ویرگول
ورودثبت نام
مبینا ترابی
مبینا ترابینویسنده کتاب سیگنال مرگ و رمان های آنلاین بندباز، عاشقی به وقت تو، قتل در شصت ثانیه رمان منجلاب خون، جهنم سبز، دلنوشته های کودک عاشق، رمان در حال تایپ ( حکومت زنان) دنیای رمان کتاب سیگنال مرگ.
مبینا ترابی
مبینا ترابی
خواندن ۴ دقیقه·۴ سال پیش

قسمت پانزدهم رمان جنایی منجلاب خون نویسنده مبینا ترابی

رمان منجلاب خون نویسنده مبینا ترابی
رمان منجلاب خون نویسنده مبینا ترابی


آره این درست نیست.
نمی تونه درست باشه...
بالاخره سر از کار این آدم پست در میارم و می فهمم که چرا اینکار ها رو کرده!
به جاده اصلی رسیده بودم.
ایستادم تا بلکه یه ماشین رد بشه و من تا شهر برسم.
آفتاب مستقیم به صورتم می زد سردرد گرفته بودم، احساس گرسنگی داشتم.
حداقل بهم غذا هم ندادن، کلافه نگاهم رو به دید رس جاده دوختم.
با دیدن یه ماشین از دور با خوشحالی دستم رو بالا بردم و تکون دادم...
با ترمز ماشین کنار پام نگاهم رو به راننده دوختم.
یه مرد حدود سی ساله بود، چاره دیگه ای نداشتم. 
سرم رو خم کردم و گفتم: میشه من رو تا شهر برسونید؟
بدون اینکه نگاهی کنه درب صندلی جلوی ماشین رو باز کرد. 
روی صندلی نشستم و چمدون و کوله رو روی پام گذاشتم. 
نگاهی به وسایلم انداخت، سری تکون داد و بدون اینکه از من چیزی بپرسه چمدون رو از روی پام برداشت و از ماشین پیاده شد. 
با صدای بلند گفتم: هی آقا چی کار می کنی؟! 
با نگاهم تعقیبش کردم که دیدم چمدون رو تو صندوق عقب گذاشت. 
برگشت و سر جاش نشست حرکت کرد. اخمی کردم و گفتم: اجازه گرفتن رو برای همین مواقع گذاشتن! 
بدون توجه به حرف من عینک دودی که روی چشمش بود رو برداشت و روی داشبورد پرت کرد. 
وقتی دیدم جواب نمی ده، زیپ کوله م رو باز کردم و موبایلم رو بیرون آوردم. 
روشن کردم با دیدن  تعداد پیام و تماس ها مغزم به دوران افتاد! 
صد  و ده تا پیام و  تماس از دست رفته! 
همه ش از بابا و آرش بود! 
خواستم زنگ بزنم، اما با به یاد آوردن حرف سیاوش نفسم رو کلافه بیرون فرستادم  و گفتم: 
نمی تونم دیگه به اون خونه برگردم! 
_اگر به خونه بر نگردی هم، هیچ چیز درست نمیشه فقط زندگیت بدتر میشه... 
با تعجب برگشتم و نگاهم رو به اون مرد دوختم، من بلند فکر کرده بود! 
اما اون چرا جواب داد؟! 
فکر می کردم لال باشه! 
نگاه خیره م رو بهش دوختم، موهای خرمایی رنگ داشت و رنگ چشم هاش روشن بود، بیشتر از همه چهره خنثی و جدیش به چشم می خورد. 
همونطور که به جاده احتمالا بی انتها نگاه می کردم گفتم: 
من مگه چیزی ازتون پرسیدم که جواب می دید؟
شما مگه اجازه...
بین حرفم اومد و گفت: پس بهتره اتصال بین افکار و دهنتون رو از کار بندازید!

با چشم های ریز شده نگاهش کردم و  با تمسخر گفتم:
صد البته! هر موقع اقدام کردم شما رو خبر می کنم کمکم کنید، آقای به ظاهر محترم!

برگشت و با جدیدت  خیره نگاهم کرد، یه لحظه احساس کردم قلبم ایستاد و دوباره احیا شد. 
بدون اینکه تغییری تو چهره ش ایجاد بشه گفت:
فکر کنم تو ماشین من نشستید بهتر نیست حرفی نزنید؟!
با عصبانیت گفتم: الان داری سعی می کنی مالک بودنت رو به رخ بکشی؟!
چشم به جاده دوخت و همونطور که دور می زد گفت: فکر می کنم وقتی می خوایید عصبی بشید تمام فعل هاتون از سوم شخص جمع به اول شخص مفرد تغییر می کنه نه؟!
دندون هام رو روی هم ساییدم خواستم حرف دیگه ای بزنم که ترمز کرد و دکمه صندوق رو زد و گفت:
بهتره همینجا پیاده بشید، خانوم به ظاهر محترم...!

نیشخندی زدم و با عصبانیت گفتم: هی آقا!
وقتی نمی تونی کسی رو تا مقصد برسونی بیخود می کنی سوار می کنی!
حتی شعور نداری مردک احمق!
بدون اینکه تغییری تو چهرش ایجاد کنه خیره نگاهم می کرد.
ابروم رو بالا انداختم و با تمسخر گفتم:
خوبه که ثابت می کنی بیشعوری!
بدون توجه به حرفم گفت: پیاده بشید...!
دندون هام رو روی هم ساییدم، کوله رو باز کردم کیف پولم رو درآوردم و مبلغی رو روی داشبورد پرت کردم که گفت: من کرایه نخواستم...!
برای اینکه حرصم رو خالی کنم با تحکم گفتم : من هم پول آدم بدبخت رو نمی خورم!
نیشخندی زد و به در اشاره کرد.
با عصبانیت از ماشین پیاده شدم و در رو محکم کوبیدم.
چمدونم رو از صندوق برداشتم.
خواستم برم که سرش رو از شیشه بیرون آورد و با اشاره به جاده گفت:
صد متر دیگه پیاده بری می رسی به جاده شهر...
لبخند مسخره ای زدم و مثل خودش به جاده اشاره کردم و گفتم:
الان باید بخاطر لوکیشن ازت تشکر کنم؟!
همونطور که عینکش رو به چشمش می زد گفت:
من از دختر های بی ادب هیچ انتظاری ندارم!
خواستم جوابش رو بدم که به سرعت نور از جلو چشمم محو شد.
سرم در حال ترکیدن بود، باید کجا می رفتم؟!
چمدون رو روی زمین کشیدم و راه افتادم.
به هیچ عنوان دلم نمی خواست به اون خونه نفرین شده برگردم، اگر هم... اگر در کار نیست واقعا حرف های سیاوش درست بود. با این وضع نمی تونم هتل و مسافرخونه برم...
لعنتی! خوبه تمام این طلا و جواهر برای من! پس چرا انقدر پیگیر شده!
کلافه غریدم و گفتم:
کجا باید برم...؟! کجا رو دارم که برم؟! هیچ جا!
با به یاد آوردن مامان، هوا برام سنگین شد...
اگر، واقعیت داشته باشه...
من یه قاتل به حساب میام!
با یه یاد آوردن اینکه مامان می تونست پیشم برگرده بغض به گلوم چنگ زد. 
من قاتلم...
اگر اینطور باشه، من باید تقاص پس بدم...
اما، من نکشتم آرش سیم ها رو قطع کرد همون موقع بود که ضربان و علائم هشیاری ایستاد، پس چطور مقصر منم؟!
کلافه و از روی ناچاری سعی کردم برای مدتی اهمیت ندم. 
پاهام حسابی درد می کرد.
نگاهم رو به جاده دوختم که ماشین های زیادی در حال رفت و آمد بودن، به سمت تاکسی رفتم و دستم رو تکون دادم.
با توقف تاکسی سوار شدم...
به پلیس راه که رسید، بدون اینکه خودم بخوام تپش قلب گرفتم، ترسیده بودم.
آره واقعا ترسیده بودم.
از جاده خارج شدیم و وارد شهر شدیم، راننده از آیینه نگاهی بهم انداخت و گفت: خانوم کجا برم؟
لب گزیدم، باید کجا می رفتم؟!
با به یاد آوردن اون خونه قدیمی گفتم:
برید خیابون  ...
با توقف تاکسی، کرایه رو حساب کردم و پیاده شدم.
نگاهم رو به ویلای روبه رو دوختم.

کتابخوانیرمان آنلاین
۶
۰
مبینا ترابی
مبینا ترابی
نویسنده کتاب سیگنال مرگ و رمان های آنلاین بندباز، عاشقی به وقت تو، قتل در شصت ثانیه رمان منجلاب خون، جهنم سبز، دلنوشته های کودک عاشق، رمان در حال تایپ ( حکومت زنان) دنیای رمان کتاب سیگنال مرگ.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید