میگن برای دلداری دادن به آدم ها نباید دیر کرد ...
آدم ها گاهی در خلوتشان دست به سینه منتظر اند تا بیایید ؛ بیایید و بگویید : هستم . به گوشم ... اگر دیر کنید ؛ تمام درددل ها را در دل خودشان به اتمام خواهند رساند ... برای دلشان میگویند ... برای دلشان میگریند...خودشان اشکشان را پاک میکنند...
اگر دیر به سراغ تنهایی و سکوت آدم ها بروید ، خواهید دید که : چقدر یخ زده به چشمانتان نگاه میکنند و آرام میگویند: دردی ندارم ، گذشت ، تمام شد !
و تنهایی دردی است که آدم را به سکوت وا میدارد و مردم فقط به داد هم میرسند نه به سکوت هم ...!
و این گونه قلب ، زوری برای تپیدن ندارد و میشود عضله ای برای زنده نگه داشتن یک جسم بی روح و مرگی تدریجی در حال وقوع است ...
غمگین ترین مرگ ها مرگ هایی است که آرام در سینه ها اتفاق میافتد ، بی آنکه کسی مرگشان را بفهمد ...
تازه اگر آدم صبوری هم باشد که مشکل چند برابر شده ، آدم های صبور یک دفعه میروند ! ولی دیگه بر نمیگردند! چون درک کردند ... وقت هایی که نبودیم ... حالشون رو نپرسیدیم... به اندازه کافی نگاهشون نکردیم ... و این بار نوبت ماعه که رفتنشون رو درک کنیم ...
تو چی ؟ جوری رفتار میکنی که دوستت بتونه باهات درددل کنه ؟ مطمئن باشه قضاوتش نمیکنی؟ اصلا تاحالا شده با کسی درددل کنی و فک کنی اشتباه بوده ؟ فک کنی یه لحظه آرامش به یک عمر نگاه سنگین نمی ارزید؟
به داد سکوت دوستت برس :)