
نیشخندی زدم و با فریاد گفتم:
بزن کنار می خوام پیاده بشم.
بدون توجه به من سرعت ماشین رو بیشتر کرد فریاد دیگه ای زدم که کلافه گفت:
تمومش کن لطفا! دوست ندارم از همین اول باهم دشمن بشیم و من مجبور باشم دهنت رو چسب بزنم...!
خنده مصنوعی کردم و با تمسخر گفتم:
خوبه! آفرین معنی دشمن و دوست رو هم فهمیدم آقا!
با فریاد ادامه دادم و گفتم:
اصلا برای کی کار می کنی؟!
یه تای ابروش رو بالا انداخت و گفت:
من رئیس گروه نیستم پس نمی تونم اطلاعات بهت بدم فقط صبر کن، می برمت یه جایی که خوب باشه...
ما مشتری هامون رو جای بد نمی بریم...!
چشم گردوندم و گفتم:
من با شما دیوونه ها کار ندارم.
اصلا معلوم نیست از کدوم آشغال دونی اومدید دنبال من!
توجهی به حرف هام نکرد و سیستم صوتی ماشین رو روشن کرد و سرعت رو بیشتر...
وقتی دیدم توجه نمی کنه لپ تاپ رو روشن کردم.
رمز رو وارد کردم.
وارد فایل مخفی شدم، با چشم های گرد شده نگاهم رو به فایل های خالی انداختم.
تمامش رو حذف کرده بود!
با فریاد گفتم: لعنت...!
پارسا نیم نگاهی بهم انداخت و گفت:
می دونستیم حذف کرده، اما نگران نباش تمام فایل ها رو بر می گردونیم.
ترجیح دادم با این موجود وحشی حرف نزنم.
بعد از یک ساعت رو به روی یه خونه کاملا معمولی وسط شهر ترمز کرد.
نگاه بهش انداختم که گفت:
پیاده شو دیگه!
چشم هام رو ریز کردم و با تمسخر گفتم:
قرار بود همین کار رو کنم فقط اینجا کجاست متخصص؟!
سرش تاسف بار تکون داد و لپ تاپ رو از روی پام برداشت و پیاده شد.
پشت سرش پیاده شدم.
به سمت در رفت، کلیدی از جیبش بیرون آورد و در رو باز کرد.
صبر کرد تا من داخل برم.
نگاهم رو به حیاط نقلی بدون گیاه و ساختمون یک طبقه دوختم.
خونه قدیمی بود...!
_مثل مجسمه نباش راه بیفت.
نگاهم رو به پارسا دوختم، با من بود!
مثل جوجه دنبالش راه افتادم، رو به روی در ورودی ایستاد، سنگی از روی زمین برداشت و در رو با ضرب آهنگ کوبید.
در باز شد!
به محض باز شدن در، ترس به وجودم رخنه کرد!
چرا تا یکم پیش حواسم نبود، چرا اومدم اینجا؟!
من که می تونستم فرار کنم چرا من...
رشته افکارم رو پاره کرد و گفت:
جواب تمام سوال هایی که داشتی اینجاست...
برو داخل...
نگاهم رو به خونه تاریک انداختم، باید می رفتم؟!
با صدای قهقه که از داخل شنیدم ترسیده عقب رفتم.
دست رو شونم گذاشت و محکم گفت:
برو داخل آناهیتا!
چشم هام رو بستم و بعد از کشیدن نفس عمیق داخل شدم.
پارسا هم داخل اومد و در بسته شد...
نگاهم رو به خونه تاریک بدون پنجره دوختم، پارسا نفس عمیقی کشید و خطاب به کسی گفت:
آناهیتا اینجاست، آوردمش خانوم...!
به محض گفتن این حرف تمام چراغ ها روشن شدن...
از نور زیاد چشم هام ریز شدن، بعد از چند ثانیه چشم باز کردم، با دیدن اشخاص رو به روم با ترس و استرس گفتم:
شماها...؟!
نویسنده مبینا_ترابی
تمامی آثار نویسنده توسط انتشارات ثبت میشه کپی پیگرد قانونی دارد ?
مها ابروش رو بالا انداخت و با پوزخند گفت:
انقدر مسخره تعجب نکن کوچولو!
نگاهم رو به مها و بعد به پسر کنارش دوختم.
خیره نگاهش کردم که گفت: من پدرامم قبلا آشنا شدیم...همون پسره بود که قصد جون من رو کرده بود!
نگاهم رو به پارسا دوختم و گفتم:
من بر می گردم.
به سمت در رفتم و دستگیره رو پائین بردم قفل کرده بود!
فریادی زدم و گفتم: بیا این در لعنتی رو باز کن...!
پارسا بدون توجه به سمت صندلی گهواره ای رفت و بیخیال نشست.
نگاهم رو به مها و پدرام دوختم و با فریاد گفتم:
می خوام برم، در رو باز کنید، دوست ندارم با شما کار کنم!
می شنوید؟!
هی با شما هستم؟!
بدون توجه دست به سینه نگاهم می کردن، انگار تئاتر خیابونی تماشا می کردن!
نفس عمیقی کشیدم و گفتم:
چی کارم دارید!! که اینطوری می کنید؟!
هیچ جوابی ندادن که فریاد زدم و گفتم:
لال نیستید که همتون اندازه نیش مار زبون دارید!
فریاد دیگه ای زدم که پارسا دستی به گوشش کشید و با چشم های گرد شده گفت:
هی آناهیتا! ما زبون داریم توهم یه پاره آجر به جای عقل! مگه نگفتم سایلنت باش تا جواب سوال هات رو بگیری؟!
جلو تر اومدم، خنده هیستریک کردم و گفتم:
من عقل ندارم؟! من باید سایلنت باشم؟! تو گفتی که جواب سوالم...
_آروم باش آنا، جواب تمام سوال هات پیش منِ!
با شنیدن صدای پشت سرم بر گشتم...!
نگاهم رو به زنی که رو به روم ایستاده بود دوختم.
بدون توجه بهش نگاهم رو به در باز خونه دوختم.
انگار از قفس آزاد شده بودم.
به سمت در رفتم که در رو محکم بست!
نگاه عصبیم رو بهش دوختم و با فریاد گفتم:
من جواب نمی خوام!
لبخندی زد و به سمت مبل تک نفره رفت و نشست.
نگاهی به بقیه انداختم که دیدم ایستادن!
فقط پارسا بیخیال بود...
زن نگاهی به پارسا انداخت و گفت:
هیچی به این دختر سرکش نگفتی که اینطوری رفتار می کنه؟!
پارسا نگاه خنثی بهم انداخت و خطاب به زن گفت:
قابلیت زیادی تو خوردن مغز آدم داره به خاطر همین نشد بگم...
انگشت هاش رو بهم پیچید و خطاب بهم گفت:
بیا رو به روم بشین!
چشم هام رو ریز کردم و با تمسخر گفتم:
امر دیگه باشه خانوم!
به سمت در بر گشتم که گفت:
پدرام!
پدرام به سرعت به سمتم اومد که در رو باز کردم و از در خارج شدم، دو قدم نرفته بودم که یقه لباسم رو گرفت و به داخل کشید، فریاد می زدم و مقاومت می کردم.
با زور به سمت مبل رو به روی اون زن برد و نشوند.
خواستم بلند بشم که دستش رو روی شونه م فشار داد تا قفل مبل بشم.
کلافه نفسی کشیدم و گفتم : اگر گوش بدم بهم چی می رسه؟!
زن نیشخندی زد و گفت: نه! خوشم میاد ازت هنوز هم اهل معامله هستی!
خب باید بگم با شنیدن این حرف ها فعلا چیزی بهت نمی رسه!
اشاره ای به پارسا و مها کرد که کنارم نشستن.
با نیشخند گفتم:
سوال بپرسم جواب بدی؟!
لبخندی زد و گفت:
نه من جواب میدم بدون اینکه سوال بپرسی!
نگاهم رو بهش دوختم، نفس عمیقی کشید و گفت:
هر بار که هر اتفاقی برای هر شخصی میفته که نمی تونه تنهایی درستش کنه ما بهش کمک می کنیم.
یه جوری کمکش می کنیم که دیگه هیچ مشکلی نداشته باشه، اما در عوض اون هم برای ما کار می کنه...
شاید فکر کنی ما خیر یا هر چیز دیگه ای باشیم!
اما اینطور نیست، من هیچ کمک بی منفعتی انجام نمی دم...
وقتی هم کسی برای کمک شدن بهش منتخب میشه حق برگشت نداره، یعنی وقتی تو اینجایی جایی برای برگشت نداری!
نگاه عمیقی بهم انداخت و گفت:
تو خیلی وقته که وارد بازی شدی، تا انتها باید بازی کنی وگرنه تیر به قلب خودت کمونه می کنه...!