《... زندان حتما قفسی با میله های آهنی نیست ، حتما لباس راه راه مشکی و سفید و زنجیر های فلزی نیست ، حتما شلوغی زندان عمومی یا سیاهی زندان انفرادی نیست ... گاهی تمام دنیا با بزرگی اش برایت زندان است ، گاهی تمام گُل ها در برابر گُلی که از دست داده ای خار به چشم می آیند ...》
... پشت میله های زندان ، رو به گلدان جلوی پنجره نشسته ام . برف روی ساقه های سبز و نازک علف های تازه سنگینی میکند، مداد بدون مقصد روی دفتر حرکت میکند و مینویسد، از دلم ، از حالم ، از این زندان و اتفاقات تکراری هر روزه ...
به صدای باران
به تلافی روز های گرم تابستان
به صدای برف
به تلافی برگ های سبز تابستان
به صدای در آمدن شکوفه ها
به تلافی سکوت محض شب های عید
به صدای خش خش برگ پاییز
به تلافی صدای سقوط گلبرگ شکوفه های گیلاس در بهار
به صدای خنده ی تو
به تلافی تنهایی های هر روز
به صدای قدم های من
به تلافی قدم های توی خیابان زیر باران
به صدای جیرجیرک و هو هوی جغد و زوزه گرگ در جنگل
به تلافی سکوت محض شب های شهر
به صدای آبشار و رود در بهار
به تلافی قندیل بستن آبشار
به صدای رنگوله ها
به تلافی صدای زنگ تلفن های شهری
به سکوت محض هر روز
به تلافی صدای خنده های تو
به نوشتن چیز هایی تکراری
به تلافی قصه های دگرگونه ی صحرا
به خداحافظی شیرین امروز با زنده مامدن
به تلافی خداحافظی تلخ تو از من و این زندگی
به سلامی گرم ، به روی گرم تو
به تلافی رفتن سرد تو در آن روز گرم ...
به زندگی من ...
از طرف پیرمردی در آستانه مرگ .
پشت میله های زندانِ خانه ای که تو زود، ترکش کردی !