محدود را چند؟
وقتی در حدودش دود خاکسترش بر فراز آسمان هاست.
تراوشات ذهنی‌ام کم شده است چون کمتر خودم را جای این و آن می‌گذارم و داستان زندگی بقیه را که خودم ننوشتم زندگی میکنم.
یا باید خودت بنویسی و زندگی اش کنی یا باید نوشته‌ی بقیه را زندگی کنی و اگر نوشته خودت را ننویسی، روزی کسی آن‌را خواهد نوشت و زندگی خواهد کرد.
واقعیتی که چندی‌است فهمیده ام و به آن پی برده‌ام جسمم است.
درست است که ذهن قدرت تخیل آینده و استفاده از خاطرات گذشته را دارد و گاهی افسار‌گسیختگی می‌کند
اما؛
جسم مجبور است که در حال باشد و نمی‌تواند در زمان دیگری سفر کند.
یعنی توانش را ندارد!
پس جسمم را می‌نگرم
به پستی بلندی های روی دستانم دقت میکنم
نَفَس را در‌می‌یابم
و میتوانم دوباره به حال برگردم
فردی می‌گفت:
Heaven is the present!
بهشت همان حال است!
مرا به فکر فرو برد!
