سلام به خواهر های بزرگ این پست ماله شماست و من میخوام مظلومیت واقعی خودمون رو بیان کنم? اگه چیزی جا انداختم ببخشید و بگید . ممنون .
شروع میکنیم . اهم ... اول اینکه ماها واقعا خیلی خیلی مظلومیم اینو که از روی چهرمون هم میتونید به راحتی بخونید . مثلا وقتی با خواهر کوچیکت توی خونه تنها هستی و ظرف ارکوپال مادرت از دستت میفته روی زمین و لپر میشه واکنش خواهر های گرامی در این لحظه خنده ی شیطنت آمیز و دویدن به سمت تلفن و زنگ زدن به پدر و مادره که طی اون تماس احتمالا بیچاره میشی ...
مکالمه ی مادر و خواهر کوچیک :
+ سلام مامان خوبی خوشی سلامتی سلامت باشی مامان !!
- سلام خوبم خوشم یکم آروم عزیزم بله چی شده خوشگلم خوبی ؟ چیکار میکنین ؟
+ مامان خواهر زد ظرف آرکوپال خوشگله که ماله جهیزیت بود رو شکوند ... خونه پره خورده های ظرف شده ... زود باش بیا خونه ببین چی شده
- ای وای بیا کنار نری سمت اونور خطرناکه به خواهر بگو تیکه های بزرگو جمع کنه بقه رو جارو بکشه بدو بدو
در همون حال قیافه ی ما : ??الان من ضد ضربه ام؟؟؟
اصلا یک سانتم نشکسته چیو جارو کنم ؟
- اشکالی نداره یه جارو بکش محض احتیاط
ما : فقط میخواستین جارو بکشم ؟??باش ?♀️.
بدیش اینجاست که نمیتونیم دعواشون بکنیم چون صلاحشون در دوران نوزادی گریه ی شدید ، در دوران خردسالی گازگرفتن ، در دوران کودکی پنجول کشیدن و باز هم گریه هست یعنی آخرش برمیگردن به همون اخلاق های چند سال پیششون ...
ولی اینو بگم خواهر داشتن با فاصله ی سنی کم خیلی بهتره ( البته همه جورش خوبه )اینطوری درک کردن هم دیگر هم ، آسون تره اما از همینجا بگم رومینا تو دوست داشتنی هستی ( ناراحت نشیا ???شوخی بود )
با عرض ارادت خاص نسبت به همه ی فرزندان دوم? این صرفا یک شوخی بود و اینکه همه ی خواهرو بردادر ها باهم خوب هستند و بلاخره کل کل کردن و بخث و کمی دعوا نمک این رابطه ست ثابت شده است ✋???