلا در مورد ترس ها و نگرانیها و گاهی آرزوی هایم بود . وقتی بعدا می خوندمشون خیلی مسخره و کوته فکرانه به نظر می اومدن برای همین دلم نمی خواست داشته باشمشون
هدف از این نوشتن در اینجا برای من نشر چیز با ارزشی نیست بلکه می خوام از این غار تنهایی خودم بیرون بیام با آدم های دیگه ارتباط داشته باشم .
من یه دهه 60 ام تقریبا وسطش، اسمم محمدِ و اینکه شغلم طراحی سایته اولش قرار نبود باشه ولی بعدش این شد شغلم . من روزانه به طور میانگین خیلی کم در حد 4 ساعت شاید کمتر کار می کنم هیچوقتم بازاریابی نمی کنم نه بلدم نه می خوام . خیلی اشتیاق به درآمد و موفقیت و از این زر های مفت ندارم نگاهم به دنیا گاهی خیلی تاریک و تیره است گاهی هم به نظرم یه بازی احمقانه است .
اما گاهی از جنس تجربه معنوی مثل یه زمانی که داخل جنگل بودم وسط تابستون اونقدر داخل جنگل چمستان رفتم، یه جایی بالاتر از لاویج که تقریبا نشان آدمی زاد نبود . هوا سرد بود درختا اونقدر به هم پیوسته بودن که محیط رو وهم انگیز و تاریک می کرد ، مه همه چیز رو مثل رویا و خواب می کرد. بوی رطوبت و نم چوب صدای پرندها و نم نم شبنم از غلظت مه . برای من که تو مازندرانم جای شرمندگی داره که فقط چند بار این تجربه رو داشتم .
راستش چون تنها بودم وسط اون جنگل اولش ترسیدم چون واقعی نمیومد وسط گرمای تابستون با چند ساعت رانندگی یه جایی برسی اینقدر خنک و رویایی
همه روزم رو داخل اتاقم هستم گاهی شاید دو هفته هم میشه که از خونه بیرون نمی رم حتی داخل حیاط خونه .
ساعت خواب و بیداریم منظم نیست گاهی روز خوابم گاهی هم شب ولی همیشه 12 ساعت رو می خوابم
برای من این یک زندگی رویایی حساب می شد اما دیگه نیست این حجم از تنهایی بالاخره آدم رو ...
برای همینه که دارم اینجا می نویسم افسرده نیستم این زندگی که خودم انتخاب کردم و می خواستم . آدم درون گرا و از این مزخرفات هم نیستم .
این خود افشاگری ها رو هم برای این کردم که وقتی داری منو تصور می کنی راحتر باشه برات
در آخر هم حلالم کنید که وقتتون با این متن حروم شد البته جمله قبلی ریاکارانه است چون اصلا حس عذاب وجدان ندارم