
آخرین ظرف رو داخل کابینت گذاشتم.
از رفتن مادرجون یک ساعت می گذشت و من هنوز جرات نداشتم از آشپزخونه بیرون بیام.
زیادی اینجا مونده بودم، آشفته به پذیرایی رفتم.
تنها راه برای من این بود که از خونه بیرون برم.
نگاهم رو به پله ها دوختم، توهم زده بودم، تمام پله ها رو محو می دیدم.
انقدر به پله ها خیره بودم که سر گیجه گرفتم.
با ضربه خوردن به پنجره با چشم های گرد شده به سمت پنجره سمت راستم برگشتم.
فقط صدای باد می اومد.
خواستم بر گردم که حس کردم کسی به سرعت رد شد، تپش قلبم به سرعت بالا رفت.
نفس هام نا منظم شدن، صدای زنگ تلفن باعث شد کمی آروم بشم.
اما این چند روز که اینجا بودم ندیده بودم تلفن خونه زنگ بخوره!
با ضربه دوم که به شیشه خورد به سرعت به سمت تلفن هجوم بردم و جواب دادم.
نگاه هراسونم به پنجره بود با صدای مادرجون نفس عمیقی کشیدم.
_الو؟! آنا؟!
مکثی کردم و گفتم: بله مادرجون؟! مشکلی پیش اومده؟!
مادرجون با صدای تقریبا خوشحالی گفت:
زود حاضر شو و بیا به مشاوره املاک خیابون اصلی، قرار داد خونه رو نوشتیم بیا ت...
با صدای تحلیل رفته ای گفتم: الو؟! مادرجون؟!
فقط صدای بوق های اشغال جوابگوی من بود.
باغ دهنم رو فرو فرستادم، نگاهم رو به سیم تلفن دوختم، وصل بود اما صفحه تلفن سیاه شده بود.
نفس عمیقی کشیدم، من نباید بترسم، حتی اگر...
نه واقعا می ترسم چون نمی خوام قبل از انتقام گرفتن و درست کردن زندگی نازلی بمیرم...
الان موقعیتی نیست که بترسم، به سمت پله ها رفتم.
به سرعت پله ها رو بالا رفتم و وارد اتاق شدم، با عجله مانتو و روسری رو از کمد بیرون کشیدم و پوشیدم.
به سمت کوله پشتی رفتم که...
_شخصیتت قابل ستایش آنا خانوم!
با شنیدن صدای پشت سرم کوله از دستم افتاد.
قلبم انقدر خودش رو به در و دیوار سینه م محکم می کوبید که حس می کردم الان که بزنه بیرون!
_بر نمی گردی؟!
چشم هام رو محکم روی هم فشردم و بعد از یه نفس عمیق، به سمتش برگشتم.
نگاهم به سویشرت مشکی رنگ و کلاه بلندی که روی سرش انداخته بود خیره موند.
دست هاش رو داخل جیبش فرو برده بود.
کتونی سیاه رنگی به پاش بود.
با صدای لرزون گفتم:
از من چی می خوای؟! برای چی اینجا اومدی؟! اصلا کی هستی؟! از طرف سیاوش اومدی یا بابام؟!
چرا دست از سرم بر نمی داری؟!
جفت دست هاش رو بالا آورد و گفت:
اگر بخوام بهت میگم. کافی بهم اعتماد کنی...!
نیشخندی زدم و گفتم:
من چطور اعتماد کنم وقتی فقط یه صدای مردونه دارم می شنوم و تصویر نیست...؟!
اون پول رو تو گذاشتی تو اتاقم آره؟
آهسته به سمت پارچ شیشه ای رفتم، می دونستم ریسک داره اما باید همینجا حسابش رو می رسیدم.
چند قدم دیگه عقب رفتم که پشت پام به میز کنار تخت خورد به پارچ رسیدم. دست هاش رو از جیبش بیرون کشید و همونطور که به سمتم قدم بر می داشت گفت:
اول اعتماد مادمازل!
پارچ رو تو دستم گرفتم، به سرعت بالای سرم آوردم تا بهش بزنم که مچ دستم رو روی هوا گرفت و با یه حرکت پارچ از دستم افتاد و هزار تکه شد.
چشم هام رو بستم تا تیکه های شیشه داخل چشمم نره...
یه تیکه از شیشه رو از روی زمین برداشت.
دستم رو با یه حرکت پیچ داد و به سمت میز آرایش برد.
فریادی زدم و همونطور که جیغ می زدم گفتم:
ولم کن تا بهت بفهمونم احمق!
قهقه مسخره ای زد و شیشه رو روی میز گذاشت و جلوی آیینه ایستاد هم من و هم اون تصویرمون منعکس می شد.
تقلا می کردم تا دستم رو ول کنه...
صندلی میز آرایش رو جلو تر کشید و مجبورم کرد بشینم.
با صدای خیلی بلندی گفتم:
داری چه غلطی می کنی؟!
نیشخندی زد و دستش رو محکم روی شونه راستم گذاشت.
دستکش چرمی رو از داخل جیبش بیرون کشید و پوشید.
کلاه رو کمی عقب تر برد، اما هنوز هم چیز خاصی معلوم نبود.
کمی به سمت آیینه خم شد و با صدای ترسناکی گفت:
مگه نگفتم اول اعتماد؟! می خواستی چی کار کنی جوجه کوچولو؟!
دندون هام رو روی هم ساییدم.
شونه هام رو تکون دادم تا بلند بشم اما محکم تر فشار داد، از درد لب گزیدم.
داشت استخون هام رو خاکستر می کرد.
نگاهم رو از آیینه بهش دوختم و گفتم:
باشه بهت اعتماد کردم حالا ولم کن!
نیشخندی زد و شیشه روی میز رو برداشت و گفت:
آناهیتا باید بهت بگم که من بازیی که دعوت شده باشم رو بدون وجود بازنده یا برنده رها نمی کنم.
پس...
مکث کرد انتظار داشت من واکنش نشون بدم، وقتی دید ساکتم و فقط نگاه می کنم گفت:
پس بازی توسط تو شروع شد و من رو به بازی دعوت کردی تو بازی که من باشم پس من هم شرایط رو می گم...
فریاد بلندی زدم و گفتم:
ولم کن نفهم! من نمی خوام با تو بازی کنم...
ولم کن...ولم کن عوضی...!
فریادی زد و گفت: ببند دهنت رو تا نبستم!
بعد از درنگی نگاه به ساعتش انداخت و گفت:
الان ساعت دوازده و سی دقیقه ظهره، بازی ما سی دقیقه طول می کشه و بعدش اگر تو بردی هر چی می خوای میگی و من انجام میدم و اگر من ببرم...
اگر برنده بشم...
نگاهش رو با دقت به صورت ترسیده من انداخت و شیشه رو بالا آورد و با نیشخند گفت:
صورتت رو تبدیل به شیشه خون می کنم...
اگر هم وسط بازی جا بزنی! مهناز، یا همون مادرجونت از اون خونه که الان نشسته و منتظر تو هستش بیرون نمیاد!
فریادی زدم و گفتم: خفه شو احمق اون دهن کثیفت رو ببند.
نیشخندی زد و بی توجه گفت:
بازی شروع شد آناهیتا!
قوانین اینه، من سوال می پرسم تو باید به سرعت جواب بدی!
و اینکه تو حق سوال پرسیدن نداری!
شروع می کنم آماده باش...