باورم نمیشه از آخرین نوشته ای که اینجا ثبت کردم یک سال گذشته !
یک سال پیش اینجا نوشتم که گیج و سر در گمم و الانم هم حرفم دوباره همینه
البته اگه بخوایم نیمه پر لیوان رو ببینم چیزهایی هست که میتونم اسمشو پیشرفت بذارم.مثلا: یه سری عادت های مثبت در زندگیم ایجاد شده. کتاب های زیادی در یک سال گذشته مطالعه کردم، با آدم های پرباری آشنا شدم، هر روز سعی در بهتر شدن داشتم،آخرین ترم تحصیلیم در دوره کارشناسی با تموم وجود سعی و تلاش کردم که بهترین خودم باشم و از نتیجه کارم راضی بودم و کلی چیزای کوچیک و بزرگ دیگه که نشون میده که در سال 98 من "رشد" کردم.
اساس زندگی ما آدما بر رشد مستمر ماست، نه صرفا بهترین بودن.چون بهترین بودن یک شبه حاصل نمیشه بلکه این رشد مداوم باعث میشه ما به سمت بهترین شدن حرکت کنیم.
رشد هم در امنیت و آرامش حاصل نمیشه.برای رشد کردن باید قویتر بشیم و این قوی شدن وقتی حاصل میشه از منطقه امن خودمون خارج بشیم.
همه ما منطقه های امن زیادی برای خودمون داریم که واقعا دل کندن از اون سخت و دشواره.اما موندن تو این شرایط ما رو بزرگ نمیکنه.
برای یکی منطقه امنش خواب صبحگاهیشه،یکی همیشه دنبال مقصر بودن منطقه امنی رو برای خودش فراهم میکنه،یکی تو کارای خونه تنبله یا تو عبادت هاش کاهلی میکنه و هر چیز دیگه ای... .
من تصمیم دارم یه چالش 40 روزه برای خودم بذارم.البته هنوز در مورد جزئیاتش فکر نکردم.میخوام این چالش طوری باشه که چندین چالش جزئی دیگه رو در بر بگیره.حتما اینجا در مورد حرف خواهم زد :)
اگه کسی تجربه ای در مورد خارج شدن ار منطقه امن خودش داره خوشحال میشم برام بنویسه .