بعضی شهرها فقط خیابان و ساختمان نیستند؛
صحنهی جرماند برای دلتنگیهای حلنشده.
هر کوچه، یک مدرک.
هر چراغ خاموش، یک شهادتِ بیصدا علیه آدمی که فقط میخواسته همان جایی باشد که دلش آرام میگرفته.
کاش قانونِ دیگری برای آدمها وجود داشت؛
قانونی که طبق آن،
هر کسی حق داشته باشد به شهری برگردد که روحش در آن مانده،
به آغوشی که هنوز در آن احساس امنیت میکند،
به روزهایی که هنوز خودش بود.
ولی زندگی، بیشتر شبیه دادگاهیست که همیشه رأی را به نفعِ فاصله صادر میکند.
و ما، محکومهایی هستیم که
هر شب در خیابانهای یک شهر غریبه قدم میزنیم
در حالی که قلبمان، کیلومترها آنطرفتر
کنار پنجرهای جا مانده که هنوز چراغش در ذهنمان روشن است.
هنر، تنها وکیلِ این دلتنگیهاست؛
تنها چیزی که میتواند از حقِ بغضهای بیصدا دفاع کند.
برای همین آدمها شعر مینویسند، موسیقی گوش میدهند، عکس میگیرند، یا نصف شب به چراغهای شهر خیره میشوند…
چون بعضی دردها را نمیشود ثابت کرد،
فقط میشود زندگیشان کرد.