
باران از نیمهشب شروع شده بود.
خیابانهای سنگفرششدهی سانمارِنووا زیر نور چراغهای خیابان برق میزدند و صدای لاستیک خودروها روی آسفالت خیس، سکوت شهر را میشکست.
یک خودروی مشکی آرام در خیابانی خلوت حرکت میکرد.
پشت فرمان، لوکا روسّی نشسته بود.
بیستوهشت ساله بود و از زمانی که پدرش ناپدید شده بود، زندگیاش دیگر شبیه گذشته نبود.
اما امشب چیزی فرق داشت.
یک ساعت قبل، پاکتی بدون نام فرستنده به دستش رسیده بود.
داخل پاکت فقط یک تکه کاغذ وجود داشت.
روی کاغذ نوشته شده بود:
«اگر میخواهی بدانی پدرت واقعاً چگونه مرد، امشب به عمارت سیاه بیا.»
لوکا چند بار آن جمله را خوانده بود.
عمارت سیاه.
نامی که سالها کسی در شهر با صدای بلند دربارهاش حرف نمیزد.
او به انتهای خیابان رسید و ماشین را متوقف کرد.
چند لحظه به ساختمانی قدیمی روبهرویش خیره ماند.
عمارت پشت دیوارهای بلند سنگی پنهان شده بود.
پنجرههای طبقهی اول تاریک بودند.
فقط یک چراغ در بالاترین طبقه روشن بود.
لوکا زیر لب گفت:
«پس هنوز کسی اونجاست...»
در خودرو را باز کرد.
هنوز یک قدم برنداشته بود که تلفنش زنگ خورد.
شماره ناشناس بود.
لوکا پاسخ داد.
«بله؟»
صدای مردی از آن طرف خط آمد:
«لوکا روسّی؟»
«بله.»
«اگر وارد عمارت شدی، به هیچکس اعتماد نکن.»
لوکا اطرافش را نگاه کرد.
«شما کی هستید؟»
چند ثانیه سکوت شد.
بعد مرد گفت:
«کسی که پدرت قبل از ناپدید شدنش میشناخت.»
تماس قطع شد.
لوکا به صفحهی تلفن خیره ماند.
بعد آرام به سمت دروازهی عمارت حرکت کرد.
دروازه نیمهباز بود.
او وارد شد.
حیاط کاملاً خالی بود.
اما درست وقتی به پلههای عمارت رسید، صدای زنگ ساعت بزرگی از داخل ساختمان بلند شد.
یک بار.
دو بار.
سه بار...
لوکا به ساعت مچیاش نگاه کرد.
نیمهشب بود.
در اصلی ناگهان باز شد.
مردی سالخورده با کت مشکی در چارچوب در ایستاده بود.
«آقای روسّی؟»
لوکا سر تکان داد.
«شما منو میشناسید؟»
مرد لبخند بسیار کوتاهی زد.
«همه در این خانه شما رو میشناسن.»
لوکا وارد شد.
مرد در را پشت سر او بست.
«اسم من جوزپه بِلّینیه.»
لوکا به راهروی تاریک نگاه کرد.
«چه کسی منو دعوت کرده؟»
جوزپه پاسخ نداد.
«اول باید چیزی رو ببینید.»
آن دو از راهرو عبور کردند.
روی دیوار، تصاویر قدیمی خانوادههای قدرتمند شهر دیده میشد.
لوکا ناگهان ایستاد.
در میان تصاویر، عکس پدرش را دید.
اما چیزی عجیب بود.
پدرش در کنار مردی ایستاده بود که لوکا او را میشناخت.
ویتوریو مورِتی.
مردی که سالها نامش با قدرتمندترین خانوادهی شهر گره خورده بود.
لوکا به عکس نزدیک شد.
«پدر من... مورِتی رو میشناخت؟»
جوزپه گفت:
«بیشتر از چیزی که فکر میکنید.»
لوکا برگشت.
«پس چرا هیچوقت دربارهاش چیزی نگفت؟»
جوزپه آرام جواب داد:
«چون اگر میگفت، شاید شما امروز زنده نبودید.»
سکوت سنگینی در راهرو افتاد.
ناگهان صدایی از طبقهی بالا آمد.
صدای قدم.
لوکا سرش را بالا گرفت.
جوزپه با نگرانی گفت:
«باید بریم.»
«کجا؟»
«اتاقی که پدرت آخرین بار در آن دیده شد.»
لوکا چند لحظه مردد ماند.
بعد از پلهها بالا رفت.
اما وقتی به طبقهی دوم رسید، جوزپه دیگر پشت سرش نبود.
لوکا برگشت.
«جوزپه؟»
جوابی نیامد.
راهرو خالی بود.
لوکا دستش را داخل جیب کت برد و چراغقوهی تلفنش را روشن کرد.
در انتهای راهرو، یک در چوبی قدیمی قرار داشت.
روی در، پلاکی فلزی نصب شده بود:
«اتاق شماره ۱۳»
لوکا دستگیره را گرفت.
در قفل نبود.
در را آرام باز کرد.
اتاق تاریک بود.
یک میز چوبی قدیمی کنار پنجره قرار داشت.
روی میز، یک چراغ روشن بود.
و کنار چراغ...
یک عکس.
لوکا عکس را برداشت.
چهرهاش در یک لحظه تغییر کرد.
در عکس، پدرش تنها نبود.
کنارش ویتوریو مورِتی ایستاده بود.
و بین آن دو، مرد سومی قرار داشت.
مردی که لوکا هرگز او را ندیده بود.