
این اپیزود را در این لینک میتوانید بشنوید
۱. تیم های شبکه ای: متشکل از اعضای متقابل که از تخصص و دانش خود برای پرداختن به مسئله ای خاص استفاده می کنند.
۲. تیم های موازی: در شرایط خاص به کمک سازمان می آیند و تا زمان تحقق هدف در کنار تیم اصلی باقی می مانند.
۳. تیم های توسعه: اعضای آن از سراسر دنیا در فرایند سازمانی، وظیفه یکسانی را به انجام میرسانند.
۴. تیم های مدیریتی: متشکل از مدیرانی از سراسر دنیا که به بحث و بررسی استراتژی های سازمانی می پردازند.
۵. تیم های رفع نواقص و مشکلات: پاسخگوی مشکلات موجود هستند و در رفع آن با دیگر همتایان خود مشارکت می کنند.
از مزیت های تیم های مجازی میتوان به، کاهش هزینه های اداری، انعطاف پذیری، افزایش بهرهوری، کار شبانه روزی، و دسترسی و به خدمت گرفتن اعضای مستعد از سرتاسر جهان می باشد.

موسسه مالی شرکتها (CFI)، که مقر آن در شهر ونکوور کانادا ست و شعبه های بزرگی در نیویورک و هنگ کنگ دارد، تعریف جامعی از تیم های مجازی می دهد:
تیم مجازی متشکل از افرادی است که از طریق وسایل ارتباطی الکترونیکی با یکدیگر در ارتباطند. این تیم ها در گستره جغرافیایی جهان پراکنده هستند و از آنجایی که این تعاملات حضوری نیست، دو عنصر «اعتماد» و «برقراری ارتباط درست» برای موفقیت آنها حائز اهمیت است.

آنا پاول، از دانشگاه ایلینویز جنوبی، گابریل پیکولی از دانشگاه ایالتی لویزیانا و بلیک آیوز از دانشگاه هوستون سه نویسنده کتاب (تیم های مجازی)، مدل فوق را در تشکیل تیم های مجازی ارائه کرده اند. بنظر آنها چهار نکته اساسی در تشکیل تیم های مجازی حائز اهمیت است:
(۱. درون دادها شامل: طراحی، فرهنگ، نکات تکنیکی، آموزش ها
۲. فرآیندهای اجتماعی-عاطفی شامل: ایجاد ارتباط، انسجام، اعتماد
۳. فرآیندهای وظیفه یا عملکردی شامل: ارتباطات، هماهنگی، تناسب بین وظیفه-فناوری-ساختار و
۴. برون دادها شامل: عملکرد، رضایتمندی).
طراحی این مدل بر برنامهریزی از پیش تعیین شده تیم مجازی تاکید دارد. همچنین ساختار و تعاملات و نوع ابزارهای ارتباطی بکار گرفته شده بایستی مشخص باشد. جالب اینکه تعامل به حل اختلاف های فرهنگی اعضای تیم مجازی که از سراسر دنیا در آن شرکت دارند، کمک میکند.