روز گذشته ، یعنی روزی که رد شد ، تصمیم داشتم که سیزدهم فروردین را با خانواده بگذرانم ، اما دوستی داشتم که تنها بود ، دلم گرفته بود ، تا چندی ساعت کنار خانواده ماندم و بعد رفتم تا دوستم را ببینم و حال و احوالش را تازه کنم ، هرچند همه بهانه بودند ، چرا که ثانیه هایم این روزها با دلتنگی او میگذرند ، حال عجیبی دارم ، نمیدانم به چه شکلی میشود که تا این حد کسی را دوست داشت که از وجودش پر نشوی ، لبریز نشوی ، هر لحظه وجودت او را فریاد کند ، خلاصه رفتم به دیدنش با کمی تنقلاتِ سیزدهانه که حال او را بعد حال خودم را خوب کنم ، به بیرون رفتیم ، کنار همه ی پارک ها سربازانی بودند که مامور جلوگیری از ورود ملت و مردم به پارک ها میشدند ، کمی فکر کردم ما مراسم دیگری داریم که سنتی و پر از ازدحامند ، مثل ۲۲ بهمن ، مثل محرم و ... چگونه این روزها و این مراسم ها کرونا را شیوع نمیدهند ، نمیدانم ... دلم گرفت.
دست از پا دراز تر به خانه شان برگشتیم ، میان تراس سیگاری کشیدیم ، حرفی زدیم ، تنقلاتی خوردیم ، بازی ای کردیم و بعد من تمام لحظات داشتم به این فکر میکردم که این لحظات کاش تمام نشوووووند ، اما شدند و من تبدیل به اشک شدم ...
قطعا این نوشته ها را نمیخوانی ، ولی حسی که دارم را جز عشق اسم دیگری برایش پیدا نمیکنم .
من عاشق توام .
