ویرگول
ورودثبت نام
محمدعبادی
محمدعبادیدلتنگی‌ام تلخ است، چون یادم می‌اندازد کسی بودی که بودنش را فقط بعد از رفتنت فهمیدم. این‌جا جای همان فهمِ دیر است 😔🖤
محمدعبادی
محمدعبادی
خواندن ۴ دقیقه·۲ ماه پیش

گاهی فقط دلم می‌خواهد ناپدید شوم Sometimes I Just Want to Disappear

گاهی آدم خسته نیست؛ فقط دلش می‌خواهد برای چند ساعت، هیچ‌کس از او چیزی نخواهد.
Sometimes, a person isn't tired; they just want, for a few hours, no one to ask anything of them.

نه توضیحی.
No explanations.

نه جوابی.
No answers.

نه لبخندی.
No smiles.

نه حتی یک «خوبی؟»
Not even a simple “Are you okay?”

فقط می‌خواهد گوشه‌ای بنشیند، به یک نقطه خیره شود و برای مدتی کوتاه، از تمام چیزهایی که در ذهنش می‌چرخند فاصله بگیرد.
They just want to sit somewhere, stare at one point, and for a little while, escape from everything spinning around in their mind.

عجیب است...
It's strange...

آدم می‌تواند بین صدها نفر زندگی کند و باز هم احساس کند تنهاست.
A person can live among hundreds of people and still feel alone.

می‌تواند هر روز با آدم‌های مختلف حرف بزند، بخندد و حتی وانمود کند همه‌چیز خوب است.
They can talk to different people every day, laugh, and even pretend that everything is fine.

اما شب که می‌شود و همه‌چیز ساکت می‌شود، تازه صدای فکرهای خودش را می‌شنود.
But when night comes and everything becomes quiet, they finally hear the voice of their own thoughts.

فکرهایی که تمام روز فرصت نکرده بود به آن‌ها گوش بدهد.
Thoughts they never had the time to listen to during the day.

حرف‌هایی که هیچ‌وقت نگفت.
Words they never said.

آدم‌هایی که از دست داد.
People they lost.

اشتباه‌هایی که هنوز خودش را بابتشان سرزنش می‌کند.
Mistakes they still blame themselves for.

و آرزوهایی که نمی‌داند هنوز باید برایشان بجنگد یا آرام‌آرام از آن‌ها دست بکشد.
And dreams they don't know whether they should keep fighting for or slowly let go of.

گاهی دلم برای خودِ قدیمی‌ام تنگ می‌شود.
Sometimes, I miss the person I used to be.

برای همان آدمی که ساده‌تر خوشحال می‌شد.
The person who used to find happiness in simpler things.

با یک اتفاق کوچک ذوق می‌کرد.
Someone who could get excited over the smallest things.

برای آینده هزار نقشه داشت.
Someone who had a thousand plans for the future.

فکر می‌کرد همه‌چیز بالاخره درست می‌شود.
Someone who believed that everything would eventually be okay.

شاید بزرگ شدن همین باشد؛
Maybe this is what growing up really is;

اینکه کم‌کم می‌فهمی همه‌چیز قرار نیست آن‌طور که تصور کرده‌ای پیش برود.
Slowly realizing that not everything will happen the way you imagined.

بعضی آدم‌ها می‌روند.
Some people leave.

بعضی رویاها عوض می‌شوند.
Some dreams change.

بعضی درها هیچ‌وقت باز نمی‌شوند.
Some doors never open.

و بعضی سؤال‌ها شاید تا آخر عمر بی‌جواب بمانند.
And some questions may remain unanswered for the rest of our lives.

اما با تمام این‌ها...
But despite all of this...

هنوز باید ادامه داد.
We still have to keep going.

نه به این خاطر که همیشه قوی هستیم؛
Not because we are always strong;

بلکه چون گاهی حتی آدم‌های خسته هم می‌توانند یک قدم دیگر بردارند.
But because sometimes, even tired people can take one more step.

شاید فردا بهتر نباشد.
Maybe tomorrow won't be better.

شاید حتی پس‌فردا هم همه‌چیز همان‌طور باشد.
Maybe even the day after tomorrow, everything will still be the same.

اما هیچ‌کس نمی‌داند چند صفحه دیگر از زندگی‌اش باقی مانده.
But no one knows how many pages are left in their story.

شاید چند صفحه بعد، همان چیزی باشد که تمام این مدت منتظرش بوده‌ایم.
Maybe a few pages from now, we'll find the very thing we've been waiting for all this time.

شاید یک روز صبح بیدار شویم و بفهمیم تمام آن شب‌هایی که فکر می‌کردیم پایان راه هستند، فقط یک فصل سخت از داستانمان بوده‌اند.
Maybe one morning, we'll wake up and realize that all those nights we thought were the end of the road were only a difficult chapter of our story.

پس اگر امروز خسته‌ای...
So if you're tired today...

اگر احساس می‌کنی هیچ‌کس تو را نمی‌فهمد...
If you feel like no one understands you...

اگر دلت گرفته و حتی نمی‌دانی چرا...
If your heart feels heavy and you don't even know why...

لازم نیست همیشه وانمود کنی قوی هستی.
You don't always have to pretend that you're strong.

گاهی می‌توانی فقط خسته باشی.
Sometimes, you can simply be tired.

می‌توانی کمی سکوت کنی.
You can be quiet for a while.

می‌توانی گریه کنی.
You can cry.

می‌توانی از دنیا فاصله بگیری و دوباره برگردی.
You can step away from the world and come back again.

فقط خودت را فراموش نکن.
Just don't forget yourself.

چون شاید در تمام این سال‌ها، بیشتر از همه، خودت منتظر خودت بوده‌ای.
Because perhaps, all these years, more than anyone else, you were the one waiting for yourself.

و شاید زندگی همین باشد؛
And maybe this is what life is;

اینکه هر بار که گم می‌شوی، آرام‌آرام راه برگشت به خودت را پیدا کنی.
Finding your way back to yourself, little by little, every time you get lost.

نه برای اینکه دوباره همان آدم قبلی شوی...
Not so that you can become the same person you used to be...

بلکه برای اینکه تبدیل شوی به کسی که همیشه آرزو داشتی باشی.
But so that you can become the person you always wished to be.

۲
۰
محمدعبادی
محمدعبادی
دلتنگی‌ام تلخ است، چون یادم می‌اندازد کسی بودی که بودنش را فقط بعد از رفتنت فهمیدم. این‌جا جای همان فهمِ دیر است 😔🖤
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید