خیلی از ما در برنامه ریزی درسی سعی میکنیم از همه وقتمون درست استفاده کنیم. و معمولا هم وقت خواب و استراحت را کم کرده تا ساعت مطالعه را بالاتر ببریم . این روند در سال های اخر مدرسه و مخصوصاً دوازدهم بیشتر و بیشتر می شود .
نکته اول اینکه کم خوابی عواقب زیادی از جمله بالارفتن ریسک انواع بیماری ها ، انواع اختلالات ذهنی ، کاهش عملکرد اموزشی دارد. اما توی این دنیای صنعتی جدید دو سوم افراد انقدر که باید نمی خوابند. وقتی شب ها تا ساعت ۱۲-۱ (یا حتی بیشتر ) بیداری پای تلویزیون و گوشی و صبح ها هم باید ۷ صبح مدرسه ، سرکار باشی معلومه انقدر که باید نمی تونی بخوابی.
مقدار خواب کافی برای هرکس متفاوته اما برای انسان سالم و بالغ ۷ الی ۸ ساعته.
ولی یه نکته ، تو سال دوازدهم از هر یک ساعتی که از وقتمون بیشتر استفاده کنیم ، یک قدم از رقبا جلوتر هستیم . اما واقعا این به ان معناست که باید از وقت خوابمون کم کنیم ؟
هر چه قدر که خوب درس بخونی و خوب یادبگیری ، اما کم بخوابی مطالب خوب در ذهن باقی نمیمونه و یکم بخواهم علمی تر بگم ، از طریق لیمبیک به حافظه بلند مدت سپرده نمی شود و ذهن آمادگی برای یادگیری مطالب جدید را پیدا نمی کند .
نکته تکمیلی که هم می خواستم اضافه کنم راجب قهوه و کافئین است ، خیلی از ما ها شب امتحان با نوشیدین قهوه سعی میکنیم تا صبح بیدار بمانیم و تا صبح درس بخوانیم ، اشتباهی که اکثرا میکنیم اینکه فکر میکنیم کافئین انرژی مضاعف به بدن میده اما نکته اینکه کافئین میره و جای هورمونی که تو بدن هست و میگه اقا من خوابم میاد و به اصطلاح علمی آدنوزین را پر میکند و ما فقط متوجه نمیشیم که خوابمون میاد.
منبع حرفام هم پادکست Bplas اپیزود چرا میخوابیم.
محمدرضا شیخ فرشی.