
شروع می کنم، آماده باش...
فقط باید جواب های مورد نظر ذهن من رو بگی!
اشک تو چشم هام جمع شده بود، لب گزیدم تا گریه نکنم.
بدون هیچ توجهی شروع کرد و گفت:
مرگ کدوم خوشحالت می کنه احمد یا مهناز؟!
ساکت زل زده بودم تصویر شیطانیش که شونه م رو محکم فشار داد که با بغض گفتم:
پدربزرگم...
لبخندی زد و گفت:
محو شدن کدوم زندگیت رو راحت تر می کنه بابات یا آرش؟!
صدای نفس های نا منظمم اتاق رو پر کرده بود.
لب زدم و گفتم: بابام...
سرش رو تکون داد و دوباره گفت:
کدوم بود و نبودش فرق داره برات ناهید یا نازلی؟!
بزاق دهنم رو فرو فرستادم و گفتم:
نازلی...
قهقه ترسناکی زد و گفت:
کدوم جلوت سلاخی بشه حالت خوب می شه، سیاوش یا سیامک؟!
خواستم حرفی بزنم که محکم به گردنم کوبید و گفت:
جواب فقط...
با بغض گفتم:
سیامک...!
دستش رو بیشتر روی شونه م فشار داد و به سمت صورتم خم شد، گفت:
متاسفم آنا خانوم بازنده شدی!
و صد البته من برنده!
جواب واقعی پیش من بود و تو فقط حس مسخرت رو گفتی!
تیزی شیشه رو روی گونه م گذاشت، از ترس نمی تونستم فریاد بزنم، چشم هام رو بستم.
موهام رو گرفت و به عقب کشید.
چشم هام رو محکم روی هم فشردم.
بر خورد نفس هاش باعث شد بیشتر بترسم.
هیچ عکس العملی نشون نداد که چشم باز کردم، پوزخندی زد و گفت:
ترسو ها لیاقت برای شکنجه شدن هم ندارن!
شیشه رو کنار کشید و موهام رو رها کرد.
روی چوب میز با شیشه خراش ایجاد کرد و گفت:
فکر میکنم صورت تو بود...!
به سمت در رفت و گفت:
ساعت یک شده بهتره بری پیش اون مادرجونت!
پول رو استفاده کن، باز هم میام سراغت!
سعی نکن فرار کنی، چون حتی اگر ستاره تو آسمون باشی یا سنگ زیر اقیانوس پیدات می کنم...
به سرعت از اتاق بیرون رفت...
با رفتنش نفس عمیقی کشیدم که بغضم همراهش ترکید...!
من چرا باید انقدر عذاب بکشم؟!!
اشک هام رو پاک کردم.
نه! من دختری نیستم که گریه کنم...
مطمئنم یه دیوونه روانی بود، یا شاید هم من توهم زدم.
نگاهم رو به ساعت دوختم، دوازده و پنجاه دقیقه بود...!!
روسری رو مرتب کردم و با برداشتن کوله پشتی از اتاق و بعد از خونه خارج شدم.
دلم نمی خواد دیگه به این خونه برگردم حتی منحوس تر از خونه خودمون!
نمی دونم با چه سرعتی اما خودم رو به مشاوره املاک رسوندم.
با نگاهم دنبال مادر جون بودم که یه مرد مسن به سمتم اومد، نگاهی بهش انداختم که با لبخند گفت:
خانوم سهند منتظر شما هستن گفتن ببرمتون اونجا...
سری تکون دادم و با خیال آشفته دنبال مرد راه افتادم.
بعد از نیم ساعت پیاده روی رو به روی یه خونه ایستاد.
نگاهم رو به خونه دوختم.
با دیدن نمای بیرونی خونه تمام اتفاقات رو برای مدتی فراموش کردم...!
نمای سنگ گرانيت سفید رنگ مات جلوه خونه رو صد برابر کرده بود.
بالای ساختمون نمای سه بعدی گنبدی شکل بود.
پنجره های بزرگ و بلند هوش از سر آدم می برد...
با صدای مرد نگاه از ساختمون برداشتم و وارد خونه شدم.
حیاط بزرگ و درخت های بید مجنون و گل های کاشته شده صد تومنی مثل تک ستاره آسمون چشمک می زد.
راه ورودی به خونه سنگ فرش شده بود.
رو به روی در طلائی رنگ بزرگ ایستادیم.
با لبخند نگاه می کردم که چشمم به آیفون هوشمند افتاد!
ده واحد!
مادرجون آپارتمان می خواد بخره؟!
تمام حس های خوبم پر کشید، با باز شدن در وارد شدیم.
سالن بزرگ که قسمتی مبلمان شده بود.
دوربین های مداربسته که از چهار گوشه خودنمایی می کرد نشون از امنیت ساختمون می داد.
همراه مرد داخل آسانسور رفتم.
من چرا جوش می خورم؟! کافیه مادرجون بفهمه دروغ گفتم، کارم تموم دیگه به انتخاب واحد و دکوراسیون خونه نمی رسم...!
با باز شدن در آسانسور بیرون رفتم.
نگاهم روی تک واحد خیره موند در خونه درست شبیه آسانسور بود...
کنار در صفحه نمایشگر بود و همینطور زنگ در...
زنگ رو فشار داد.
بعد از چند ثانیه در خونه باز شد...
آقا نگاهی بهم انداخت و گفت :
خانوم سهند گفتن تا اینجا همراهتون کنم الان هم باید برگردم سلام من رو به ایشون برسونید...
زیر لب تشکری کردم و بعد وارد خونه شدم.
در پشت سرم بسته شد.
راهروی طولانی که کف اون با سنگ مرمر با رگه های طلایی ساخته شده بود.
تمام دیوار ها سفید رنگ بودن.
دو تا در بین راهرو بود که احتمالا سرویس بهداشتی بودن.
راهرو پشت سر گذاشتم، با دیدن مادر جون که روی مبل چرم مشکی رنگ نشسته بود و مشغول صحبت با یه نفر بود لبخندی زدم.
به سمت مادرجون رفتم و با لبخند گفتم: مبارک باشه مادرجون...
مادرجون نگاهش رو از اون شخص که پشت به من نشسته بود گرفت و با مهربونی گفت :
خوشت اومد؟!
نزدیک تر رفتم.
نگاهش رو به اون شخص دوخت و گفت:
نوه م آناهیتا...
به سمتش رفتم، خانوم بود، دستم رو سمتش دراز کردم که از جاش بلند شد و دستم رو محکم گرفت.
با دیدن چشم هاش انگار برق صد ولتی بهم وصل کردن.
این...
این زن همون...
نگاه متعجبم رو از چشم هاش که در حال پوزخند زدن بودن گرفتم و به دستش دوختم.
خالکوبی داشت، خودش بود...
همون زن که تو ایستگاه اتوبوس ازم خواست کرایه حساب کنم.
با تعجب بهش چشم دوختم که لبخندی زد و گفت:
مها هستم آنا جان، خوشوقتم...