نمیدانم دقیقاً از کِی شروع شد.
شاید همان سالهایی که هنوز معنای دوست داشتن را نمیفهمیدم؛ وقتی کنار هم میخندیدیم، بازی میکردیم، بزرگ میشدیم و هیچکدام نمیدانستیم بعضی خاطرهها قرار است روزی برای یکی از ما تبدیل به تمام زندگی شود.
هیچکس نمیداند یک آدم، دقیقاً از کِی تبدیل میشود به «آدمِ تو
گاهی یک نفر سالها در زندگیات حضور دارد و تو تازه یک روز، وسط یک نگاه ساده، میفهمی که تمام این مدت، قلبت چیزی را میدانسته که خودت از آن بیخبر بودهای.
و ان نقطه نقطه جنون است... جنونی که در دلت ریشه میزند تا قلبت
احساس جنون از من دور نیست
وقتی صدایت را میشنوم میگرنم خوب میشود...
وقتی جور نمیشود ببینمت از گریه تب میکنم و تا صبح بیدار میمانم...
وقتی ناراحتم خبری از تو مرا شاد و سرحال میکند...
و تمام این ها جنون عشقی و بد جنون داشتن تو است
اگر تو باشی
هیچکدام از اینا نیست..
نه میگرن
نه عصبانیت
نه غم
هیچ چیز
فقط یک حساس شادی و خوشحالی که هیچ جوره نمیشود پایان ان را دید
من غذا زیاد میل مینمایم ولی وقتی تو حضور داری هیچ چیز دلم نمیخواهد
انقدر احساس سیری دارم که بهترین غذای مورد علاقه من را برایم بیاورند من نگاهش نمیکنم...
نگاه به تو مرا پرتاب به اقیانوس میکند
غرق میشوم
از لحظه از زمان
و خنده های تو درمانست بر دردام...
برق چشمانت قند است در میان ویرانی هام...
من از چشمان عشق چیزی نمیفهمیدم
تمامی شاعران و اهنگسازان جهان از چشمان گفتن و من گویا تازه درک میکنم...
قبلش هیچ درکی نداشتم و گوش دادن به این اهنگ ها فقط مرا بهم میریخت و کلافه میکرد
اکنون فهمیدم
زبان فقط ادم هارا به حرف نمیاورند
گاهی این چشمانند که تورا متوجه همه چیز میکنند
گاهی یه برق کوچک همه چیو نشان میدهد
و برای همین است که انسان ها اول عاشق چشم دلبرشان میشوند
دلبر؟
دلبر یعنی چه؟
کسی که دل را میبره؟
گویا همین است
دلی که در دست توست دل من است و تو دلبر محسوب هستی چون دل مرا بردی!