در ادامه پرانتز بازم میگویم که اشتباه کردم ، ساعت 17:06 دقیقه پیامکی داد که اگر کاری ندارم و میتوانم بیاید و من را ببیند ، خیلی خوشحال شدم و خیلی ناراحت از اینکه زود قضاوت کردم ، بعد که با محا تنها شدیم گفتم اشکالی ندارد تو که نمیدانستی 1 دقیقه بعد چه خواهد شد ، بنویس همینجا و عذر خواهی کن ...
من تو را خیلی دوستت دارم ، بدان که اگر نمیدیدمت نمیشد که حالم خوب شود ، امیدوارم وقتی می آیی همه ی خستگی ها بروند و سلامم را به خوشی ها برسانند ، امیدوارم مرا بغل کنی و من میان آغوشت جانی تازه بگیرم .
خیلی دلم میخواست همه جا فریاد بزنم که چقدر دوستت دارم ، همه بدانند که کیستی و همه بفهمند من بدون تو حال و احوال دیوانه بازی ندارم .
بهار قرار بود ، قشنگ تر باشد ، قشنگش میکنی با من ؟