آنگاه که به چشمان تو خیره گشتم،
فهمیدم سرآغاز زندگی من همین لحظه است.
همین لحظهای که در آن ایستادهایم،
لحظهای که من غرق در نگاهت هستم
و تو از عشق برایم میگویی،
و برایم غزل میخوانی…
دلم، بی هیچ بهانهای، مست نگاهت میشود،
و در آن دو ستارهی درخشان میبینم
که خورشید،
نور خود را از آنها میگیرد.
تو آغاز تمام روزهای من،
و پایان هر شبِ بیخوابیام.
با توست که سکوت، آواز میشود،
و خاموشی، به رقصی بیانتها بدل میگردد.
ای کاش لحظهها بایستند
تا جهان، همیشه
در همین نگاه
جاودانه بماند.
آنگاه که به چشمانت مینگرم،
جهان از حرکت باز میایستد.
لحظهها آرام میشوند
بادها خاموش،و تنها
صدای تپش قلب من میماند
که با نام تو میتپد.
تو همان رازی هستی که همه شاعران
قرنها در جُست و جویش بودند،
و من، ساده و بیپیرایه، در نگاهت یافتم.
میخواهم در آغوش تو خانهای بسازم
که دیوارهایش از بوسه باشد
و پنجرههایش از امید.
با توست که هر سحرگاه
چون تولدی دیگر است،
و هر غروب نوید دیداری تازه.
ای عشق!
اگر جهان، مرا از هر چیز تهی کند
تو تنها دارایی من خواهی بود
و همین برای زیستن کافیست.
#عشق #شعر_سپید #شعر_فارسی #شاعرانه #عاشقانه #دلبرانه #جاودانه