ویرگول
ورودثبت نام
مبینا ترابی
مبینا ترابینویسنده کتاب سیگنال مرگ و رمان های آنلاین بندباز، عاشقی به وقت تو، قتل در شصت ثانیه رمان منجلاب خون، جهنم سبز، دلنوشته های کودک عاشق، رمان در حال تایپ ( حکومت زنان) دنیای رمان کتاب سیگنال مرگ.
مبینا ترابی
مبینا ترابی
خواندن ۴ دقیقه·۴ سال پیش

قسمت بیست و یکم رمان جنایی منجلاب خون نویسنده مبینا ترابی


نیشخندی زدم این همون احمقی بود که اون مردک می گفت؟!

چشم به چشم های سردش دوختم و خطاب به مادرجون گفتم:

مطمئنید می خوایید اینجا رو بخرید؟!

مادرجون با صدای هیجان زدش گفت:

معلومه آنا این خونه از هر جایی که دیدم مناسب تره، بعد هم کل این ساختمون برای ایشون هستش..!

نگاهم رو به مادرجون دوختم و بدون توجه به لبخند مسخره مها گفتم: خودم براتون یه خونه بهتر پیدا می کنم مادرجون...

مادرجون لبخندی زد و همونطور که از جاش بلند می شد گفت:

ما قرارداد بستیم...

و بدون توجه به چهره سردرگم من رو به مها گفت:

پس تا هفته دیگه اینجا مستقر می شیم، خوشحال شدیم از آشناییت مها جان...

مها لبخند مرموزی زد و گفت:

من هم خوشحالم مهناز خانوم، بالاخره یه نفر تو این ساختمون مثل آنا جان پیداش شد که من از تنهایی در بیام.

مادرجون لبخندی زد و بعد از خداحافظی به سمت راهرو رفت، نیشخندی زدم و نگاهم رو به چشم های سر ریز از تحقیر دوختم و گفتم:

من مسئول هم بازی شدن با بچه های تخس و جر زن نیستم...!

از کنارش رد شدم که دستم رو محکم گرفت، به استخون هام فشار وارد کرد و زیر لب غرید و گفت:

به پدرام گفته بودم وقتی میاد سراغت جنازه باقی بزاره نه یه دختر بی خاصیت نمی فهمم چرا زنده ولت کرده!

با صدای مادرجون دستم رو ول کرد، نگاه پر کینه م رو بهش انداختم و ازش دور شدم...

دو ساعتی می شد که به تلویزیون خاموش چشم دوخته بودم.

خیلی دلم می خواست بفهمم این احمق ها کی هستن!

مادرجون قرارداد بسته بود و با تماس تصویری که با پدربزرگ داشت قطعی شد که اونجا رو بخرن...

پدربزرگ سه روز دیگه پا به تهران می ذاشت و من همچنان درگیر این هستم که پول جور...

با به یاد آوردن پاکت از جام بلند شدم و به سمت پله ها رفتم.

وارد اتاق خواب شدم.

هیچ شیشه خورده ای روی زمین نبود...!

کل اتاق مرتب شده بود...!

من چقدر احمقم که هنوز هم مقاومت می کنم...

روی تخت دراز کشیدم و چشم هام رو بستم.

باید یه تصمیم درست بگیرم.

اما چه تصمیمی...؟!

حتی نمی دونم چند چندم!!

خبری از سیاوش نیست! انگار بیخیال شده...

و همینطور بابا و آرش و این خیلی عجیب!

حتی انقدری پول ندارم که بخوام خونه اجاره کنم.

من حتی الان توانایی این رو ندارم که از بابا انتقام بگیرم...

نیشخندی زدم، چقدر زندگی به کامِ!

با صدای مادرجون که برای شام صدام می زد از اتاق بیرون رفتم...

تمامی آثار نویسنده توسط انتشارات ثبت میشه کپی پیگرد قانونی دارد ?

سه روز به سرعت گذشت...

تو این سه روز با مادرجون مشغول جمع کردن وسایل شخصی و مورد علاقه مادرجون بودیم، پدر بزرگ گفته بود که قراره وسایل جدید سفارش بده...

نگاهم رو به آیینه دوختم، روسریم رو مرتب کردم.

و بعد از برداشتن کیف دستی از اتاق بیرون رفتم.

تو این مدت خبری از مها و یا اون پسر پدرام یا بابا و آرش و سیاوش نبود.

و این من رو بیشتر از همه چیز می ترسوند.

یک ریال هم از اون پولی که صاحبش معلوم نبود کیه خرج نکردم.

تمام پول رو داخل پاکت گذاشتم و روی میز آیینه گذاشتم و فردا صبحش اون پاکت دیگه نبود...!

از پله ها پایین رفتم.

مادرجون درحال پوشیدن کفش بود.

امروز پدربزرگ پرواز به تهران داشت و همچنین امروز غروب اسباب کشی می کردیم، به خاطر اینکه پدربزرگ دلش نمی خواست به این خونه بیاد.

با صدای مادرجون از افکارم دستش کشیدم و بعد از پوشیدن کفش از خونه بیرون رفتیم.

سوار تاکسی شدیم و به سمت فرودگاه رفتیم.

استرس شدیدی گرفته بودم اگر پدربزرگ می فهمید من رو می کشت.

تو این سه روز حتی نتونستم درست زندگی کنم.

شب و روزم یکی بود و پر از تنش...

نگرانیم فقط یکی دو تا نبود، اگر اتفاقی توی اون خونه برای من بیفته چی؟!

با ترمز ماشین رو به روی فرودگاه پیاده شدیم.

نفس عمیقی کشیدم و همراه مادرجون وارد شدیم.

نگاهم رو با ساعت دوختم پدر بزرگ ده دقیقه ای می شده پروازش نشسته بود اما از خودش خبری نبود.

سرم رو پایین انداختم و به کفش هام خیره شدم.

نمی دونم بعد از این همه سال چطور با پدربزرگ رو به رو بشم...

نمی دونم....

نگاهم روی کفش های ورنی براق که حتی یک گرده خاک هم روش نبود خیره موند.

آهسته نگاهم رو بالا آوردم.

کت و شلوار طوسی، کراوات...

ریش های جوگندمی موهای سفید... چشم هام به یه جفت چشم قهوه ای روشن خیره موند.

مادرجون با دیدن ما از جاش بلند شد و با لبخند گفت:

خوش اومدی احمد جان!

نگاه پدربزرگ هنوز به من خیره بود که مادرجون گفت:

احمد! آناهیتاست...! دختر ناهید...

دست پدر بزرگ رو گرفتم و بوسیدم که دستش رو کنار کشید و با بغض گفت:

چقدر خانوم شدی!

و بغلم کرد...!

لبخندی زدم. از خود‌ش جدام کرد و گفت: بابات عکست رو نشونم داد باورم نمی شد که تو باشی...

لبخندی زدم و با تعجب گفتم: بابا؟!

پدربزرگ لبخند پر رنگ تری زد و گفت:

آره اول اون و آرش اومدن استقبالم الان هم همینجا بودن که رفتن وسایل من رو بگیرن ...

_اومدیم پدرجان...!

پدر بزرگ کنار رفت و چهره پر کینه و نفرت بابا و آرش نمایان شد.

با چشم های گرد شده و ترسیده نگاهم رو به آرش و بابا دوختم...!

نویسندگینوشتنرمان آنلاین
۵
۰
مبینا ترابی
مبینا ترابی
نویسنده کتاب سیگنال مرگ و رمان های آنلاین بندباز، عاشقی به وقت تو، قتل در شصت ثانیه رمان منجلاب خون، جهنم سبز، دلنوشته های کودک عاشق، رمان در حال تایپ ( حکومت زنان) دنیای رمان کتاب سیگنال مرگ.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید