
بابا عصبانیتش به اوج رسید...
اولین لگدی که به پهلو زد چشم بستم تا ناله نکنم...
با هر ضربه ای که می زد بیشتر تو خودم مچاله می شدم...
ناله نکردم، دم نزدم...
همه رو جمع می کنم برای روز انتقام...
نمی دونم چقدر گذشته بوده خسته شد و از اتاق بیرون رفت...
صدای فریادش رو شنیدم که گفت: هیچ کس حق نداره به آناهیتا آب و غذا بده!
فهمیدید؟!!
نیشخندی زدم که باعث شد لبم بسوزه...
روی زمین دراز کش افتادم و شروع به دست و پا زدن منجلاب خاطراتم کردم...
نویسنده #مبینا_ترابی
تمامی آثار نویسنده توسط انتشارات ثبت میشه کپی پیگرد قانونی دارد ?
مامان به کما رفت فقط بچه رو نجات دادن...
شوهر مامان حسابی عصبی بود...
اما چون هیچکس اعتراف نکرده بود و شاهد نبود که بابا اون شب اونجا بوده، شوهر مامان رو به عنوان مجرم به زندان انداختن...
نازلی کسی رو نداشت!
حتی اون مرد که پدرش بود گفت " نمی خواد بچه این زن سست عنصر رو نگه داره!"
مجبور شدم نازلی رو به خونه بیارم...
بابا از همون اول از نازلی متنفر بود.
هر نوع شکنجه ای که می تونست روی این بچه پیاده کرد...
پنج ماهه شده بود، بابا گاهی اوقات نمی ذاشت به نازلی شیر خشک بدم!
لباس برای بچه نمی خرید!
مجبور بودم با پول های خودم برای نازلی لباس تهیه کنم.
یه روز که برای دیدن مامان رفته بودم، دکتر گفت بیشتر از این نمی تونن نگهش دارن!
می خواستن دستگاه رو قطع کنن!
اما من بدون مامانم نمی تونستم،من بدون اون نمی تونستم به زندگی ادامه بدم...
نمی تونستم...!
رفتم شرکت پیش بابا، هیچ موقع فراموش نمی کنم که چقدر خار شدم!
اما مامانم بود... نمی شد...
به شرکت رفتم بابا جلسه داشت...
خیلی از آدم هایی که با بابا شریک بودن داخل جلسه بودن...
مجبور بودم...!
بدون اینکه از منشی اجازه بگیرم، نازلی رو بغل کردم و به اتاق بابا رفتم...
همه شون ساکت به من زل زده بودن!
بدون توجه به اون ها سمت بابا رفتم و جلوی پاهاش زانو زدم و شروع به التماس کردم...
اشک می ریختم و التماس می کردم مامان رو بیاریم خونه...
بابا خیلی عصبی شده بود!
اما به خاطر اینکه مثلا دست و دل بازیش رو نشون بده موافقت کرد...!
برای اینکه بازهم مخالفت نکنه با خوشحالی به بیمارستان رفتم کارهای انتقالی مامان رو انجام دادم...
بابا اصلا خوشش نیومد که من چنین کاری کردم...
این رو از اونجایی فهمیدم که می خواست مامان رو خونه مادریش بفرسته...
اما اشک های من کار خودشون رو کردن!
مامان رو داخل اتاق خودم مستقر کردم...
هم اتاقی جدیدم مامان بود!
روز ها و شب ها می گذشتن...
شوهر مامان رو بعد از مدتی چون شاکی نداشت آزاد کردن...
حتی سراغ نازلی هم نیومد...
سه زمستون رو با بدبختی پشت سر گذاشتم.
اصلا شبیه دختری که جوون و خوشحاله نبودم!
بیشتر شبیه یه مادر بودم که کلی مشغله داره!
روز و شب شده بود درس خوندن و بزرگ کردن نازلی و رسیدگی به مامان...
تا همین هفته پیش...
که همه چیز به پایان رسید...
تنها امید و حامی زندگیم از پیشم رفت، رفت و من رو تنها گذاشت...
اما من انتقام تمام روزهای سختم رو از بابا و آرش می گیرم...
الان نازلی سه سالشه و من بیست و دو، آرش بیست و هفت سال...
سه سال روز و شبم زمستون بود!
منتظر بودم با باز شدن چشم های مامان، دوباره بهار رو ببینم...
اما هنوز هم تو زمستونم و این زمستون برای من ابدی شده...