ویرگول
ورودثبت نام
?Red moon?
?Red moon?بر تیر جورتان ز تحمل سپر کنیم ... تا سختی کمان شما نیز بگذرد ...
?Red moon?
?Red moon?
خواندن ۳ دقیقه·۵ سال پیش

نور در آغوشم گرفت...

از روی تخت بلندم کرد ... روی ساعد دست هایش خوابیده بودم که احساس سبکی تنم را فرا گرفت ، از زمین فاصله گرفتیم و بالا رفتیم ، انقدر که این بار احساس سرما وجودم را لرزاند ، اما هنوز احساس آرامش ذهنه خسته ام را نوازش میکرد و من از این فرصت بهره میبردم ، چشم هایم را محکم تر به هم میفشردم و سیاهیِ بیشتری را نظاره میکردم ...

به راهرو ی سیاه که رسیدیم با سرعتی چنان رعد آسا رد میشدیم و سیاهی را میشکافتیم ، که ترس از سرعت باعث شد دست هایم را سخت به هم گره کنم ... اما به آرامیِ صدایی دلخوش شدم ...

《 نترس ! من هستم 》

با خود گفتم حتما همان نوری است که مرا با خود میبرد ، ولی هنوز چشم هایم را باز نکرده بودم تا اطمینان بجویم ... روحم خسته بود و تب دار ،و رودی روان در زیر پایمان جاری ... ثانیه ای بسوختم و اندکی بعد آب زلال موهایم را نوازش میکرد ، روحم را خنک میکرد و تبم را مرهم میشد .

چشم هایم باز شد و خستگی ام به در رفت . نور خورشیدی که گرما بخش محیط بود از بین برگ های سبزِروشن و تر و تازه ی درختِ کنار رود ، روی چشمانم میبارید و نوبرانه های درخت، از بالا توی آب فرو میرفتند... چند باری غوطه ور میشدند و بالا میامَدند و دوباره درون آب سرد و گوارا، بین مروارید های کفِ رود، سفر میکردند...

لباس سفید و بلندی به تن داشتم که خیس بود ، ولی سردی اش روحم را تجلی میداد... من بی مهابا به دنبال کسی بودم که مرا به اینجا آورد و او انگار میان سفیدی و روشنایی باغ گم شده بود ، یا حداقل ... چشمان من تاب تحمل این نور عظیم را نداشت ... و تشخیص او دشوار گشت ...

سکوت را شکستم و فریاد زدم 《 مگر نه اینکه گفتی هستی ؟؟ پس کو ! کجایی ... 》

به درخت تکیه داد و سرم را روی زانو هایم گذاشتم و گفتم : 《 گفت میماند . نه ؟ چرا رفت ؟ فقط کمی گرمم بود ! لازم به مراقبت نبود که فرار کرد ...》

گفت : 《 فرار ؟ نه . فرار نه . رفتم برایت چیزی بیاورم که میخواستی ... در عالم خواب همه آن را صدا میزدی ... 》

سرم را با سرعت از این گوشه به آن گوشه میبردم و نگاهم را دور تا دور باغ میگرداندم ... اما خبری از او نبود ! گفتم 《 کجایی ! اسم چه چیزی را صدا میزدم ؟ چه میخواستم که خود به خاطرم نیست ؟؟ 》

داشتم فکر میکردم که شاید... امان نداد !

《 خدا 》 ... گفتم 《 خدا میخواستم ؟ 》 و از اینکه نمیدانم چه میشود هراسان بودم .

《 خدا را میخواستی ... رفتم اذن بگیرم که بروی پیشش ....》

حرف تمام نشده گفتم 《داد ؟》 سکوت کردم و گفتم حتی لیاقت اینجا بودن هم ندارم ... بیا تا برویم ! برگردانم به زندگی نحس خودم در دنیا ! چشم هایم تاب این نور و عقلم توان درک این همه زیبایی را ندارد ...

گفت 《 اینجا همه مال توست ... هدیه ای برای تمام خوبی هایی که میخواستی بکنی و نشد اما این بار که برگشتی جمله را به دست عمل بسپار...

《 برگرد و بگو رفتی و میروند و مراقب باش 》

و انگار مرا پرت کرد روی کالبد خودم ... و وقتی احساس درد کردم ... برگشته بودم !


۵
۱
?Red moon?
?Red moon?
بر تیر جورتان ز تحمل سپر کنیم ... تا سختی کمان شما نیز بگذرد ...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید