
نگاهم به رو به یخچال خالی دوختم، با لب های آویزون گفتم:
مادرجون چیزی نداری که قربونت بشم...
مادرجون نگاهی به یخچال انداخت و گفت:
وقت نکردم چیزی بخرم، میرم خرید...
قبل از اینکه از آشپزخونه خارج بشه دست چروک شده ش رو گرفتم و گفتم:
تا شما آب بزاری جوش بیاد میرم خرید می کنم و بر می گردم.
لبخندی به صورت خسته ش زدم و از آشپزخونه بیرون اومدم، لباس هام رو تنم کردم و بعد از برداشتن کیف پولم از خونه بیرون رفتم.
نگاهم رو به آسمون دوختم، نزدیک غروب شده بود و من انتظار داشتم ناهار بخورم.
کلافه نفس عمیقی کشیدم و به سمت خیابون رفتم.
با دیدن فروشگاه مواد خوراکی به سمتش رفتم و داخل شدم.
چرخ داخل فروشگاه رو برداشتم حدود نیم ساعت در حال چرخیدن بودم، کل چرخ پر شده بود.
به سمت پیشخوان رفتم.
با صدای موبایلم از جیبم بیرون آوردم، نگاهم روی پیام خشک شد،"مطمئن هستی که انتخاب درست رو انجام دادی؟"
از شماره ناشناس بود اما می شد حدس زد که سیاوش یا کیارش بوده باشن.
احمق ها! من رو تعقیب می کردن یا همینطوری گفته؟!
با صدای خانمی نگاهم رو بهش دوختم که تومار بلندی رو جلوم گرفت، با تعجب برگه رو گرفتم.
با دیدن قیمت وسایل مغزم شروع به error کرد.
مگه من چی خریدم؟!
با صداش دوباره نگاهش کردم که گفت:
لطفا اونجا پرداخت کنید.
من که نهصد هزار پول نقد نداشتم!
اگر هم کارت می کشیدم بابا با پیگیری می فهمید کجام...
لب گزیدم و گفتم:
ببخشید میشه من بعضی از وسایل رو بزارم سرجاش؟!
زیرچشمی نگاهی به سرتا پام انداخت و همونطور که زیر لب غر و لند می کرد گفت:
هر چی برداشتی سرجای خودش بزار...
خواستم برم سمت قفسه ها که اسمم رو صدا زدن!
با شنیدن اسمم با تعجب برگشتم، به سمت اون مردی که پول رو حساب می کرد رفتم خواستم چیزی بگم که فریادی زد و خطاب به کارگری گفت:
کریمی، خریدای خانوم رو تا دم درشون ببر...
با تعجب نگاهش کردم و گفتم: آقا من پول نقد ندارم نمی تونم حساب کنم من...
بین حرفم اومد و با اشاره به بیرون گفت: اون آقا حساب کردن مشکلی نداره...
نگاهم روی ماشین خیره بود، شیشه ها دودی بود و داخلش معلوم نبود، فکر کرده من بدبختم؟!
ابله!
نگاهم رو به اون مرد دوختم و گفتم: نمی خوام برش گردونید...
در کمال بی شعوری گفت: الان این وسایل از فروشگاه بیرون رفته اگر بخوایید برگردونید پول بهتون برنمی گرده...
بدون توجه به حرفش با عجله از فروشگاه بیرون رفتم و به سمت ماشین دویدم قبل از اینکه برسم استارت زد و رفت...
به جای خای ماشین چشم دوختم با صدای پسر که گفت: خانوم میاید من راه رو بلد نیستم...
دست از فکر های بیهوده کشیدم و به سمت خونه راه افتادم...
اون کی بود؟!
موبایلم رو روشن کردم و با شماره ناشناس تماس گرفتم.
هنوز دو تا بوق نخورده بود که جواب داد.
_ الو عزیزم تویی؟! مگه نگفتی دیگه بهم زنگ نمی زنی، حتما دلت تنگ...
کلافه نفسی کشیدم و بین حرف دختر رفتم و گفتم:
چرا بهم پیام دادی و کی هستی؟!
دختر جیغ بلندی کشید و گفت:
موبایل کیارش دست تو چی کار می کنه؟!
کیارش؟!!!
تلفن رو قطع کردم و وارد دفتر تلفن گوشی شدم.
لعنتی...!
خط موبایل من نبود...
گفت کیارش، پس کار همون عوضی بی خاصیت بوده.
الان باید چی کار می کردم،
فقط دستم بهش نرسه...
با صدای پسر توجهم بهش جلب شد نگاهم رو بهش دوختم که گفت: همین در خانوم؟!
نگاهی به ساختمون انداختم و سرم رو تکون دادم، وسایل رو روی زمین گذاشت و به سرعت باد دور شد.
خواستم موبایل رو خاموش کنم اما حتما تا الان فهمیدن من کجا هستم.
نایلون ها رو از روی زمین برداشتم و بعد از زدن آیفون و باز شدن در داخل خونه شدم...
مانتوم رو با با لباس راحتی عوض کردم و وارد آشپز خونه شدم.
نفس کلافه ای کشیدم، چرا الکی مسئولیت قبول کردم که غذا بپذم؟!
با صدای مادر جون نگاهم رو بهش دوختم که گفت:
دخترم بیا بیرون زحمت نکش زنگ زدم غذا بیارن...
لبخندی به چهره خسته ش زدم و بعد از دم کردن چای از آشپزخونه بیرون رفتم.
روی مبل نشستم و تا جایی که می تونستم خودم رو جمع کردم و روی راحتی نشستم.
مادرجون برای اینکه من راحت باشم رفت طبقه بالا، آخه چرا...؟!
خواستم بازهم انبوه سوال های بی جوابم رو شروع کنم که دوباره حس سرکش درونم شروع به تحریک کرد سرنوشت من همین اگر نمی تونم باهاش بسازم باید بجنگم، من دیگه چیزی برای از دست دادن ندارم...
همین بیست سال زندگی برام کافیه، از این به بعد می دونم چطور برخورد کنم که دیگه فقط یه دختر سرکش و بد خلق نباشم.
اول باید تکلیف بابا بعد آرش و نازلی و در آخر هم حساب سیاوش رو برسم.
نمی زارم بدون اینکه تقاص پس بدن سر روی زمین بزارن.
نازلی رو هم از اون خرابه نجات می دم.
چشم هام کم کم سنگین می شدن که صدای آیفون من رو از جا پروند.
پیک بود، کیف پولم رو برداشتم و بیرون رفتم، در رو باز کردم غذا ها رو گرفتم.
خواستم پول رو حساب کنم که مرد جوان گفت:
حساب شده...
کار خودش بود نگاهم رو به سراسر کوچه انداختم و گفتم:
کی حساب کرد کجاست الان؟! چهرش رو دیدی؟!
نگاهی به سر تا پام انداخت و گفت:
خانوم مهناز سهند اینترنتی حساب کردن.
مادرجون حساب کرده، من چرا انقدر احمقم آخه؟!
لبخند مسخره ای زدم و بعد از بستن در وارد خونه شدم.
شام رو تو سکوت خوردیم، مادرجون گفت:" پدربزرگ پنج روز دیگه میاد ایران و می خواد بره دیدن بابا"
و این یعنی بدبختی من اگر بره می فهمه دروغ گفتم.
مادرجون اتاقی که چند سال پیش برای من و آرش بود رو بهم داد تا موقتا اینجا استراحت کنم.
انقدری خسته بودم که بعد از سر گذاشتن رو بالش بیهوش شدم و به خواب عمیق فرو رفتم...