
جنگ اگر تمام شود، تنها بیرونش تمام میشود.
اما زخمهای درون، صدایشان بلندتر خواهد شد.
من حکایتنویسِ مانده از روزگارِ آشوب،
هر شب در این سکوتِ پس از جنگ، صدایِ شکستنِ چیزی را میشنوم.
چیزی که میانِ جانها فرو ریخته و دیگر هیچوقت،
هیچوقت، مثل اول نمیشود.
یادم میآید حسی بود،
به نام «امید».
همانقدر که از نامش پیداست، پر از شور بود.
بعد از جنگ، با کولهباری از خاطراتِ تلخ و دستانی خالی، به زندگی بازگشت.
زیرا میخواست دوباره زندگی کند.
خانهاش را بسازد، لباس نو بپوشد،
حتی لبخندی بزد.
ولی…
هر وقت که ساختمان نیمهکارهای شروع به ساخت میکرد و یا صدایِ موتوری در خیابان میپیچید،
«امید» رنگش عوض میشود، دستها میلرزید،
و انگار دوباره در همان سنگرِ قدیمی، زیرِ آوار،
گم میشد.
چشمهایش دیگر هیچجا را نمیدید، جز همان کابوسِ تکراری...
یک شب، کنارِ پنجره ایستاده بود و به ماه خیره شده بود.
میدانی؟
جنگ، مثلِ ویروسی است که در روح میماند.
گاهی میخوابد، گاهی بیدار میشود.
و ما هیچوقت نمیدانیم کی دوباره حمله میکند.
و این است قصهی ما.
ما زندهایم،
اما آرامشِ گذشته را گم کردهایم.
خستگیِ ما، از جنسِ کوفتگیِ جسم نیست؛
از جنسِ فرسایشِ روح است.
این فرسایش، با هیچ لبخندی و با هیچ خانهی نوسازی، درمان نمیشود.
من مینویسم، تا یادمان نرود که جنگ، تنها در جغرافیا تمام نمیشود.
بلکه در پیچوخمِ جانِ آدمها، تا ابد ادامه دارد.