وجدان

وجدان
«هیچ‌کس نفهمید که من، تمام عمرم را صرفِ تبدیل شدن به کسی کردم که خودم دلم می‌خواست یک روز پیدایش کنم.»
چرا اکنون مردم احساس کافی بودن را
از من نمیگیرن؟
چرا هر چقدر پیشرفت میکنم بازم برای مردم یک چیزی کم دارم؟
مگر عمر من چقدر است که دنبال این بدوم انجوری که مردم میخواهند باشم!
چرا خوش نگذرانم؟
چرا استفاده نکنم؟
چرا طبق میل بقیه باشم؟
چرا اعتراف نکنم به احساساتم نسبت به یک نفر؟
چرا از عمرم استفاده نکنم جوری که اگر اکنون هم مرگ رسید از ان نترسم....
من دلم میخواهد مهاجرت کنم
اما می گویند ما پول نداریم..
شرایطش را هم نداریم
اما خودشان می گویند به بقیه که زندگی را سخت میگیرن!
اگر انها سخت میگرفتن و شما نه
تمامی زندگی خود را میفروختین و زبان یاد میگرفتین و مهاجرت میکردین!
وقتی میخواهی زندگی ای در اینجا نداشته باشی
پس باید ان هارا بفروشی....
درست مثل ما ادم ها
وقتی یک نفر مارا نمیخواهد...
باید همه چیز مربوط به ان را از بین ببریم بلکه خودمان اذیت نشویم...
اگر زندگی پایان دارد و یک بار است
ترس از ابرو چرا؟
ترس از چی میشه ها چرا؟
ترس از مردم و ادم ها چرا؟
چون زندگی یک روز است قرار نیست همه چی را بهم بزنیم و به همه توهین کنیم بد زندگی کنیم...
((خوب باشیم و خوب زندگی کنیم چون دنیا دو روز است))
دقیقا درست وقتی موقع انجام کار اشتباه یه وجدان میاد و تو پسش میزنی و کار بدو انجام میدی...
ان یاد اوری این است که دنیا دو روز است و خوب زندگی کن....
وجدان وجدان نیست
یک زنگ یک تلنگر یک الارم برای یاد اوری این است که دنیا دو روز است...
امروز را زندگی کردی و فردا مانده...
از جایت پاشو
صورتت را بشوی...
رختت را عوض کن...
خودت را در اینه نگاه کن
کمبود های تو چیست؟
رژ لب؟
یا تافت مو و حالت دادن موهایت؟
هرکدام کم است اجرا کن
هرطور میخواهی بپوش
زندگی کن..
چرا که فکر کن یک ساعت بعد عمر تو تمام خواهد شد....