
نگاهم رو به ویلای روبه رو دوختم.
هنوز هم مثل چند سال پیش بود، حتی رنگ در هم عوض نشده بود، مردد بودم که برم یا نه، اما راه دیگه ای نداشتم،به ناچار به سمت در رفتم.
نفس عمیقی کشیدم و آیفون رو زدم.
بعد از چند ثانیه صدای یه خانم اومد که گفت:
کیه؟!
استرس گرفته بودم، با صدایی که به زور از حنجره م خارج می شد گفتم:
با خانومِ شایسته کار دارم بگید نوه ش اومده.
زن کلافه گفت:
مزاحم نشو، خانوم نوه ندارن!
اصلا بچه ندارن که بخوان نوه داشته باشن...
خواست آیفون رو بزاره که با فریاد گفتم:
نه، نه لطفا صبر کنید، به ایشون بگید آناهیتا اومده، دختر...
زن فریادی زد و گفت:
گفتم که خانوم بچه ای به اسم ناهید نداره! مزاحم نشو مجبور می شم به پلیس تماس بگیرم.
با عجله گفتم:
من اسمی از ناهید نبردم، مادرجون خودتون هستین نه؟! در رو باز کنید لطفا، می خوام باهاتون صحبت کنم.
صدای بغض آلودش به گوشم رسید که گفت:
برو پیش پدرت، من نوه ندارم، من دختر هم نداشتم...
آشفته گفتم:
از خونه فرار کردم...
به محض اینکه گفتم، در باز شد، چمدون رو روی زمین کشیدم و داخل رفتم.
نگاه غریبم رو به حیاط دوختم، داخل خونه از بیرون هم بدتر بود، کل ساختمون در حال ریزش بود.
کاشی های حیاط ترک خورده بودن دیگه مثل قبل نبود، دیگه مثل اون موقع نبود که با پدربزرگ بازی می کردم.
نگاهم به حوض فیروزه ای افتاد، آبی نداشت و ماهی های قرمز خیلی وقت بود که مرده بودند.
مثل اینکه گرد مرده تو حیاط پخش شده بود.
درخت ها خشک شده بودند و انگار روح از تنه همشون جدا شده بود...
به سمت در ساختمون رفتم، قبل از اینکه در رو بزنم، در باز شد...
با دیدن مادرجون که شکسته شده بود بغض به گلوم چنگ زد.
اشک هاش مثل سیل به گونه هاش هجوم آورده بودن.
چمدون و کوله م رو روی زمین رها کردم و خودم رو تو آغوشش جا دادم...
صدای هق هق گریه جفتمون سکوت مرگبار حیاط رو درهم می شکست.
بعد از چند دقیقه ازش جدا شدم.
نگاهی بهم انداخت، دست هاش رو قاب صورتم کرد و با بغض لب زد و گفت:
چقدر شبیه ناهید شدی...
با شنیدن اسم مامان اشک تو چشم هام حلقه زد، لبخند تلخی زدم.
همراه با مادرجون داخل خونه شدیم.
نگاهم روی تابلو روی دیوار خیره موند، عکس مامان بود و کنارش یه ربان سیاه رنگ، مادر جون می دونست...
وقتی نگاه خیره من رو دید آهسته گفت:
من هم دیروز فهمیدم، پدرت بدون اینکه به کسی بگه ناهید رو دفن کرد.
روی مبل قدیمی نشستم نفس عمیقی کشیدم، با اشاره به صندلی رو به روم و خطاب به مادرجون گفتم: چیزی نمی خورم، بیا اینجا بشین...
بعد از مکثی رو به روم نشست.
نگاه خسته م رو به چشم های بی حال و غم دارش انداختم.
انگار حرفم رو از چشم هام خوند که بدون مقدمه شروع کرد و گفت:
من همه رو تعریف می کنم به شرط اینکه بگی چرا از خونه فرار کردی...
سرم رو تکون دادم، نمی تونستم حقیقت رو بگم بیشتر از این آسیب می دید با لبخند تلخ گفتم:
باشه مادرجون منم برای تو هر چی که تو این پنج سال شده رو تعریف می کنم...
مادرجون لبخندی زد و بغض رو فرو فرستاد و گفت:
ناهید، به اجبار پدر بزرگت با بابات ازدواج کرد، دوستش نداشت، اما بابات عاشق ناهید بود حتی یک روز هم نبود که به دیدن ناهید نیاد، پدر بزرگ مامانت می خواست ناهید رو به عقد پسری که مامانت دوستش داشت در بیاره، اما وقتی دید بابات خیلی رفت و آمد می کنه و کم کم تمام اهالی شروع با حرف در آوردن پشت سر ناهید کردن، تصمیم گرفت ناهید رو به پسر خان که بابات باشه بده، مامانت دلش نمی خواست اون همیشه کیومرث رو دوست داشت اما به اجبار پدربزرگش مجبور شد.
باهم ازدواج کردن و اومدن شهر، چون پدرت خیلی ثروتمند بود، ناهید هم راضی شد، بچه م همیشه بلند پرواز بود...
تو بهترین نقطه تهران یه ویلا خریدن، ناهید همیشه بهم می گفت "فقط به خاطر ثروت باهاش ازدواج کردم"
پدرم فوت کرده بود کل اهالی روستا رو تقریبا ترک کرده بودن، با ارثی که بهمون رسیده بود اومدیم تهران و خونه خریدیم، فکر می کردم اگر بچه دار بشه علاقه مند میشه اما وقتی آرش به دنیا اومد ناهید با تمام بی رحمی گفت" هنوز هم از پدرت خوشش نمیاد" تمام زندگیشون فقط یه بازی ناهید تمام مدت نقش بازی می کرد، خوشحال بود که می تونه درس بخونم، خوشحال بود که دانشگاه میره، آرش دو سالش بود اما مادرت همچنان به خودش اهمیت می داد و آرش رو خدمه بزرگ می کردن،
تو به دنیا اومدی، انگار یه جرقه تو قلب ناهید روشن شد به پدرت وابسته شده بود این خیلی خوب بود.
اخلاقش خیلی بهتر شده بود بدون پدرت غذا نمی خورد بدون اون بیرون نمی رفت و خیلی چیزای دیگه...
اما انگار منم گول خورده بودم چون بازهم ناهید نقش بازی می کرد هجده سال نقش بازی کرد این رو روزی فهمیدم که تو دبیرستانت رو تموم کردی...
تولد ناهید بود سر زده اومدم خونتون، کسی نبود، فقط دو تا از خدمه بودن، از ناهید پرسیدم که گفتن تو اتاقش و گفته کسی نیاد. تولد دخترم بود، مگه می شد فراموش کنم؟!
هدیه ای که خریدا بودم رو برداشتم و از پله ها بالا رفتم، که هیچ موقع نمی رفتم، کاش...
پشت در اتاق ناهید ایستادم، خواستم در رو باز کنم که صدای حرف زدنش توجهم رو جلب کرد.
تو سکوت به نقشه خیانت مادرت به پدرت گوش دادم...
ناهید متوجه شده بود که سهام شرکت درحال نزول و ورشکستگی، با دوست پدرت سیامک تصمیم گرفته بود قبل از اینکه شرکت شکست بخوره سهام سهامدار ها رو به قیمت کم بخرن، این کار رو هم کرده بودن، منتظر بودن تا موقعیت خوب پیش بیاد و از ایران خارج بشن...
نویسنده مبینا_ترابی
تمامی آثار نویسنده توسط انتشارات ثبت میشه کپی پیگرد قانونی دارد
اون روز حتی نتونستم راه اومده رو برگردم، همون جا کنار در کز کردم و نشستم.
انتظار داشتم وقتی ناهید در رو باز می کنه بگه همش دروغ بود، اما بر خلاف تصورم، ناهید وقتی من رو دید و فهمید که تماس رو شنیدم.
بدون هیچ خجالت و هراسی فریادی کشید و گفت:" من با پول ازدواج کردم، پس انتظار نداشته باش که وقتی نیست، بمونم" من رو از خونه ش انداخت بیرون و گفت دیگه بر نگردم گفت اگر یک کلمه به پدرت بگم، روزگارم رو سیاه می کنه...
این ناهید که من دیدم همون دختر ته تغاری من نبود که تمام خوراکی هاش رو با دوستاش تقسیم می کرد، خیلی عوض شده بود.
بدون اینکه حرفی بزنم از خونه رفتم و دیگه اسم ناهید رو نیاوردم برای من مرده بود.
پنج سال از دخترم تو یه شهر بس خبر بودم، تا اینکه همین دیروز خبر مرگش رو شنیدم...
دستم رو روی شونه مادر جون گذاشتم و بین هق هق گریه هاش گفتم: مامان شما رو خیلی دوست داشت، شما ببخش مادر جون...
مادرجون نگاه غمگینش رو بهم دوخت و با بغض گفت: بخشیدمش دخترم خیلی وقته بخشیدمش...
تو بهم بگو تو این پنج سال چیشد؟
لب گزیدم و نگاهم رو به چهره شکسته مادر جون انداختم، نمی تونستم تمام حقیقت رو بگم...
با لبخند تلخی گفتم:
بابا فهمید مامان با سیامک دوستش می خواسته از ایران بره، اما جلوی مامان رو گرفت و...
مادرجون با چشم های قرمزش نگاهم کرد و گفت:
جلوی ناهید رو گرفت و چی؟!
نگاهم رو از پنجره به حیاط دوختم و گفتم:
جلوی مامان رو گرفت و باهام زندگی کردیم، سیامک بدون مامان از ایران رفت و شرکت شکست خورد اما بابا دوباره تونست به حالت اول برگردونه، من هم دانشگاه رو تموم کردم و آرش هم پیش بابا مشغول کار کردن بود، اما مامان مرگ مغزی شد و عمرش به این دنیا نبود، از بینمون رفت...
نگاهم رو به مادر جون انداختم کی گفته دروغ گفتن بده؟! اگر شیرین باشه خوبه لب زدم و گفتم:
تو این مدت همیشه اسم شما ورد زبونش بود، دلش می خواست شما و باباجون رو ببینه...
اما وقتی شنید رفتید آلمان خیلی ناراحت شد.
دلش می خواست پیش شما باشه، اما نشد...
مادرجون لبخندی بین اشک هاش زد و گفت:
راست میگی آنا؟! دل مامانت برای من و احمد تنگ شد؟
با لبخند سرم رو تکون دادم و گفتم:
آره مادرجون، الان مامان خیلی خوشحال که من پیش شما هستم مطمئنم...
مادرجون نگاهم کرد و گفت: خب بگو ببینم تو چرا از خونه فرار کردی؟!
قهقه تلخی زدم و گفتم:
اون رو گفتم تا شما در رو برام باز کنید، می دونستم از مامان ناراحتید و به این سادگی ها در رو روی من باز نمی کنید، بابا قرار بود برای کار از کشور خارج بشه من هم حسابی تنها بودم، تصمیم گرفتم بعد از این همه سال بیام دیدن شما...
مگه بد کاری کردم؟!
مادر جون دستی به سرم کشید و گفت:
معلومه که خوب کاری کردی، من حسابی دلتنگ تو و آرش بودم.
حتما بگو اون هم بیاد ببینمش...
لبخندی زدم و همون طور که شال رو از روی سرم بر می داشتم گفتم:
پدربزرگ کجاست؟
لبخندی زد و گفت: هفته دیگه بر می گرده ایران، خیلی کار داشت.
با لبخند به دیوار های پوسیده خونه اشاره کردم و گفتم:
نمی خوایید بعد از بیست و چند سال اینجا رو بکوبید؟!
همونطور که از جاش بلند می شد گفت:
منم دیشب رسیدم دختر قشنگم، اما احمد که برگرده قصد داریم اینجا خونه بخریم و باقی عمرمون رو بگذرونیم...
مانتوم رو باز کردم و به سمت چراغ های لوستر رفتم و بعد از روشن کردنش گفتم:
پس مهناز جون بزن بریم که می خوام برات یه ناهار خوش مزه بپذم...
مادرجون خندید و با بغض گفت: واقعا شبیه ناهید شدی...
چند بار پلک زدم تا گریه نکنم دستش رو گرفتم و به سمت آشپز خونه بردم...