دیشب هوا ابری بود . هوای دلم مانند آسمان شهر که گاه ابری میشود از آلودگی های این روزگار ، ابری شده بود .
چشمانم مانند زمین آهنی شهر ، خیس شده بود . باران بود که از ساحل چشمانم میبارید روی گونه های ترک خورده ام . مانند اسیدی که از آسمان بر زمین می تازد ، زمین ، ترک خورده بود ، مانند قلب من .
هوا سرد بود ، مثل دستانم . دلم غمگین بود ، مثل خورشید سیاه شهر ، آفتاب نبود ، نیزه بود که بر سرم می خورد ولی من ایستاده در غبار شهر گمشده بودم .
باد نبود ، طوفان کینه ها بود که بر صورتم میتازید . اما کسی نبود ، گوشی نبود که شنوا باشد ، عقلی نبود که درک کند قصه ی تنهایی ام را
اما
تنهایی محرم راز های من است . آسمان سقف غصه هایم . برای دیگران سقف آرزو هایشان است ، آسمان . اما برای من نهایت غصه هایم در آن پیداست .
نمیدانم از چه موقع نرم نرمک، سرد شدم ، طرد شدم ، شکسته شدم به دست خنجر مانند این مردم شهر . اما میدانم اکنون این کودکی نیست که بزرگ شده ، این غمی است که در قلبی رخنه کرده و اکنون مهد تمام غصه های جهان است .
آری اینحا قلب من است . این چشم اندازه دنیا از این بام سختی های من است ، این تمام چیزی است که من از دنیا میشناسم. دنیا بد نیست ، اما آدم هایش چنان بد اند که آرزو میکنی ای کاش ، ای کاش روی زمین انسانی نبود ، ای کاش ، ای کاش ، خنجری نبود ، ای کاش ، ای کاش ، کینه ای نبود و ای کاش انسان های کینه ای کینه ی شان را درون زمین سفت شهر چال میکردند.
و ای کاش و ای کاش من ، این قصه ی غم تمام میشد. مثل خون هایی که در رگ هایم خشک میشود، ای کاش ، ای کاش مهد غصه که درون قلب من پایه گذاری شده ،همان سنگی که دیگر زوری برای تپیدن ندارد ، زودتر از حرکت باز می ایستاد . و کاش من از آسمان ، از بالا به پایین، گوشه ای از زندگی هر شخص را می دیدم ، و می خندیدم به چیز هایی که آنها به آن می گویند ، دلیلی برای خودکشی .
از طرف کسی که نمی میرد .