بدنیا که میایی ، دنیا را یک قدم به سوی روشنایی رَهنمایی میکنی ... غوغایی در دلِ عالم به پا میکنی و میلیارد ها سال در هستی می درخشی !
سرد که میشوی ، دلم میخواهد آتشی به دلت بیاندازم و جهان را به خاک و خون بکشم ، هلهله بر پا کنم و آشوبی به پا کنم وصف نا شدنی .
اما نمیشود ، تو کوچکی ، تو خُردی ، تو بدنیا آمدی که بدرخشی و بمیری و بروی !
اما من خدای این عالمم ! به فکر همه کس باید باشم و به یاد همه چیز هم .
حال عزیزه دلم ، ستاره ی کوچکم ، مادرت ماه ، بی قراری میکند ... برو و آرامش کن ، ستاره ی خاموشِ من ، خُرده سنگی شو و کناره مادرت بمان . شفق های قطبی را پذیرا باش و روی ابر های سفید، خوب ، بخواب !
به یاده روزی که بدنیا آمدی ، هر روز میلیون ها ستاره ی زیبا مانند تو را به این دنیا هدیه میدهم ، تا تو همنوع هایی داشته باشی که روز به روز افزون تر میگردند و دنیای آسمانی را زیبا تر میکنند ...
دوستت دارم ، ستاره یِ خاموشِ کیهان ام