پرانتز باز میان حرفتان بگویم که خیلی امر بدیهی نیست که همیشه نخندیم ، همیشه خوشحال نباشیم
گاها اتفاق می افتد حالمان بد باشد ، دل گرفته باشیم ، بی حوصله باشیم حتی غرق افکاری باشیم که چندی بعد برایمان خنده دار باشد
اصلا اشکالی ندارد ، ولی این زمان ها هوای همدیگر را داشته باشیم یا نه ؟
شخصا کسی نمیتواند کمکم کند ، کسی نمیتواند چیزی را که این مواقع میخواهم به من بدهد ، با هزار تلاش هم تنها ناکام میشوند
جز کنج امن آغوش تو
ولی خب همیشه هم که نمیشود تو را خواست ، شاید من این باشم و تو نه !
امروز درسم را گرفتم ، در صورتی که منتظر آغوش تو بودم ، فهمیدم رویت را هم نمیبینم
نمیخواهم که الان بگویی خب به من میگفتی
اشکال ندارد دفعه بعد و امثال این جملات پیش پا افتاده
بعضا لازم است من حرفی نزنم ، من منتظر هم نمانم ، من هم نباشم ؟
نمیدانم
اما این بار هم دلم از خودم شکست ، عمیقا شکست ...
بعد که میگویم حس نمیشوی از سویم
نپرس یعنی چی ؟
تنها جلوی آیینه ای بایست و رفتارت را با من بازببین ...