بعد از ظهر بود . نمیدانست از کلافگی چی کار کنه ، شش هفت ماهی میشد پدر دختره آب پاکی رو ریخته بود رو دستش و گفته بود "دخترم یه خواستگار از فامیل داره تا تکلیف اون رو مشخص نکنیم به شما نمیتونیم جواب بدیم". خودشم فهمیده بود ک این جواب رد قطعی ه ولی این دل وامونده مگه راضی میشد . داشت از کنار مسجد دانشگاه رد میشد یه نگاهی به در قهوه ای رنگ مسجد کرد و بی اختیار رفت تو ، یه گوشه ی دنج پیدا کرد که کسی نبیندش ، دو رکعت نماز خوند ولی اصلن نفهمید چی خونده . بعدش شروع کرد به حرف زدن:"خدایا تو که خودت میدونی وضعم چیه ،دیگه جواب رد دادن بهم . منم که بی خیال شدم ولی این دل لامصب دست بردارم نیست . بیا مهر این دختر رو از دلم بردار و ..." یکم ک آروم گرفت اومد بیرون داشت پاشنه کفشش رو ور میکشید که نگاهش به اون طرف خیابون دانشگاه افتاد یهو خون تو صورتش دویدن گرفت و داغ شد. بازم اون کفش های کیکرز سورمه ای !
سرش رو بالا کرد و و با خودش گفت آخه جرا؟ جرا این کار رو با من میکنی ؟ من همین الان گفتم میخوام بیخیالش بشم و بعد از این همه مدت تو دوباره گذاشتیش سر راه من ؟! چرا؟
هیج وقت حال اون روزش رو یادش نرفت ولی جواب اون چراها رو یکسال بعد وقتی داشت همون کیکرزهای سورمه ای زنش رو تو جاکفشی خونه اش میذاشت فهمید.
