ویرگول
ورودثبت نام
محمدعبادی
محمدعبادیدلتنگی‌ام تلخ است، چون یادم می‌اندازد کسی بودی که بودنش را فقط بعد از رفتنت فهمیدم. این‌جا جای همان فهمِ دیر است 😔🖤
محمدعبادی
محمدعبادی
خواندن ۲ دقیقه·۱ ماه پیش

شعری از انشاء دل من

خانه ای در دهِ
خانه ای در دهِ

این انشا ابتدا در مدرسه و با الهام از تصویر بالا، به قلم و زاده‌ی ذهن خودم نوشته شد. برای تبدیل آن به شعر نو، چون منابع موجود کمکی به من نکردند، با کمک یکی از دوستان متن اصلی را به هوش مصنوعی دادم تا آن را به قالب شعر نو تبدیل کند. بنابراین، ایده، داستان و متن اصلی متعلق به خودم است و هوش مصنوعی فقط در تبدیل آن به شعر نو کمک کرده است.

درختِ خانه

روزی،
در آن دهِ دور،
میانِ کوه و مه،
خانه‌ای بود
که صبح‌هایش
بوی نان و خاک می‌داد.

و مردی
هر سپیده‌دم
پیش از آن‌که آفتاب
از پشت کوه سر برآورد،
راهیِ مزرعه می‌شد.

بیلش را بر شانه می‌گذاشت
و می‌رفت
به سوی زمینی
که سال‌ها
دست‌های او را می‌شناخت.

خاک را می‌شکافت،
کود می‌ریخت،
علف‌های هرز را
یکی‌یکی از ریشه می‌کند
و دوباره
دست بر خاک می‌کشید؛
چنان که گویی
با زمین
سخن می‌گوید.

دست‌هایش پیر شده بودند،
اما هنوز
بوی زندگی می‌دادند.

پشت خانه
درختی بود
بلند و کهنسال؛
چنان قدیمی
که شاید نخستین باران‌های ده
بر برگ‌هایش نشسته بود.

باد آمده بود
و رفته بود،
زمستان آمده بود
و برف‌هایش را
بر شانه‌های درخت گذاشته بود،
تابستان آمده بود
و آفتابش را
بر شاخه‌های او ریخته بود.

و درخت
همه را دیده بود.

سال‌های جوانی مرد را،
روزهای سخت مزرعه را،
خنده‌های کودکان را،
و عصرهایی را
که مرد
خسته از کار
زیر سایه‌اش می‌نشست.

اکنون
دستان مرد
دیگر آن توان گذشته را نداشت.

بیل
سنگین‌تر شده بود،
راه مزرعه
دورتر به نظر می‌رسید
و نفس‌هایش
زودتر به شماره می‌افتاد.

اما زندگی
منتظر پیر شدن آدم‌ها نمی‌ماند.

نوه‌ها
آمده بودند.

پاهای کوچکشان
در خاک فرو می‌رفت
و دست‌هایشان
آرام‌آرام
راه کار را می‌آموخت.

پدر و مادرشان
کنارشان بودند
و زمین،
همان زمین قدیمی،
نسل تازه را
در آغوش می‌گرفت.

مرد از دور نگاه می‌کرد
و لبخندی آرام
بر لب داشت.

شاید می‌دانست
که روزی
دیگر به این مزرعه نخواهد آمد.

روزی
بیلش گوشه‌ای خواهد ماند،
و صدای قدم‌هایش
در راه خاکی
خاموش خواهد شد.

اما چه باک؟

درخت هنوز هست.

همان درخت پیر
که سال‌ها
شاهد زندگی بود.

و خاک هنوز هست؛
همان خاکی
که گرمای دست‌های او را
به یاد دارد.

آدم‌ها می‌روند،
خانه‌ها پیر می‌شوند،
نسل‌ها
یکی پس از دیگری
از راه می‌رسند و می‌روند،

اما بعضی چیزها
می‌مانند؛

یک درخت،
یک مشت خاک،
یک مزرعه،
و خاطره‌ی دستی
که سال‌ها
برای زنده ماندنِ زمین
کوشید.

و شاید
هرگاه باد
از میان شاخه‌های درخت بگذرد،
زمین آهسته بگوید:

او رفت،
اما ردّ دست‌هایش
هنوز
بر تنِ من مانده است.

پ.ن:با لایک کردن این پست به من در خلق کردن پست بعدی تشویق کنید

شعر نوهوش مصنوعی
۰
۰
محمدعبادی
محمدعبادی
دلتنگی‌ام تلخ است، چون یادم می‌اندازد کسی بودی که بودنش را فقط بعد از رفتنت فهمیدم. این‌جا جای همان فهمِ دیر است 😔🖤
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید