عمر من در سال هایی با چهار فصل خلاصه میشود. 15 سال و 60 فصل با 107 هفته ی کسالتبار و 5,475 روز متفاوت . هر یک از سال های زندگی ام را به چهار بخش تقسیم میکنم ، و از روز هایی که بر من گذشته میگویم... میگویم تا زنده بماند گذشته ای که هنوز، قلبم را آزار میدهد و گذشته ای که، نمیگذرد.
اولین فصل ،بهار ، در دفتر زندگی من، این گونه روایت میشود :
بهار فصل بدنیا آمدن شکوفه های صورتی درختان سیبری و به است
مانند من ، که اولین شکوفه ی دفترچه ی پیوند پدر و مادرم بودم
درانتهای بهارآمدم و شدم ته تغاری مامان بهار
اما
در پیامی که مرگ شکوفه ها را به دنبال داشت و به دنیا آمدن برگ های تیره
و من، گوشه ای از این دنیای کوچک را
سهم دلِ کوچکِ خود کردم
قلبی که قوی و تند میزد
انگار برای شکار لحظه های خوبِ زندگی
به انتظاره راه رفتن و لب گشودن برای خطاب پدر و مادر، نشسته بودم
چگونه بی قرار شدم در نیمه های شب ؟
چرا شب ها به گریه، و روزها به زاری سپری کردم ؟
از چه می نالیدم؟
از دردی سبک ... دردی که بعد ها
به قلبم چنگ میزد، و آخرین نیروها برای تپیدن را با اشاره ای، ذره ذره نابود میساخت
از دردی که در این ایام نوزادی
راهم را با تمام دختران جدا ساخت
چه شب های تلخی ،میان پدر و مادر
با سختی به خواب میرفتم
با امید اینکه فردا ، از این درد خبری نباشد
چه شب ها بجای اینکه بر تخت گرم اتاق خودم تکیه بزنم ،و شب را صبح کنم ،با دستانی گرفته شده ،
از گریه و درد چشم بر هم میگذاشتم
با دیدن گلها و رود روان و باران ، چه زیبا روحم تجلی میافت
چه صبح ها که مه صبحگاهی، روی زخم های دستم سردی میکرد، و بهوشم میآورد
باد با زو زو های عیدانه در گوشم لالایی میشد و میخواند
میخواند برای بیدار کردنم
هر روز چیزی میگفت
یک روز به دشت و دَمَن فرا میخواندم
و روز بعد، به دیدن باران و رنگین کمان بهاری
روز بعد به تماشای رقص شکوفه ها در باد، و مرگشان اما مرگی زیبا
و بعد تر به انتظار مینشستم در حیاط تا به دنیا آمدن برگ های سبز کوچک تیره را، شاهد باشم
و بعد تر او میرفت، و جای خودش را به حُرم گرم تابستان میبخشید و من ،
در ترس اینکه گردش فصل ها اورا چه طور به استقبال من میفرستد در فصل بهار داغ میشدم
مانند یک شکوفه ی درخت سیب ،که گل میاندازد