هیجانیهای ناتمام

فقط یک تعریف از آن دیده بودم. استوری استادی که حرفش برایم قطعیت تمام و کمال را داشت. میدانستم که اگر سریالی را معرفی کرده بدون شک باید آن سریال را تا آخرین اپیزود جرعه جرعه سر بکشم.
پس امشب دست به کار شده و برایتان از برترین اپیزودهای این سریال ۱۸ قسمته پرتنش، تکههایی از نظراتم را نوشتم.
•اولین اپیزود
Sonnie's Edge


حضور ساختمانهای مدرن و رباتهای غولپیکر در لابهلای فضای رنگارنگ و تماما مدرنی که فورا ما را به یاد بازیهای ویدیویی میاندازد. وجود موجودات بدریختی که به تسخیر انسانها درآمده و برای شهرت و پول انسانها به جان یکدیگر میافتند، مصداق همان تصویر ذهنیست. موجوداتی وحشی همچون گلادیاتورها.
وجود کاراکترهای پیچیده و قابل تامل. روایتی هیجانی و آغشته به مبارزات نفسگیر رباتهای هیولایی.
هرچند با پایانی شوکه کننده اما کوتاه. انگار که تکهای از یک بازی ویدیویی را برایمان پخش کردهباشند.
•چهارمین اپیزود
Suits


روایتگر زندگی به ظاهر آرام خانوادهای روستایی که در مزرعه کوچک خود با رباتهای خودساختهشان به شخم زدن زمین و نگهداری از حیوانات اهلی مشغولاند. اما همانکه موجودات بیگانه و چندشناک وارد مزرعه میشوند، آنها سوار بر رباتهایشان به جنگ تنبهتن با بیگانهها میشتابند.
داستانی پرتنش و تعلیقدار که به گمانم برای هضمش به بیش از ۱۷ دقیقه نیاز دارد.
•ششمین اپیزود
When the yogurt took over

داستانی جذاب و بانمک با انیمیشنی متفاوت. سرگذشت امپراطوری ماست و چگونه به کنترل در آوردن آدمها توسط این ماده سفید و خوشمزه. چه کسی گمان میبرد ماستها قدرت تفکر و تصمیمگیری داشته باشند؟ اصلا چطور میشود؟ به لطف نویسندگان این سریال غیرممکن به ممکن بدل شد.
•چهاردمین اپیزود
Zima blue


تنها اپیزود فلسفی و پرباری که برای ساختنش، به ذهن آن نویسنده توانمند احسنت گفته و تا ماهها با چشمانی خیس او را تشویق خواهم کرد.
زیمای آبی کاراکتری ساده و انساننمایست که اصلیترین دغدغه بشر را بازگو کرده و به خوبی آن را بیان میکند. او به دنبال خود درونیاش میگردد.
زیمای هنرمند با کشیدن اشکال آبی رنگ بر میان تابلوهای غولپیکر به دنبال خاطرات گذشته، روحش را میکاود.
این اشکال با گذر زمان بزرگ و بزرگتر شده تا آنکه زیما تابلویی تماما آبی را ترسیم میکند. سپس از آخرین هنرش یعنی استخر آبی رونمایی کرده و سرانجام راز نهایی را برملا میکند.
او شهرتی کافی داشته و هنرمندی قابل است هرچند هیچکدام از این تعلقات دنیایی برای او کافی نخواهد بود. زیما همان تکه گمشده حقیقی ماست. همان خود درونیمان.
•شانزدهمین اپیزود
Ice age

اپیزودی آرام و بدون ذرهای تنش. تمام داستان به محفظه تنگ و کوچک فریزر زوجی باز میگردد که آن را به تازگی از صاحبخانه قرض گرفتهاند.
طولی نمیکشد که آن دو شاهد تکامل تمدن انسانی از آغاز تا پایان خواهند بود. تمدنی کوچک شده و جا گرفته در یخدان فریزر. آنها ساعتها به تماشای گذر زمان و تکامل مینشینند و تا نابودی جهان پیش میروند.
ابتکار عجیب اما جذاب این اپیزود ما را بیشتر به یاد یک تیزر تبلیغاتی میاندازد تا داستانی مهیج. هرچند در نوع خودش خلاقانه و نوست.
•هجدمین اپیزود
The secret war

داستانی هیجانی و دارک که با سبک رئال و نوع پرداخت خوبش مستقیما ما را به همان حال و هوا باز می گرداند. شوروی، روسیه و سرمای گزنده آنجا.
این انیمیشن با ترکیبی هوشمندانه آن روایت تکراری از جنگ را به به جنگ با شیاطین درنده جهنمی گره میزند.
اپیزودی نیمه کاره اما پرتنش از درگیری و لحظات احساسی و جان سپردن انسانها. اپیزودی بیپروا در به تصویر کشیدن کشتاری دسته جمعی و بدل شدن سفیدی برفها به سرخی خون گرم و تازه انسانی.
درست مانند دیگر رقبای داستانیاش، این اپیزود کوتاه و تریلر مانند بود. انگار که تنها تکهای از یک فیلم باشد و بس.
با تمام این اوصاف دیدن این ۱۸ اپیزود خالی از لطف نبوده و میتواند خلاقیت و نوع نگاه ما را قلقک بدهد. هرچند استفاده بیرویه و بیپروا از صحنههای غیرمتعارف و غیر ضروری از برهنگی و امثال آن، هدفی جز جلوه توجه و بیدار نگهداشتن بیننده نداشته است.
پس تاکید میکنم به تماشای این سریال انیمیشنی با کودکان خود ننشینید. و درحالی که کاسه تخمه را به دستشان دادهاید به خودتان ببالید که سرانجام یک سریال جذاب یافتهاید (: