دیوانه واقعی اون کسی نیستش که توی تیمارستانه، اون کسیه که آدمها رو میندازه به جون هم
این جملهی پروفسور گیو شریفی حقیقتا عجیب به دلم نشست
بعضی وقتها به بیرحم بودن انسانها فکر میکنم و با خودم میگم آیا واقعا لازمه؟!
مگه ما چند سال زندگی میکنیم؟
نهایتا ۱۰۰ سال
۱۰۰ سال در عظمت یک کیهان یعنی یک بشکن!
۱۰۰ سال دیگه کوچکترین عضو خانوادهمون هم زنده نیست
آیا در این عمر حدود ۱۳ میلیارد سالهی زمین و انسانهایی که در این مدت پیش از ما پدید اومدن و الان زیر خاکن و اونایی که قراره بعد از ما پدید بیان؛ آیا در این ۱۳ میلیارد سال اصلا زندگی کوتاه ما دیده میشه؟
زندگی ما در این زمانی که تازه برای ما فقط طولانی حساب میشه اما در عظمت کیهان بیمعنیه، باریکهی کوچکی بیش نیست
خیلی وقتها برای اینکه زندگی رو حس کنم به این فکر میکنم که خیلیها الان زیر خاکن اما من میتونم با کف پام زمین رو حس کنم، میتونم نفس بکشم، میتونم دستم رو حس کنم، میتونم اطرافم رو ببینم و توانا هستم!
میدونی…
شما حتی اگر مالک یک کشور که چه عرض کنم، اصلا حتی اگر مالک کل سیاره زمین هم باشی باز هم زمین در عظمت کیهان گم میشه
اصلا کل منظومه شمسی هم اگر که وجود نداشت هیچ اختلالی در کار کیهان ایجاد نمیشد
پس بهتره زندگی کنیم!
زندگی نه، زندگی!
و رد پایی از خودمون بذاریم که پس از مرگ، از ما یاد بشه، در یک جهت نیک
نیک باد عمر آدمی
از الف دم بگیر، آدم باش!

پن۱: چخبر از بچههای ویرگول ؟)
پن۲: بدم نمیاد فعالیتم رو توی ویرگول بیشتر کنم، اما بعضی وقتا اینجوریم که خب درمورد چی بنویسم :)