با مداد می‌نویسم، خیلی وقت است که دست به مداد نزدم.
شاید بعد از ۱۱ سال است که مداد دست گرفتم. کلاس چهارم، اول چهارم بود که معلم گفت: باید مداد رو کنار بذارید و از این به بعد خودکار به دست بگیرید و بنویسید.
تا جایی که یادم می‌آید، فقط برای حل کردن تمرین های ریاضی مداد را کار می‌زدیم، گاهی بچه ها آنقدر به مداد عادت داشتند که قاچاقی کار می‌زدند. اما اگر معلم می‌دید می‌گفت: باید یاد بگیرید که غلط‌غلوط ننویسید، برای همینه که میگم از خودکار استفاده کنید وگرنه هرگز دستتون به درست نویسی عادت نمی‌کنه. تازه ممکنه نوشته های مداد بعد از مدتی محو یا کمرنگ بشه، لذا از این مقطع به بعد مطالب مهمی می‌آموزید و بنابراین نباید مطالب رو از دست بدید.
حالا من می‌خواهم قانون شکنی کنم، می‌خواهم بعد از گذشت یازده سال عمر دوباره صدای خرچ خرچ نوک مداد و لاس زدن هایش با ورق را گوش کنم.
عاشق خچ،خچ،خچ نوک مداد هستم وقتی که بر روی کاغذ سفید دست نخورده ام کشیده می‌شود.
با اینکه نمی‌دانم این الفاظی که می‌نویسم بعدها برایم می‌مانند یا نه بازهم مداد را انتخاب می‌کنم چون به گفته‌ی استاد عزیزم شاهین کلانتری، تجربه‌ی نوشتن با هر قلمی می‌تواند نوعی خلاقیت باشد. من، تجربه‌ی این خلاقیت را می‌خواهم.
با اینکه عادت به نوشتن با مداد را سالیان است که کنار گذاردم اما دوستش دارم.
انگشتانم زق زق می‌کند، نوشتن با مداد کمی سخت است چون روان نویس نیست و روند نوشتن مرا از اینی که هست کندتر می‌کند. مداد مچ دستم را درد می‌آورد، اما شکل بیبی اش را دوست دارم، این را هم دوست دارم که هر از چند گاهی مداد را قلمی برای نوشتن روزمرگی‌هایم انتخاب کنم چون، دلم کوچکم برای خرچ خرچ های کودکانه‌ی مداد تنگ می‌شود.
☆کودکی مداد دارد و مداد هم کودکی دارد که او را به دستان کوچک‌اش می‌گیرد☆
مداد عاشق است، یک عاشق بی چون و چرا!
چرا؟! چون مداد می‌گذارد هرگونه که می‌خواهی به کارش بگیری، با او بنویسی، با او بخراشی یا او را بتراشی، جایی را با او سیاه کنی یا قامتش را کوتاه کنی و نقاشی بکشی یا نامه بنویسی.
می‌توانی پاکش کنی یا از کندی‌اش کلافه شوی و هرگاه که از او رنجیدی او را بشکنی اما، او هرگز یادش نمی‌رود که یک مداد است و همچنان در هر حالی که باشد می‌نویسد. نه تمام می‌شود، نه رنگش می‌رود و نه آخ می‌‌گوید حتی اگر با دندان‌های تیز شیری‌ات به جانش بی اُفتی و ردپای دندان‌هایت را به جانش بگذاری و او را گوشه ای از اتاق کودکی‌ات پرت کنی و دیگر به سراغش نروی!
او بعد از بیست سال هم اگر گوشه ای از اسباب کودکی‌ات ولو باشد، باز به انتظار انگشتان فرز‌ت می‌ماند تا او را به آغوش بگیری و چند کلامی با او سخن بگویی.
تو بزرگ می‌شوی و قد می‌کشی، انگشتان ریز قامتت بلند و پرزور می‌شوند. اما او همچنان کوتاه و تراشیده و دندانه دندانه شده باقی خواهد ماند.
تو بعد از سالیان سال به سراغ کودکی‌ات خواهی رفت و در پی جستُ جوی اسباب بازی‌ات که هرگز یک مداد پوست پوست شده‌ی درب و داغان و دندانی نمی‌باشد، او را ناخواسته می‌یابی!
بازهم او را پس خواهی زد اما، ذهن تو بعد از دقائقی که دوباره آن را گوشه ای پرتاب کرده ای به تو یادآور می‌شود که آن مداد نویسنده‌ی دوران کودکی تو بود.
اصلا فراموشت می‌شود که به دنبال چه می‌گشتی!
خرت و پرت ها را کنار می‌زنی تا دوباره آن مداد بدترکیب را پیدا کنی.
وقتی به او رسیدی، با انگشتان بزرگ شده‌ات قامت کوتاهش را بلند می‌کنی، انگشتانت را بر روی تنه‌ی دنده دنده شده اش که کار دندان های نخودی‌ات بود می‌کشی. لبخندی شادی آور و خاطره انگیز بر لبانت می‌نشیند، تو تازه می‌فهمی که چقدر قد کشیده‌ای!
کاغذی در لابه‌لای خرت‌و پرت‌ها جور می‌کنی تا کلمه ای را دوباره با آن مداد کودک بنویسی، مداد کوچولو را در پنجه های درشت گم می‌کنی و با نوک فرو رفته اش می‌نویسی:
سلام مداد عزیزم :)
دیدی؟!
مداد هرگز تو را تنها نخواهد گذاشت، تو او را کنار گذاشته ای اما او با فراغ یازده ساله‌ی تو دوباره با آمدن‌ات جان گرفت و خط داد.
☆هیچ خودکاری جای مداد را نمی‌گیرد☆
