گاهی حس میکنم مُردهم…
نه آن مرگ بزرگی که دنیا را تکان بدهد؛
مرگی بیصدا،
جایی میان یک نفس عمیق و یک فروپاشی کامل....
انگار بخشی از من زیر آوار روزهایی مانده که قرار نبود اینقدر سنگین باشد.
گاهی میایستم وسط همین زندگی،
به خودم نگاه میکنم و میپرسم:
چطور اینهمه داغونی در یک تن جا میشود؟
اما راستش را بخواهی…
همینجا، همین میان خاکسترها،
یک چیزی در من لج میکند،
مثل بذر کوچکی که بهزور،
به قاعدهی هیچ منطقی
میخواهد سرش را از خاکی که بوی مرگ میدهد بیرون بیاورد.
بله… من داغونم.
من خستهام.
من زخمم،
اما تمام نشدهام.
گاهی با خودم حرف میزنم و میگویم:
"تو همینجایی.
همین بودن یعنی هنوز جایی در تو جوانهای نفس میکشد."
شاید آرام، شاید لرزان، اما هست.
و من یاد گرفتهام که همین «هست»
گاهی تمام امیدی است که برای دوباره برخاستن لازم دارم.
پس اگرچه هزاربار میمیرم،
اما هر بار،
یک جای کوچک در من
باز هم جوانه میزند.
و همین برای ادامه کافیست....
برای ادامه کافی است.