
پرنده بر شانه های انسان نشست انسان با تعجب رو به پرنده کرد و گفت : 《 اما من درخت نیستم. تو نمیتوانی رو شانه ی من آشیانه بسازی .》
پرنده گفت :《 من فرق درخت ها و آدم هارا خوب میدانم اما گاهی پرنده ها و آدم هارا اشتباه می گیرم .》
انسان خندید و به نظرش این خنده دار ترین اشتباه ممکن بود .
پرنده گفت :《 راستی ، چرا پر زدن را کنار گذاشتی؟》 انسان منظور پرنده را نفهمید ، اما باز هم خندید .
پرنده گفت :《 نمی دانی ، توی آسمان چه قدر جای تو خالیست.》 انسان دیر نخندید .
انگار ته ته خاطراتش چیزی را به یاد آورد . چیزی که نمی دانست چیست . شاید یک آبیِ دور . یک اوج دوست داشتنی .
پرنده گفت :《 غیر از تو ، پرنده های دیگری را هم می شناسم که پر زدن از یادشان رفته است . درست است که پرواز برای یک پرنده ضرورت است ، اما اگر تمرین نکند فراموش میشود.》
پرنده این را گفت و پر زد . انسان رد پرنده را دنبال کرد تا اینکه چشمش به یک آبی بزرگ افتاد و به یاد آورد روزی تام این آبی بزرگ بالای سرش ، آسمان بود و چیزی شبیه دلتنگی توی دلش موج زد .
آن وقت خدا بر شانه های کوچک انسان دست گذاشت و گفت :《 یادت می آید ، تورا با دو بال و دو پا آفریده بودم ؟ زمین و آسمان هر دو برای تو بود . اما تو آسمان را ندیدی راستی ، عزیزم ، بال هایت را کجا جا گذاشتی 》
انسان دست بر شانه هایش گذاشت و جای خالی چیزی را احساس کرد .
آن وقت رو به خدا کرد و گریست .
.
.
.
کتاب : بال هایت را کجا جا گذاشتی
نویسنده : عرفان نظرآهاری