کلاغ لکه ای بود بر دامان آسمان و وصله ای ناجور بر لباس هستی . صدای ناهموار و ناموزونش، خراشی بود بر صورت احساس. با صدایش نه گلی میشکفت و نه لبخندی بر لبی می نشست .
صدایش اعتراضی بود که در گوش زمین میپیچید.
کلاغ خودش را دوست نداشت . بودنش راهم . کلاغ از کائنات گِله داشت .
کلاغ فکر میکرد در دایره قسمت نازیبایی تنها سهم اوست . کلاغ غمگین بود و با خودش گفت :《 کاش خداوند این لکه زشت را از هستی می زدود.》 پس بال هایش را بست و دیگر آواز نخواند .
خدا گفت:《 عزیز من! صدایت تَرَنُمی است که هر گوشی شنوای آن نیست . اما فرشته ها با صدای تو به وجد می آیند . سیاه کوچکم! بخوان فرشته ها منتظرند.》
ولی کلاغ هیچ نگفت .
خدا گفت :《 تو سیاهی . سیاه چونان مرکب که زیبایی را از آن می نویسند . و زیبایی ات را بنویس اگر تو نباشی ، آبی من چیزی کم خواهد داشت . خودت را از آسمانم دریغ نکن.》
و کلاغ باز خاموش بود .
خداگفت :《 بخوان ، برای من بخوان ، این منم که دوستت دارم . سیاهی ات را و خواندنت را.》
و کلاغ خواند . این بار عاشقانه ترین آوازش را .
خدا گوش داد و لذت برد و جهان زیبا شد .
نویسنده: عرفان نظر آهاری
از کتاب :( بال هایت را کجا جا گذاشتی ؟)