
دیشب به وقت رفع خستگی بعد از شرکت به سراغ فیلم عجیبی رفتم. فیلمی که انگار ساخته شده بود تا خود درونی مرا صدا بزند. بذارید اسمش را همانطور که هست بگویم. اسم فیلم «Enemy» بود. فیلمی با تم رنگی زرد و غمزده. و تصاویری آغشته به سکوت محض. دیالوگهای کوتاه، احساسات عجیب کارکترها و فضایی بیمارگونه. بیمار از شناخت خود و دنیای امروز. و نمایان شدن هرازگاهی عنکبوتی خیالی در لحظاتی از فیلم. شاید کوچک و حقیقی و شاید خیالی و آویزان از آسمان. تارهایی که از عنکبوتهای ذهنی ما تنیده شدهاند. شاید این فیلم برای عموم نباشد. نه نیست. اصلا نیست. این فیلم از ترس مواجه شدن با خود صحبت میکند. از مردی که یکباره در طی اتفاقی ساده آن یکی خودش را میبیند (یا من اینطور برداشت میکنم. سخت نگیرید. من تحلیل ننوشتم. این فقط یادداشتی در باب فیلمه.) و بعد به وحشت میافتند. چرا؟ چون نمیتواند آن مرد را درک کند. احساسات او متفاوت است. هرچند در کوچکترین جزئیات ظاهری با او یکی است. از لحن صدا و نوع نگاهش گرفته تا زخمی کوچک بر روی بدنش. و برخلاف تصور بیننده آنها یکدیگر را ملاقات میکنند. یکی در لباس سفید و دیگری در لباس سیاه. یکی وحشت کرده و دیگری به وجد آمده. کارکتر سیاه (آنتونی) با پیشنهاد رهایی از زندگی زناشوییاش به زندگی کراکتر سفید (آدام) پا میگذارد. اما چیزی که از این جابهجایی مشاهده خواهیم کرد عذاب وجدانهای آدام است. هرچند همسر باردار آنتونی (هلن) میداند که او شوهرش نیست. اما از او درخواست میکند که برای ابد پیشش بماند. عجیب است اما گویی در کنار هم به آرامش میرسند. درحالی که آنتونی به مشاجره با دوست دختر آدام پرداخته و درنهایت سفر آخر هفتهشان به تصادف ختم میشود. راستش قصد اسپویل کردن داستان را ندارم. هرچند اگر پایان داستان را هم بگویم چیزی از لطف آن کم نخواهد کرد. اما بگذارید تنها احساسم را به فیلم بگویم. از اینکه چطور یک نفر میتواند از دیدن یکی شبیه به خودش وحشت کند؟ و چرا؟ چون ما به تارهای عنکبوتی چسبیدهایم که خودمان مسببش هستیم. ما به نپذیرفتن خودمان چسبیدهایم. به چیزی که هستیم. ما با خودمان دشمنیم. شاید هم لازم باشد که روزی در نقطهای از زندگیمان متوقف شویم، به درون خودمان بخزیم و آن یکی خود سیاهمان را رها سازیم. اول وجودش را بپذیریم سپس ملاقاتش کرده و درنهایت برای همیشه بیرونش کنیم.