در جایی می زیستیم که هیچ کجای آن
به میل تو چرخی نمی چرخد ...
در جایی می خوریم که هیچ ،
طعم طعام را لذید نمی دانیم ...
در جایی سربر بالین می گذاریم که هیچ ،
خواب های خوش نمی بینیم ...
در جایی نگرش میکنیم که هیچ ،
نگارنده را نمی شناسیم ...
در جایی برای زندگی دوندگی میکنیم که هیچ ،
مزد آن نمی بینیم ...
در جایی میخوابیم که هیچ ،
هیچ خود خواسته نیست ...
در وقتی میخوابیم که هیچ ، هیچ دوستش نمیداریم ...
در این لحظه اما ، لحظه را دوست دادم ...
" خوشبختی خلاصه میشود به فاصله ی بین دو بدبختی "
با اینکه به مراد دل نمی رسم اکنون اما ، هیچ دردی عارض نشده ، هیچ گریه نمیکنم ، و هیچ نمیخندم ، و این حالِ بی حالی ؛ همین خوش است ...
ما زنده ایم که به زنده بودن قناعت کنیم .