در یکی از صبح های پاییزی 1404 ، که از کف رودخانه در حال حرکت به سمت کوه های دور دست، برای کشف و بررسی سنگ نگاره ها بودم؛ بر دیواره ی عمود رودخانه ای سوراخ هایی از دور در سایه و تاریکی صبحگاهی به چشم می خوردند.
کنجکاوی کردم و به آنها نزدیک شدم؛ آنها را شمارش و بررسی ظاهری کردم؛ با کمال شگفتی دریافتم؛ که آنها دست کندهایی کهن (کنداها) هستند و در گذشته های دور سکونتگاه انسان ها بوده اند و شاید بعد از یکجا نشینی اقدام به کندن آنها بر دیواره ی عمود رودخانه کرده اند.
علت بردیواره ی عمود رودخانه کندن آنها، برای محافظت و عدم دسترسی حیوانات درنده بوده است. در آنها تنگ و کوچک بود تا حیوانات غول پیکر (گربه سانان و حتی کرگدن های دوشاخ و...) نتوانند در آنها وارد شوند و حفظ گرما هم در زمستان بشود.
در ورودی بعضی از آنها مسدود شده و بعضی هم نیمه خراب شده اند.
خوشبختانه بخاطر دور دست بودن، درِ تعدادی از آنها با تارهای عنکبوت مسدود شده و من هم به خودم اجازه ندادم وارد آنها بشوم.
مردمانی که اینجا زیست می کرده اند؛ همان آنهایی هستند، که نقاشی های کهن و آغازین نوشتارها یا نیانوشتارهای (proto-writing) بشری را از خود بر فراز قله ی کوهی در همان نزدیکی ها به یادگار گذاشته اند؛ که در آینده به شرح و معرفی آنها خواهیم پرداخت.
امیدوارم در آینده موفق به ساخت مستندهای تلویزیونی و مستند نگاری های مطالعاتی بر آنها شویم؛ چرا که آنها متعلق دانش باستان ایران و بشری هستند.
با کمال احترام- محمد ناصری فرد
مهرماه 1404















