
رمان منجلاب خون نویسنده مبینا ترابی
رمان منجلاب خون_قسمت یک
نویسنده مبینا_ترابی
تمامی آثار نویسنده توسط انتشارات ثبت می شود کپی پیگرد قانونی دارد.
زندگی من همیشه همین بود...
همش تنهایی و بیچارگی!
با کشیده شدن بازوم به خودم اومدم و با بهت به بابا خیره شدم!
کلماتی رو فریاد می کشید اما گوشم نمی شنید، فقط اشک می ریختم و به مامان نگاه می کردم.
با سوزش گونه م نگاهی به چشم های آشفته و وحشت زده بابا دوختم!
برای من نگران بود؟
خواستم دهن باز کنم و بگم ممنون که نگران منی!
اما با سیلی دوم، سوم و چهارم کلمات قفل شدند با بهت به بابا نگاه کردم که فریاد کشید و گفت:
دختر بی چشم و رو چه غلطی کردی؟ هان؟!
با بغض نگاهش می کردم که موهام رو تو دستش گرفت!
خون به رگ های مغزم هجوم آوردن! از درد چشم هام رو بستم.
فریاد دیگه ای زد و گفت: پست فطرت بهت زندگی دادم این چه غلطی که با داداشت کردی؟ می شنوی آنا؟
با کشیده شدن موهام فریادی کشیدم! هر چقدر تقلا می کردم فایده نداشت.
بابا کنار آرش که روی زمین آغشته به خون بود ایستاد و گفت: ببین احمق چی کار کردی! ببین...
با ترس چشم هام رو به جسم خونی آرش دوختم...
قلبم به تپش افتاده بود من چی کار کردم؟!
بغض به گلوم چنگ می زد با فشاری که به بازوم وارد شد نگاهم رو به بابا دوختم.
بابا فریادی زد و گفت: ببین چی کار کردی دختر احمق!
بازوم رو از دستش بیرون کشیدم کنار آرش زانو زدم.
بابا نفس کلافه ای کشید و رو به خدمه که شبیه مجسمه ایستاده بودن گفت:
به دکتر تماس بگیرید.
نگاهم به جمجه خونی آرش بود با بهت نگاهش می کردم.
من چی کار کردم؟ من کشتمش؟ من قاتل آرش شدم؟
صدای هشدار دستگاه ها مته به روحم شده بود با شتاب از جام بلند شدم به دستگاه هجوم بردم.
نمی فهمیدم چی کار می کنم حالم دست خودم نبود.
تمام سیم ها رو از برق جدا کردم.
فریادی کشیدم و با اشک سمت بابا رفتم.
یقه بابا رو تو مشتم گرفتم فریاد زدم و گفتم : می ببینی؟ همه این اتفاقات مقصر تویی! مامان به خاطر تو مرد!
به خاطر تو نازلی وارد این بازی کثیف شد. با خاطر تو من نفهمیدم زندگی یعنی چی!
می شنوی مقصر تو بودی مامان رو تنها گذاشتی! تو مقصر بودی!
می شنوی؟ تو وقتی مامان رو از خونه بیرون انداختی اینطور شد!
طلاق گرفتید تموم شد! چی کار به کارش داشتی عوضی؟
مگه آزاد نبود چرا وقتی با....
با فریاد بابا و پرت شدنم روی زمین ساکت شدم.
هیچ موقع دوست نداشت حقیقت رو متوجه بشه.
بابا نیش خندی زد و گفت الان که فکر می کنم می بینم توهم شبیه مادر عضویت هستی!
پست فطرتی!
خواستم که زیاد بزنم و با صدای بلند واقعیت ماجرا رو بگم که نگهبان ساختمون رو صدا زد.
به ثانیه نکشید که وارد اتاق شدند.
پوزخندی زدم و نگاهم رو به چشم های کبود مامان دوختم.