بدی که زندگی و درس خوندن تو یه شهر دیگه اونم با ۱۱ ساعت فاصله داره اینه که برا سه چهار روز تعطیلی تو نمیتونی بری خونه ولی همه‌ی هم اتاقیات رفتن و تو موندی و خودت.
روز اول خوبه سر‌و‌صدا نیست راحت میخوابی، هندزفری نمیذاری، تا هر ساعت دلت بخواد چراغو روشن میذاری
ولی از روز دوم به بعد دیوونه میشی؛ کارایی که باید انجام بدی رو کش میدی که کمتر بیکار باشی؛ جای اینکه لباسا رو بندازی تو لباسشویی با دست میشوری، جای اینکه امروز ظرفا رو بشوری میذاری برا فردا.
کمدتو میریزی بیرون دوباره میچینی. پیراشکی درست میکنی، غذا درست میکنی ولی طعمشو دوس نداری چون دیگه دستپخت خودتو دوس نداری
همه این کارا رو میکنی که یادت بره از ترس تا سه صبح خوابت نمیبره بعدشم هی کابوس می‌بینی.
