فصل اول: دیدار در زمان یکنواختی
> این اولین فصل از رمانی است در حال نگارش، با نگاهی درونی و تأملبرانگیز، نزدیک به فضای آثار داستایفسکی.
روایتی از ذهن و تنهایی یک مرد، و برخوردی اتفاقی که شاید معنای تازهای به روزمرگی او ببخشد.
خوشحال میشوم اگر خواندید، نظرتان را در بخش دیدگاهها بنویسید.
---
امروز هم مثل دیروز و روزهای گذشته، بی هیجان و بدون کوچکترین چالشی گذشت.
از تکرار هرروزه، بی هیچ تغییر، کلافهام.
برای فرار از این روزمرگی، تصمیم گرفتم سراغ کتابها بروم؛ شاید چیزی در میان آنها باشد که بتواند این خلأ را پُر کند.
به همین خاطر، بی آنکه مقصدی داشته باشم، سوار قطار شهری شدم.
قطاری که ایستگاه به ایستگاه، آدمها را میبلعد و بیرون میریزد؛ بیتفاوت، بیحس.
من اما فقط نشستهام، بی حرکت، غرق در فکر.
قطار آرام میلغزد و ذهنم، پر از سؤالهای بیپاسخ، دور خودش میچرخد.
«آیا واقعاً زندگی من همین است؟ تکرارِ خستگی؟»
به ایستگاه بعدی که رسیدیم، صدای باز شدن در آمد و دختری وارد شد.
— اینجا خالیه؟
صدای لطیفش مرا از غرقشدن در افکارم بیرون کشید. سرم را بلند کردم و نگاهش کردم.
چشمانش، چیزی میان رؤیا و واقعیت را در خود داشتند.
با لحنی آرام گفتم:
— بله، بفرمایید.
نشست و بی آنکه حرفی بزند، کتابی از کیفش بیرون آورد.
نام کتاب آشنا بود: جنایت و مکافات.
لبخندی زدم؛ تصادف جالبی بود، درست همان کتابی که در ذهنم سنگینی میکرد.
— داستایفسکی رو دوست دارین؟
— آره. بعضی وقتا فکر میکنم آدمای کتاباشو میشناسم، یا شاید خودم یکیشونم.
سکوتی بینمان افتاد، اما از آن جنس سکوتهایی که دلنشیناند.
انگار هر دو میدانستیم چیزی در این دیدار هست که باید آرام آرام آشکار شود.
قطار ایستاد و ایستگاه بعدی رسید.
او بلند شد، اما قبل از رفتن گفت:
— کتابخونه مرکزی میروم. اگه خواستی بیا اونجا. گاهی اونجا پنهون میشم.
و رفت...
من ماندم با واگنی که ناگهان خالیتر شد و ذهنی که شلوغتر.
--
📌 ادامه دارد...
اگر این نوشته را دوست داشتید، لطفاً آن را لایک کنید یا نظرتان را بنویسید.
منتظر انتشار فصل دوم باشید: «از سکوت تا سلام».