ویرگول
ورودثبت نام
مبینا ترابی
مبینا ترابینویسنده کتاب سیگنال مرگ و رمان های آنلاین بندباز، عاشقی به وقت تو، قتل در شصت ثانیه رمان منجلاب خون، جهنم سبز، دلنوشته های کودک عاشق، رمان در حال تایپ ( حکومت زنان) دنیای رمان کتاب سیگنال مرگ.
مبینا ترابی
مبینا ترابی
خواندن ۸ دقیقه·۴ سال پیش

قسمت هجدهم رمان جنایی منجلاب خون نویسنده مبینا ترابی

رمان منجلاب خون نویسنده مبینا ترابی
رمان منجلاب خون نویسنده مبینا ترابی


صبح با تابش نور خورشید بیدار شدم. نگاهی به ساعت انداختم هنوز هشت نشده بود.

امروز کلی کار داشتم.

لباس هام رو از چمدون بیرون آوردم، بعد از دوش گرفتن لباس هام رو پوشیدم فقط مانتو و روسریم موند.

تمام جواهراتی که از خونه آورده بودم رو داخل جعبه و بعد کارتون گذاشتم و بیش از صد دور با چسب دورش گردوندم.

نگاهم رو به آیینه دوختم از کی خودم رو نگاه نکرده بودم! شونه طلایی رنگ رو از روی کنسول برداشتم و موهام رو شونه زدم، بعد از برداشتن کیف و جعبه از اتاق بیرون رفتم. پله ها رو پشت سر گذاشتم صدای تیک تاک ساعت داخل پذیرایی هشدار می داد که دیر کردم ساعت از ده گذشته بود.

وارد آشپزخونه شدم، مادرجون نبود، فقط میز صبحانه چیده شده بود همراه با یه دست نوشته...

نگاهم رو به برگه انداختم مادرجون نوشته بود میره مشاور املاک برای پیدا کردن خونه کارش چند ساعت طول می کشه و اگر خواستم برم بیرون...

نگاهم روی برش های میوه خیره موند، خیلی وقت بود اینطوری صبحانه نمی خوردم، الان هم نمی خورم.

یخچال رو باز کردم و یه سیب برداشتم بعد از تن کردن مانتو و سر کردن روسری با عجله به سمت در رفتم.

اولین تاکسی که رد شد دستم رو تکون دادم و سوار شدم.

_لطفا برید به دفتر پستی...

موبایلم رو در آوردم، خواستم شماره شرکت رو بگیرم که یادم اومد اون پسر احمق چه غلطی کرده.

مطمئنم که همین الان هم دنبالم هستن.

اول باید این قضیه جواهرات رو حل کنم.

با صدای راننده که گفت" رسیدیم" پیاده شدم.

وارد دفتر پستی شدم روی جعبه فرستنده رو آدرس شرکت رو نوشتم و گیرنده رو آدرس خونه...

نگاهم رو به پسر بیست ساله رو به روم دوختم و گفتم:

میشه همین الان بفرستید؟!

نگاهی به جعبه انداخت و گفت:

الان که نمی تون...

بین حرفش رفتم و گفتم:

هر چقدر هزینه ش بشه پرداخت می کنم میشه فقط خودتون الان ببرید؟!

قبول کرد من هم پشت سرش راه افتادم تا مطمئن بشم جعبه می رسه خونه.

پسر جلو رفت تا آیفون رو بزنه پشت دیوار مخفی شدم.

دیدم که یکی از نگهبان ها بسته رو تحویل گرفت.

می دونستم به بابا میدن.

بعد از اینکه پول اون بچه رو حساب کردم از خونه دور شدم، به سمت تلفن عمومی رفتم و شماره آرش رو گرفتم.

بعد از چند بوق صدای نحسش رو شنیدم که گفت :

بله؟!

بدون اینکه بزارم حرف بزنه به سرعت گفتم :

تمام جواهرات رو فرستادم خونه، به اون بابا بگو شکایتش رو پس بگیره و اگرنه منم مجبور میشم تمام اون فیلم هایی که نازلی رو اذیت می کردید رو به پلیس بعد هم به سهامدار ها بدم تا بدبخت بشید.

می فهمی که چی می گم آرش خان؟!

صدای نفس کشیدن های عصبی آرش به گوشم می رسید.

عصبی زیر لب غرید و گفت:

آنا برگرد خونه تا بابا تو رو راهی قبرستون نکرده.

پوزخندی زدم و گفتم:

اگر بخواد کاری کنه خودم راهی اون دنیاش می کنم، کار ندارم بعدش چی میشه من هم تمام اون فیلم ها رو پخش می کنم.

آرش نفس عمیقی کشید و گفت:

باشه به بابا میگم...

تلفن رو به سرعت قطع کردم.

نفس عمیقی کشیدم تا اینجا که خوب پیش رفت، باقیش دیگه بستگی به شانسم داره.

نگاهم رو به ساعت انداختم از دو گذشته بود.

نگاهی به کیف پولم انداختم خوشبختانه تمام پول رو خرج کرده بودم و فقط کارت اتوبوس برام مونده بود.

به سمت ایستگاه اتوبوس رفتم...

می دونم بابا شکایت رو پس می گیره، چون می ترسه شرکت رو دوباره از دست بده...

درسته تمام اون ویدئو ها داخل لپ تاپم هستش اما فکر می کنن دست خودمه...

الان فقط مادرجون و پدربزرگ موندن...

روی صندلی ایستگاه نشستم، سیمکارت اون پسر ابله رو در آوردم و بعد از له کردنش داخل جوب انداختم.

چند ساعتی می شد که با مادر جون بعد از صرف ناهار، فیلم تماشا می کردیم، البته مادرجون تماشا می کرد و من در حال خود خوری بودم.

نمی دونستم چطور ازش پول در خواست کنم.

اما نمی تونستم بدون پول زندگی کنم.

آخه چرا چنین کار احمقانه ای کردم و از خونه فرار کردم؟!

آره می موندی که پلیس تو رو به جرم قتل به زندان بفرسته یا اینکه هر شب و هر روز با تحقیر و ذلت زندگی بگذرونی...

_بسه دیگه انگشتت تموم شد...!

با صدای مادرجون نگاهم رو به انگشت دستم انداختم که یک ساعتی مشغول کندن پوستم بودم.

لبخند مسخره ای زدم، مادرجون تلویزیون رو خاموش کرد و با لبخند مهربونش گفت:

بگو چیشده دخترم من گوش میدم...

فهمیده بود مشکلی هست، باید می گفتم.

حداقل کمی نقش بازی کردن هم باید اضافه می کردم. تا شاید اثر کنه...

لبخند خجلی زدم و با حالت مظلومی گفتم:

راستش، مادرجون... من پول هام تموم شدن و... خب نمی تونم از بابا بگیرم.

میشه شما، البته اگر دوست دارید بهم یه مقداری پول قرض بدید؟!

هر موقع بتونم بهتون بر می گردونم، اما الان...

مادرجون لبخند مهربونی زد و بین حرفم گفت :

من به تنها نوه ام نخوام کمک کنم بهم چی می گن!

البته، می خواستم کادو تولد این چند سال که نبودم رو یکجا بهت بدم، به خاطر همین با پدربزرگت صحبت کردم وقتی بیاد ایران می ریم برات از نمایشگاه ماشین می خریم.

از جام بلند شدم و پیش مادرجون نشستم و بغلش کردم، آخه من الان ماشین می خوام چی کار‌؟! پول لازم دارم، اگر هم پدربزرگ بیاد به محض اینکه بفهمه از خونه فرار کردم با چمدون پرتم می کنه تو خیابون چه برسه به ماشین...!

از بغل مادرجون بیرون اومدم و گفتم:

خیلی ممنونم مادرجون، اما میشه فقط بهم پول قرض بدید؟! احتیاج دارم...

مادرجون نگاهی بهم انداخت و گفت:

من با خودم خیلی پول نیاوردم، باید صبر کنی به پدربزرگ بگم، اون بهم پول بفرسته حتما بهت میدم.

با شتاب گفتم:

کی واریز می کنه مادرجون؟!

مادرجون اخم ریزی کرد و گفت:

چیزی شده آناهیتا؟! مشکلی پیش اومده؟!

لبخندی زدم و گفتم:

نه فقط من تمام موجودیم صفر و پول لازم دارم.

مادر جون نگاهش رو بهم دوخت و گفت:

اگر بخواد زود هم واریز کنه طول می کشه چون تمام پول ها به حساب شرکت و برای جا به جایی نیاز به هماهنگی داره پس نهایت دو روز طول می کشه اما اگر واقعا الان لازم داری می خوای به بابات زنگ بزنم.

به سرعت بین حرفش رفتم و شتابزده گفتم:

نه مادرجون خیلی هم مهم نیست، همون دو روز دیگه خوبه، منتظر می مونم...

شام رو که خوردیم بعد از شستن ظرف ها به سرعت به اتاقم پناه بردم، باید الان چه خاکی به سرم بریزم...؟!

فکر کردن فایده ای نداره، خودم رو روی تخت انداختم و بعد از چند ثانیه از فرط خستگی به خواب رفتم...

نویسنده مبینا_ترابی

تمامی آثار نویسنده توسط انتشارات ثبت میشه کپی پیگرد قانونی دارد ?

صبح حدود ساعت هشت از خواب بیدار شدم، بعد از دوش گرفتن و پوشیدن لباس به سمت میز آرایش رفتم تا موهام رو سشوار بکشم، قبل از اینکه دستم به سشوار برسه پاکت سفید رنگ توجه م رو جلب کرد.

پاکت رو برداشتم، هیچ نوشته ای نداشت، پاکت رو باز کردم، مقدار قابل توجهی پول نقد و یه کارت هدیه داخلش بود!

لبخند دندون نمایی زدم، آخ اگر من مادرجون رو نداشتم چی کار می کردم؟!

پول ها رو مقداری داخل کیف پولم گذاشتم و باقی رو داخل کشو گذاشتم.

با صدای مادرجون که برای صبحانه صدام می زد از اتاق بیرون رفتم...

بیست دقیقه ای می شد که سر میز نشسته بودیم و پنج دقیقه ای می شد که من با لبخند به مادرجون زل زده بودم.

مادرجون که حسابی کفری شده بود فنجون قهوه ش رو روی میز تقریبا کوبید و گفت: چیشده آنا؟!

لبخندم رو پر رنگ تر کردم و با چشم هایی که تمام قدردانی رو داخلش گنجونده بودم گفتم: ممنونم واقعا ازت ممنونم مادرجون به خاطر...

مادرمون بین حرفم اومد و گفت:

آنا جان دختر قشنگم گفتم که، پدربزرگت هر موقع بیاد می تونم بهت پول بدم الان در دسترس نیست...

لبخندم جمع شد! با سر درگمی گفتم:

پس پاکت؟!

آخرین جرعه قهوه رو فرو فرستاد و گفت:

چه پاکتی مادرجون؟!

نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

شما امروز اومدید اتاقم؟!

همونطور که ظرف های کثیف روی میز رو داخل سینک می ذاشت گفت:

نه مادرجون من پاهام درد می کنه نمی تونم پله ها رو بالا و پایین برم دیشب انقدر بدنم درد می کرد که قرص خوردم و روی کاناپه خوابیدم.

پس اون پاکت؟! اون از کجا اومد؟!

اون از آن فروشگاه این هم پاکت!

اما امکان نداره، چطور تونسته بیاد تو خونه؟!

با ترس نگاهم رو به رو به روم دوختم، الان باید چی کار می کردم؟!

با صدای مادرجون به خودم اومدم.

_ قضیه پاکت چیه آناهیتا که اینطوری شدی؟

لبخند بی موردی زدم و گفتم:

فکر کردم اگر اینطوری بگم بهم زودتر پول می دید...

مادرجون لبخندی زد و گفت:

من ساعت یازده با مشاوره املاک قرار دارم باید چند تا خونه دیگه هم ببینم اگر زحمتی نیست ظرف ها رو می شوری؟!

می خواست بره؟! تنها باید می موندم؟! اون هم تو این خونه؟!

اگر بیاد سراغم؟! اگر آرش باشه، اگر گیرم بندازن؟! اگر بازم زندانی اون خونه بشم؟!

با صدای تقریبا بلند گفتم:

نه!

مادرجون با صدای آرومی گفت:

باشه خودم می شورم چرا داد می زنی مادرجون!

نگاهم رو بهش دوختم و بین حرفش رفتم و گفتم: نه، منظورم اینه که من می شورم فقط می شه با شما بیام؟! خونه حوصله م سر میره...

لبخندی زد و گفت:

باشه آنا، فقط زود آماده شو، نباید دیر کنیم.

لبخندی از سر آسودگی زدم، هنوز از روی صندلی بلند نشده بودم که موبایل مادرجون زنگ خورد.

جواب داد...

فقط صدای مادرجون بود که بله و چشم می گفت...

از روی صندلی بلند شدم و به سمت ظرف شویی رفتم که مادرجون تلفن رو قطع کرد با عجله گفت:

آنا جان ببخشید قشنگم، باید الان برم، مثل اینکه یه خونه خوب پیدا کرده گفت فقط الان صاحب خونه هست...

از آشپز خونه با عجله بیرون رفت، نذاشت حرفی بزنم.

باید چی کار می کردم؟!

سعی کردم توجهی نکنم شروع به شستن ظرف ها کردم، ده دقیقه نشد که صدای مادرجون رو از پذیرایی شنیدم که گفت:

آنا جان من دارم می رم ناهار رو خودت بخور کارم طول می کشه کلید داخل کشو اتاقم هست، خدافظ...

و صدای کوبیده شدن در حکم رفتن مادرجون و تنها شدن من رو مهر کرد...

نویسندگیرمان آنلایننوشتن
۴
۰
مبینا ترابی
مبینا ترابی
نویسنده کتاب سیگنال مرگ و رمان های آنلاین بندباز، عاشقی به وقت تو، قتل در شصت ثانیه رمان منجلاب خون، جهنم سبز، دلنوشته های کودک عاشق، رمان در حال تایپ ( حکومت زنان) دنیای رمان کتاب سیگنال مرگ.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید