همیشه از درخت تصویر یک تنه ی تنومند و شاخه های قهوه ای رنگ در ذهن دارم ، با برگ هایی سبز و رنگ رنگ ...
اما چند وقت پیش حس دیگری نسبت به همه چیز داشتم و عجیب ترین حسم راجع به به درختان بود . حس کردم چقدر بین روی از اعضای من و او تشابه است؛ میدانی راجع چه حرف میزنم؟؟
راجع به دستان ، آری راجع به ( دست) حرف می زنم . درخت شبیه دستی است که از دل خاک سر بر آورده و دستانش را به سوی بلند ترین خواسته اش دراز کرده .
درخت ها هم مثل ما هستند خیلی شبیه ما مثلا:《 نیاز دارد نفس بکشد در هوایی آزاد مثله همه ی ماها، خواستار دوستی و محبت است مثل همه ی انسان ها ، مانند انسان گاهی با هم نوعان خود در رقابت است مثله همه ی ماها ، برای دست یابی به آرزویشان تمام تلاشش را میکند مثل حداقل آدم ها و......》
میدانی درخت راه طولانی برای آمدن ، ماندن ، و بزرگ تر شدن دارد. باید از میان انواع خاک ها و سنگ ها خود را بالا بکشد ، باید با کم آبی سر کند و از خود گذشتگی کند ، باید بداند هوا آلوده است توقع هوای سالم نداشته باشد .... او با دانستن همه ی اینها باز تلاشش را می کند و دستش را از زمین و میان آن همه خاک را کنار می زند و دستش را به سوی بزرگترین خواسته ای که خواسته ی تمام درختان است برسد یعنی رسیدن به آسمان و هرچه میشود بالاتر و بالاتر و .....
انسان هم از اولین لحظات بدنیا آمدن باید با سختی های زیادی دست و پنجه نرم کند . تا به آرزویی که دارد دست پیدا بکند .
آن روز از متوجه شدم الگو ی خوب من در زندگی میتواند حتی یک درخت باشد یاد بگیرم مانند درخت به هرچه دارم قانع باشم و برای دست یابی به هدفم هر چه میتوانم تلاش کنم