ویرگول
ورودثبت نام
محمدعبادی
محمدعبادیدلتنگی‌ام تلخ است، چون یادم می‌اندازد کسی بودی که بودنش را فقط بعد از رفتنت فهمیدم. این‌جا جای همان فهمِ دیر است 😔🖤
محمدعبادی
محمدعبادی
خواندن ۱۵ دقیقه·۲ ماه پیش

کتاب رادیوی مردها و متروی ارواح کامل

ده سال پیش«آذر» زنی که به دلیل یک حادثه در گذشته،دچار فراموشی بخشی از هویت خود شده است.او فردی منتقی و بسیار محتاط است که سعی می کند در شرایط بحرانی،از احساساتش فاصله بگیرد تا زنده بماند.اذر و چهار غریبه در یک واگن متروی تاریک و بدون حرکت بیدار می شوند. تها منبع نور،های ضعیف و رادیویی است. که روی یکه از صندلی ها قرار دارد. رادیو شروع به پخش صدایی می کند که می گوید«من ده سال پیش در همین ایستگاه کشته شدم.....»

رادیو شروع به پخش صدای مردی می کند که می گوید:«من ده سال پیش در همین ایستگاه کشته شدم...».غریبه ها متوجه می شوند که هر بار رادیو حقیقتی درباره ی گذشته ی یکی از انها را فاش می کند،واگن کمی به مقصد(که معلوم نیست کجاست)حرکت می کند.ان ها متوجه می شوند که برای رسیدن به سطح زمین،باید با گذشته های تاریک و گناهانی که از ان فرار می کردند،روبروشوند.

واگن تنها و زمانی حرکت می کند که رادیو یک«رازپنهان»را فاش می کند.اما نکته ترسناک اینجاست:هر بار که رادیو حقیقتی را می گوید،یکی از مسافران دچار یک «اثرجانبی» می شود(مثلا بخشی از حافظه اش پاک می شود یا به شدت دچار توهم می شود).این یعنی ان ها برای رسیدن به مقصد باید بخشی از خودشان را قربانی میکنند.

«سهراب»:مردی مسن و مذهبی که معتقد است این مترو مکان برزخی است و از رادیو می ترسد.او می خواهد واگن را متوقف کند و هرگز حرکت نکند.

«ایمان»:جوانی که بسیار خودخواه و عملگراست.او از اینکه رادیو حقیقت را می گوید خوشحال است،چون می داند با فاش شدن راز های بقیه،می تواند از انها باج بگیرد یا کنترلشان کند.

«صدای ضبط شده»:رادیو فقط پخش نمی کند،بلکه گاهی اوقات از مسافران می خواهد که در پاسخ،یک«اعتراف»کنند.

اگر اعتراف نکنند،واگن شروع به لرزیدن و تاریک شدن می کند.همچنین،یک«مسافر مشکوک»در واگن وجود دارد که هیچ صدایی از او شنیده نمی شود و انگار او خودش بخشی از سیستم مترو است و وظیفه اش کنترل کردن مسافراست.

انها متوجه می شوند این مترو در واقع «تست اخلاقی» یا یک «محاکمه پس از مرگ»است.

هدف نهایی به «ایستگاه صفر» است. جایی که اگر با حقیقت روبرو شده باشند،در های خروجی باز می شوند،اما اگر دروغ هایشان را پنهان کرده باشند،واگن تا ابد در تاریکی حرکت خواهد کرد.

اذر با چشم هایی باز و نفس های تند، روی صندلی چرمی سرد واگن نشست.سرمای فلز را زیر پوستش احساس می کرد.اطرافش تاریکی مطلق بود،جز نور ضعیف و لرزان چراغی که بالای سر سهراب می درخشید.

سهراب،با دستانی لرزان،تسبیحش را می چرخاند و زیر لب زمزمه می کرد:«یا رحمان...یا رحیم...اینجا کجاست؟این ها همه کجاست؟»

ایمان،که در گوشه ی از واگن نشسته بود و با بی قراری به ساعت مچی اش نگاه می کرد،با لحن عصبی گفت«بسه دیگه! این مسخره بازی ها رو تموم کنید. یکی از شماها باید بگه چطوری وارد این واگن شدیم؟ من فقط داشتم از پله‌های متروی مرکزی پایین می‌اومدم، یهو... یهو اینجا بودم!»

در همین لحظه، صدای خش‌خشی از رادیوی قدیمی که روی صندلی مقابل آن‌ها بود، بلند شد. صدای نویز (پارازیت) ابتدا تمام فضای واگن را پر کرد و بعد، صدایی بم، خش‌دار و بسیار آرام از میان نویزها بیرون آمد:

«...نترسید... حقیقت، تنها راه عبور از این تاریکی است...»

سهراب با وحشت تسبیحش را به شدت چرخاند و با صدایی لرزان و لرزیده گفت: «این... این صدای خدا نیست! این صدای شیطان است! این‌ها نشانه‌های آخرالزمان است! ما... ما مُردیم؟ مگر می‌شود که مرده باشیم؟» او سرش را بین دست‌هایش پنهان کرد و شروع کرد به هق‌هق کردن.

یمان، با پوزخندی که از ترس و عصبانیت ترکیب شده بود، رو به سهراب کرد و گفت: «خدا یا شیطان؟ واقعاً؟ از این حرف‌ها نزن! این فقط یه شوخی احمقانه یا یه مشکل فنی در سیستم‌های این شهر است. یه نفر از اون بیرون داره ما رو مسخره می‌کنه. فقط یه نفر که می‌خواد با این رادیوی لعنتی، ما رو بترسونه!»

ذر، که تا آن لحظه ساکت مانده بود، با نگاهی نافذ به رادیو خیره شده بود. او برخلاف آن دو، نه می‌لرزید و نه فریاد می‌زد؛ بلکه ذهنش در حال تحلیل بود. او با صدایی آرام اما قاطع گفت: «ایمان، نگاه کن... اگه این فقط یک شوخی باشه، چرا چراغ‌ها دارن خاموش و روشن می‌شن؟ و چرا... چرا واگن داره حرکت می‌کنه؟»

با شنیدن حرف آذر، همه‌ی آن‌ها به سکوت فرو رفتند.

ا شنیدن حرف آذر، همه‌ی آن‌ها به سکوت فرو رفتند. صدای لرزش فلز روی ریل، به آرامی از اعماق تاریکی شنیده می‌شد.واگن، در حالی که هیچ ایستگاهی دردید نبود، شروع به حرکت کرده بود.

صدای لرزش واگن روی ریل‌ها، رفته‌رفته از یک صدای خفیف به یک غرشِ فلزی و خفقان‌آور تبدیل شد. در همین لحظه، رادیوی قدیمی که روی صندلی قرار داشت، دوباره شروع به نویز دادن کرد. اما این بار، نویزها کوتاه‌تر بودند و انگار قرار بود به یک کلام تبدیل شوند.

صدای رادیو، این بار با طنینی که انگار مستقیماً از داخل جمجمه‌ی آن‌ها می‌آمد، بلند شد:

«...سهراب... آن شب... در آن جاده‌ی بارانی... چقدر با خودت عهد بستی که هرگز آن حقیقت را به همسرت نگویی...؟»

سهراب ناگهان خشکش زد. تسبیح از دستش رها شد و روی کف فلزی واگن افتاد. صورتش از رنگ پرید و به سفیدی کاغذ شد. او با لبی لرزان، در حالی که چشمانش از وحشت گشاد شده بود، زیر لب گفت: «او... او چطور می‌داند؟ من... من هیچ‌وقت...»

ایمان که تا لحظه‌ای قبل داشت با عصبانیت سر به سینه می‌زد، حالا با بدنی منقبض به سهراب خیره شده بود. او با لحنی که سعی می‌کرد مقتدرانه باشد اما لرزش در آن پیدا بود، گفت: «داری چی می‌گی پیرمرد؟ چه جاده‌ای؟ چه حقیقتی؟ این رادیو داره در مورد تو حرف می‌زنه؟»

آذر، در حالی که قلبش به شدت می‌تپید، به رادیو نزدیک‌تر شد.

با شنیدن کلمات رادیو، ناگهان محیط تغییر کرد. لرزش واگن از یک حرکت ساده به یک لرزش فرکانسی تبدیل شد؛ انگار واگن نه روی ریل، بلکه روی یک موجِ نامرئی از انرژی حرکت می‌کرد. نورهای سقف، به جای خاموش و روشن شدن، شروع به تغییر رنگ کردند؛ از آبی سرد به بنفشِ تند و سپس به قرمزِ خونین.

آذر متوجه شد که این فقط یک اتفاق ساده نیست. او با دقت به دیواره‌های فلزی واگن نگاه کرد. لایه‌های نازکی از ماده‌ای شبیه به «مایع سیاه» از شکاف‌های سقف شروع به بیرون ریختن کردند. این ماده نه آب بود و نه روغن؛ انگار بخشی از تاریکی مطلق بود که به صورت فیزیکی در حال ورود به واگن بود.

صدای رادیو این بار دیگر انسانی نبود؛ صدا به شکلی دیجیتالی و چندلایه درآمده بود، انگار هزاران نفر همزمان با هم صحبت می‌کردند:
«...تراکمِ حقیقت در این واگن... در حال افزایش است... ماده‌ی سیاه... جرمِ دروغ‌ها را جذب می‌کند... فرکانسِ وجودتان... در حال فروپاشی است...»

یمان با وحشت فریاد زد: «این چیئه؟ این ماده سیاه داره به پاهامون می‌رسه!» او سعی کرد از صندلی بلند شود، اما ناگهان بدنش با شدت به عقب پرتاب شد، انگار که یک نیروی گرانشِ متغیر،ماده‌ی سیاه، که حالا مثل دست‌های بی‌شماری از تاریکی بود، با سرعت به سمت پاهای آن‌ها خزید. این ماده فقط حرکت نمی‌کرد، بلکه با برخورد به سطح فلزی واگن، صدای «تیک‌تیک» عجیبی می‌داد، مثل ضربان قلب یک موجود مرده.

ناگهان، ایستگاه بعدی، یا شاید هم فرکانسِ بعدی، با یک انفجارِ نورِ بنفش ظاهر شد. واگن با چنان شدتی تکان خورد که انگار با یک تلسکوپ به درون یک سیاهچاله پرتاب شده بودند. در آن لحظه، آذر متوجه چیز ترسناکی شد: دیوارهای واگن دیگر فلز نبودند؛ آن‌ها شفاف شده بودند!

و با وحشت به بیرون نگاه کرد. بیرون از پنجره‌ها، جاده‌ای نبود، ایستگاهی نبود، بلکه فقط «هیولاهایِ نوری» بودند؛ موجوداتی از جنس فرکانس و داده که مثل جریان‌های الکتریکی در فضای بی‌انتها شناور بودند و با هر بار لرزش واگن، به سمت شیشه‌ها هجوم می‌آوردند.

رادیو با صدایی که حالا شبیه به جیغِ یک سیستمِ کامپیوتریِ در حال سوختن بود، فریاد زد:
«فرکانسِ جرمِ سهراب... غیرقابل تحمل است! حقیقت... در حال فروپاشی است!»

در همان لحظه، سهراب که از ترس به گوشه‌ای کز کرده بود، ناگهانشروع به جیغ کشیدن کرد. اما صدای او، دیگر صدای انسان نبود؛ صدای او تبدیل به یک «نویزِ دیجیتالی» شده بود! بدنش شروع کرد به پیکسل‌پیکسل شدن؛ انگار واقعیتِ وجود او داشت در میان این میدان‌های مغناطیسی، تکه‌تکه و «دیجیتالی» می‌شد.

ایمان با هیولایی که از لای شکاف صندلی بیرون می‌آمد روبرو شد؛ موجودی که نه گوشت داشت و نه خون، بلکه از رشته‌های تاریکِ اطلاعات ساخته شده بود و دقیقاً شکلِ چهره‌ی خودش را داشت!

آذر، در حالی که لرزشِ اتاق را در استخوان‌هایش حس می‌کرد، فریاد زد: «ایمان! سهراب! دست ندید! این واگن داره واقعیت ما رو می‌کشه! ما باید... ما باید یه چیز دیگه رو بگم!»

او فهمید؛ برای بقا در این میدانِ فروپاشی، تنها راه این نیست که از دروغ فرار کنند، بلکه باید چیزی را اعتراف کنند که حتی خودشان هم از گفتنش می‌ترسیدند؛ چیزی که اگر گفته شود، شاید هم واگن را متوقف کند و شاید همو فهمید؛ برای بقا در این میدانِ فروپاشی، تنها راه این نیست که از دروغ فرار کنند، بلکه باید چیزی را اعتراف کنند که حتی خودشان هم از گفتنش می‌ترسیدند؛ چیزی که اگر گفته شود، شاید هم واگن را متوقف کند و شاید هم.. وجودشان را برای همیشه پاک کند.

آذر به سمت رادیو دوید، در حالی که ماده‌ی سیاه داشت پاهای او را مثل یک آهنربای قدرتمند به زمین می‌چسباند...

آذر به سمت رادیو دویداما قبل از رسیدن به آن، کف واگن زیر پایش مثل یخ ترک برداشت. ماده‌ی سیاه، از زیر لایه‌های فلزی بالا آمد و دور مچش حلقه شد؛ سرد بود، نه مثل سرما، مثل «قطع شدن». انگار هر چیزی که به او وصل بود، یک‌به‌یک از نقشه‌ی جهان جدا می‌شد.

ایمان با چشم‌هایی گشاد فریاد زد: «نخور بهش! این رادیو… این رادیو داره حقیقت رو می‌کشه!»

سهراب—که تا همین لحظه مثل آدمی بی‌دفاع گوشه کز کرده بود—ناگهان سرش را بالا آورد. تکه‌های دیجیتالِ چهره‌اش، مثل گرد و غبار نورانی روی هوا پخش شد و دوباره جمع شد. او نفسش را با خشونت بیرون داد و گفت:
«من… من فقط یک شب رو پنهان کردم…»

رادیو جواب داد—نه با صدای انسان، با صدای چیزی که انگار هم‌زمان از تمام خاطره‌ها حرف می‌زد:
«یک شب؟ نه… یک عهدنامه. دروغ تو امضا دارد.»

و درست همان لحظه، پنجره‌های واگن روشن‌تر شدند—آن‌قدر که سیاهیِ بیرون مثل صفحه‌ی نمایش عقب رفت. پشت شیشه‌ها، جاده‌ی بارانیِ آن شب دوباره ساخته شد؛ اما نه به شکل واقعی. به شکل «محاسبه‌شده». هر قطره باران تبدیل می‌شد به یک خطِ متن. هر مه تبدیل می‌شد به نمودار.

آذر با صدایی که خودش هم باورش نمی‌شد گفت: «اگر اعتراف… رادیو خاموش می‌شه؟»

رادیو یک مکثِ مصنوعی کرد—مثل کسی که می‌خواهد مطمئن شود مخاطب قانع شده—بعد شتاب گرفت:
«بقا نیاز به اعتراف ندارد. بقا نیاز به قانون بازی دارد.»

و روی دیواره‌ی واگن، نوشته‌ای ظاهر شد؛ حروف از جنس بخار و داده، با نورِ لرزان:

  1. آن‌کس که دروغ را می‌گوید، حذف می‌شود

  2. آن‌کس که حقیقت را می‌گوید، قیمت می‌پردازد.

  3. در این واگن، زمان با موجِ حقیقت حرکت می‌کند.

ایمان جیغش را قورت داد. انگار جمله‌ی دوم را فهمیده بود: قیمتِ حقیقت، شاید مرگ نبود—شاید بدتر: حذف از «یادِ دنیا».

ماده‌ی سیاه ناگهان از روی پای آذر بالا رفت و تا زانو رسید. آذر حس کرد چیزی در بدنش، انگار یک کلیدِ نامرئی، در حال چرخیدن است. بین دنده‌هایش، ضربان رادیو را شنید و با هر ضربان، خاطره‌ی یک لحظه جلوتر می‌آمد.

او نگاهش را به سهراب دوخت.
«سهراب… تو هم دروغ گفتی؟ یا عهدنامه؟»

سهراب لبش را تکان داد، اما صدا بیرون نیامد. بعد، انگار که قطره‌ای از حافظه‌اش در حلقش گیر کرده باشد، گفت:
«من… همسرم رو نجات دادم. ولی… نجات دادم با دستِ خودم به کسی آسیب زدم.»

یمان خواست جلو برود خواست خشمش را تبدیل به سپر کند اما یک موجِ سرد از کنار او گذشت و ایمان را عقب کوبید. هیولاهای نوری، مثل لکه‌های جوهرِ زنده از شیشه‌ها خزیدند و دور صندلی‌ها حلقه زدند.

رادیو با تهدیدی آرام گفت:
«اعتراف کافی نیست. اعتراف باید دقیق باشد. در غیر این صورت… حقیقت، اشتباهِ تو را تکرار می‌کند.»

آذر فهمید: این واگن دنبال «سخن» نیست؛ دنبال «ترمیمِ محاسبه» است. یعنی اگر حقیقت را نصفه بگوید، واگن نصفِ جهانِ درست را هم از آن‌ها می‌گیرد.

ماده‌ی سیاه تا ران آذر بالا رفت و درست وقتی می‌رفت او را کامل قفل کند، آذر دستش را به رادیو رساند نه با نیرو، با امید.

دکمه را فشرد

کلیک.

نورهای واگن یک‌باره خاموش و روشن شدند اما این بار خاموشی مثل سقوط بود، نه مثل برق. برای یک ثانیه کوتاه، همه چیز یخ زد. حتی هیولاهای نوری هم توقف کردند. جاده‌ی بارانی پشت پنجره مثل یک عکس ثابت ماند.

سهراب با وحشت زمزمه کرد: «اگه خاموشش کنی… قوانین چی می‌شن؟»

آذر نفسش را بالا کشید. می‌دانست اگر رادیو دوباره شروع کند، فرصتِ اعترافِ دقیق را از دست می‌دهند ولی اگر خاموش بماند، واگن بدون قانون هم می‌تواند… بقا را متوقف کند.

رادیو—حتی وقتی خاموش بود در ذهنشان یک صدا نجوا کرد؛ همان صدای چندلایه، اما این بار نزدیک‌تر:
«زمانت کم است. یا حقیقت را کامل می‌گویی… یا از اول حذف می‌شوی.»

آذر به ایمان نگاه کرد، به سهراب، و بعد به خودش.
و در همان لحظه، فهمید «حقیقتِ دقیق» فقط درباره‌ی یک شب نیست.

حقیقت دقیق… درباره‌ی این است که کدام‌شان همیشه می‌خواستند چیزی را نجات بدهند، اما در مسیر نجات، حقیقت را قربانی کردند.

آذر با چشمانی خیره به رادیو گفت:
«من… قانون بازی رو می‌فهمم.»

ماده‌ی سیاه یک بار لرزید مثل اینکه به جمله‌ی او واکنش نشان داده باشد.

و سپس، واگن ناگهان تکان شدید خورد؛ چرخ‌ها از ریل خارج نشدند، از «واقعیت» خارج شدند.

صدای رادیو دوباره بالا آمد این بار واضح‌تر، انگار نزدیکِ گوشکسی که می‌خواهد آخرین کلمه را بگوید:
«حالا… دقیق بگو.»

آذر در حالی که ماده‌ی سیاه مثل زنجیری از کربن، پاهای او را به زمین می‌چسباند، نگاهش را به سهراب دوخت. او فهمیده بود که «دقت» در اعتراف، تنها کلید بازگشت به واقعیت است. اما یک معمای بزرگ‌تر وجود داشت: اگر سهراب حقیقت را بگوید، او خود را از هستی حذف می‌کند؛ اما اگر آذر حقیقت را بگوید، شاید او هم با او از بین برود.

او با لرزش لب‌ها، در حالی که نگاه ایمان و سهراب را می‌خواند، شروع کرد به گفتن چیزی که حتی خودش هم از شنیدنش وحشت داشت...

آذر با چشمانی که حالا مثل دو ستاره‌ی لرزان می‌درخشیدند، به رادیو خیره شد. او می‌دانست که اگر حقیقت را «نیمه‌تمام» بگوید، واگن در این فرکانسِ درهم‌شکسته برای همیشه متوقف می‌شود.

او با صدایی که انگار از اعماق یک سیاهچاله می‌آمد، گفت: «من... من فقط یک مشاهده‌گر نبودم. من هم در آن شب، در آن جاده‌ی بارانی، با سکوت خودم، مسیرِ حرکتِ آن ماشین را تغییر دادم. من نمی‌خواستم نجاتش بدهم، من می‌خواستم... دیدنِ آن حادثه را تکرار کنم تا بفهمم حقیقت چیست!»

با این جمله، واگن با صدای کرکننده‌ای لرزید. ماده‌ی سیاه که دور پاهای آذر بود، ناگهان به رنگ سفیدِ درخشان درآمد. رادیو با صدایی که حالا شبیه به گریه‌ی یک اقیانوسِ دیجیتال بود، پاسخ داد:
«تکرارِ حقیقت... هزینه‌ی اصلی است. سهراب، نوبتِ توست. جرمِ تو، فرکانسِ ما را متوقف کرده است.»

سهراب، در حالی که بدنش داشت در میان پیکسل‌های نورانی فرو می‌رفت، با نگاهی پر از تسلیم، آخرین راز را زمزمه کرد: «من... من در آن شب، کسی را که باید نجات می‌دادم، به خاطرِ یک "خطای محاسباتی" در ذهنم، رها کردم. من حقیقت را با منطقِ خودخواهم جایگزین کردم.»

در همین لحظه، ایمان که تا آن زمان فقط تماشاگر بود، ناگهان متوجه شد که او هم بخشی از این بازی است. او به رادیو نگاه کرد و فریاد زد: «این رادیو... این رادیو یک ابزار نیست! این رادیو... خودِ آن "نقصِ واقعیت" است که ما در دنیای خودمان ایجاد کردیم!»

با کلمات ایمان، واگن ناگهان از حرکت ایستاد. نه ایستگاهی، نه ایستگاهِ مکانی، بلکه ایستایی در "زمان". فضای داخل واگن به یک محیطِ هندسی و انتزاعی تبدیل شد؛ جدرها دیگر فلز نبودند، بلکه رشته‌های بی‌نهایتی از کدهای درخشان بودند که در فضا معلق بودند.

رادیو، که حالا دیگر یک وسیله‌ی قدیمی نبود، به شکلی عظیم و هندسی در مرکز واگن ظاهر شد. آن رادیو، در واقع هسته‌ی مرکزی یک «تکینگیِ اطلاعاتی» بود؛ موجودی که از تجمیع تمام دروغ‌ها و حقیقت‌های انسان‌ها ساخته شده بود.

صدای رادیو، این بار نه از اسپیکر، بلکه از درونِ مغزِ آن‌ها برخاست:
«اعترافات شما... تکاملِ داده‌ها را کامل کرد. اما قانون سوم رافراموش کردید: در این واگن، حقیقت... تنها راهِ نابودی نیست؛ حقیقت... ابزارِ بازسازی است.»

آذر متوجه شد که ماده‌ی سیاه، حالا به شکلِ رشته‌هایی از کدهای پیچیده درآمده است که به بدن آن‌ها متصل شده‌اند. این ماده، "جرمِ دروغ" بود که حالا می‌خواست آن‌ها را به بخشی از "دیتابیسِ ابدیِ حقیقت" تبدیل کند. آن‌ها قرار نبود کشته شوند، آن‌ها قرار بود «ذخیره» شوند؛ در یک دنیای دیجیتالی-ماورایی، جایی که هیچ‌کس دیگر دروغ نمی‌گفت، اما هیچ‌کدام هم دیگر "انسان" نبودند.

سهراب، در حالی که دستش به سمت رادیو دراز شده بود، با نگاهی که حالا از ترس به درک رسیده بود، گفت: «پس ما... ما فقط بخشی از یک محاسبه هستیم؟ یک خطای کوچک که باید اصلاح شود؟»

ایمان با فریادی که از شدت هیجان و وحشت همراه بود، به سمت مرکزِ نور حمله کرد: «اگر ما بخشی از محاسبات هستیم، پس ما باید متغیرِ این معادله باشیم! حقیقتِ ما، فراتر از این کدهایی است که می‌سازید!»

در آن لحظه، آذر فهمید که راهِ نجات، اعتراف نبود، بلکه «پذیرشِ پارادوکس» بود. او در حالی که ماده‌ی سیاه داشت تمام وجودش را به کدهای دیجیتالی تبدیل می‌کرد، فریاد زد:
«حقیقت این نیست که ما چه کردیم! حقیقت این است که ما... با وجود تمامِ نقص‌ها، هنوز هم انتخاب می‌کنیم! انتخابِ دروغ یا انتخابِ حقیقت، خودش یک "اراده‌ی آزاد" است که هیچ محاسباتی نمی‌تواند آن را پیش‌بینی کند!»

این جمله، مثل یک ضربه‌ی الکتریکی به هسته‌ی رادیو وارد شد.«اراده‌ی آزاد» در یک سیستمِ مبتنی بر «محاسبه‌ی قطعی»، بزرگ‌ترین نقص بود.

واگن شروع به فروپاشی کرد. اما این بار، فروپاشیِ تخریب‌گر نبود؛ فروپاشیِ بازسازی‌کننده بود. کدهای دیجیتالی، با سرعتِ نور با هم برخورد کردند و یک انفجارِ سفید و بی‌صدا رخ داد.

...

سوتِ ملایمِ باد...

آذر چشم‌هایش را باز کرد. بوی باران و خاک خیس را حس می‌کرد. او روی لبه‌ی جاده‌ای ایستاده بود، در همان جاده‌ی قدیمی. آسمان خاکستری بود و رعد و برقِ دوردست، آسمان را می‌شکافت.

او به اطراف نگاه کرد. ایمان روی زمین نشسته بود و سهراب، با چهره‌ای پیرتر و چشمانی که انگار تمام سنگینیِ جهان را دیده‌اند، به دوردست خیره شده بود. آن‌ها در واگن نبودند، اما چیزی تغییر کرده بود. در جیبِ آذر، او سنگینیِ کوچکی را حس کرد. وقتی دستش را در جیب برد، با وحشت لرزید.

آنچه در دستش بود، یک قطعه‌ی کوچک و فلزی از دکمه‌ی رادیوی قدیمی بود؛ قطعه‌ای که از دنیای واقعی بود، اما هنوز گرمایِ فرکانس‌های ماورایی را در خود داشت.

آن‌ها به هم نگاه کردند. سکوت میانشان سنگین‌تر از هر اعترافی بود. آن‌ها فهمیده بودند که از آن واگن خارج شده‌اند، اما "محاسبه" هنوز تمام نشده است. آن‌ها حالا نه فقط انسان‌های معمولی، بلکه"متغیرهایی" بودند که حقیقت را در دلِ دروغ، پیدا کرده بودند.

سهراب زیر لب گفت: «او هنوز ما را تماشا می‌کند...»

و از دوردست، انگار که از میانِ صدای باد، صدایِ بسیار ضعیف و دیجیتالیِ یک نویز، دوباره شنیده شد.

پایان.

دروغ پایان هر چیزیست

رادیوحقیقت
۰
۰
محمدعبادی
محمدعبادی
دلتنگی‌ام تلخ است، چون یادم می‌اندازد کسی بودی که بودنش را فقط بعد از رفتنت فهمیدم. این‌جا جای همان فهمِ دیر است 😔🖤
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید