همواره دریا سکوتی طولانی و غروبی دل انگیز دارد و موج ها همراه خود صدف هایی کوچک و سفید برایم به ارمغان میآورند. نسیمی خنک از روبه رو صورتم را نوازش میکند، میگذارم موهایم میان باد برقصند . ان طرف تر چوبی افتاده روی ساحل خیس دریا،بر میدارمش و میان شن ها نقشی را حک میکنم ؛ موج ها هر بار سکوت آرامش بخش دریا را می شکنند و کشیده هایم را پاک می کند.
شب که میشود ستاره ها در آسمان می درخشند. به تخته سنگی تکیه زده ام و به آسمان نیلگون مهتابی خیره شده ام .....
در کنارم صدفی است بزرگتر از بقیه آن را کنار گوش میگیرم و فارغ از هرچه کنار ام است فقط چشم هایم را می بندم و گوش فرا میدهم ....
صدای هوهوی باد زمستانی ...صدای خش خش برگ های پاییز... و صدای....
چشمانم راکه باز میکنم نور خورشید به صورتم میخورد و سایه ی درخت روی سرم مانند دستان پدری مهربان آرامش بخش است .
میام ساحل میدوم باد باز هم مرا نوازش میکند انگار دوستیی صمیمی بین من و اوست و من چشمانم را می بندم و با آن هم صدا میشوم؛ دستانم را باز میکنم انگار به سال ها قبل برگشتن ام وقتی دختری کوچک بودم ... پدرم مرا بغل میکرد و با هم میچرخیدیم و می خندیدیم .
صدایی آشنا در گوشم میپیچد و مرا از حرکت باز میاستاند. نوای دلنشین مادر است با خوشحالی دنبال صدای مادر میگردم، گیج شده ام چشمانم را باز می کنم ، مادر رامیبینم،دستان گرمش را،خنده ی آرامش بخشش را ، و نگاهی راه گشا. صدای خنده ام اتاق را فرا میگیرد، با خنده دلیل خوشحالیم را بیان میکنم . دلیلم
《 خواب خوش یک روز رویایی در دریاست 》