در سیستم‌های نظارت تصویری، اختلاف شدید روشنایی بین بخش‌های مختلف تصویر می‌تواند باعث شود جزئیات سوژه‌ها به‌خوبی دیده نشوند. برای مدیریت این شرایط، فناوری‌هایی مانند WDR و BLC در برخی دوربین‌ها استفاده می‌شوند.
اگرچه هر دو قابلیت به بهبود تصویر در شرایط نوری دشوار کمک می‌کنند، عملکرد آن‌ها یکسان نیست.
WDR مخفف Wide Dynamic Range است و برای مدیریت صحنه‌هایی طراحی شده که بخش‌های بسیار روشن و بسیار تاریک را هم‌زمان دارند.
برای مثال، وقتی دوربین رو به ورودی یک ساختمان نصب شده و نور بیرون بسیار بیشتر از روشنایی داخل است، ممکن است فضای داخلی تاریک ثبت شود یا جزئیات بیرون از بین برود.
WDR با مدیریت اختلاف روشنایی، به نمایش بهتر جزئیات در این شرایط کمک می‌کند. در پیاده‌سازی‌های مختلف، این کار ممکن است با ترکیب چند نوردهی یا روش‌های پردازش تصویر انجام شود.
BLC مخفف Backlight Compensation است. این قابلیت زمانی مفید است که نور پس‌زمینه باعث شود سوژه اصلی بیش از حد تاریک دیده شود.
برای نمونه، اگر فردی مقابل یک پنجره روشن قرار بگیرد، دوربین ممکن است نور پنجره را معیار نوردهی قرار دهد و چهره فرد تاریک ثبت شود. BLC تلاش می‌کند روشنایی سوژه اصلی را بهتر نمایش دهد.
البته روشن‌تر شدن سوژه ممکن است باعث از دست رفتن جزئیات بخش‌های روشن تصویر شود.
تفاوت مهم این دو فناوری در نحوه مدیریت اختلاف روشنایی است. BLC بیشتر بر روشن‌تر دیده شدن سوژه اصلی در برابر نور پس‌زمینه تمرکز دارد، درحالی‌که WDR برای مدیریت بهتر جزئیات در بخش‌های روشن و تاریک صحنه طراحی شده است.
انتخاب قابلیت مناسب به محل نصب، زاویه دوربین و شدت اختلاف نور بستگی دارد. همچنین کیفیت اجرای فناوری در مدل‌های مختلف یکسان نیست.
برای محیط‌هایی مانند ورودی ساختمان، فروشگاه یا پارکینگ که اختلاف روشنایی زیادی دارند، بررسی عملکرد WDR و BLC اهمیت دارد. بهترین روش ارزیابی، مشاهده نمونه تصویر دوربین در شرایط نوری مشابه محل نصب است؛ زیرا نام یک قابلیت به‌تنهایی تضمین‌کننده کیفیت نهایی تصویر نیست.
