چند سال پیش یه مؤسسه آموزشی ازم خواست روی طراحی یه واحد جدید براشون کار کنم. چیزی که میخواستن یه دوره یا کارگاه معمولی نبود؛ گفتن دنبال یه تجربهی یادگیری متفاوت هستن، چیزی که بشه توش درگیر شد، موند، و ادامهش داد.
اولش، خب مثل هر پروژهی دیگهای شروع کردم به تحلیل نیازها و مدلهای آموزشی. ولی هرچی بیشتر جلو میرفتم، بیشتر حس میکردم با ابزارهای قدیمی نمیشه به نتیجهی جدید رسید.
اونجا بود که دوباره نشستم سر چیزهایی که همیشه بهم انگیزه داده بودن: بازیها.
نه از جنس فقط سرگرمی، بلکه اون ساختار عجیبی که بازیها دارن؛ چطوری با کمترین اجبار، بیشترین درگیری رو ایجاد میکنن؟ چرا توی بازی، شکست خوردن ناامیدمون نمیکنه ولی توی آموزش چرا؟ چرا حاضر میشیم بارها یه مرحله رو تکرار کنیم ولی حاضر نیستیم یه مفهوم درسی رو دوباره بخونیم؟
این سؤالا باعث شد یهجور بازنگری کنم. دیدم شاید زمانشه که آموزش، خودش رو بهروز کنه. نه با جلوههای بصری یا شعارهای قشنگ، بلکه با یه طراحی دقیق که به انگیزهی آدمها احترام بذاره.
از اون پروژه فقط یه واحد آموزشی درنیومد. برای من، یه بینش تازه دراومد.
گاهی فکر میکنم شاید اگه زودتر به بازی بهچشم یه ابزار نگاه میکردیم نه فقط یه تفریح، خیلی از تجربههای یادگیری ما هم فرق میکرد.